Маҳбуси Худованд
Одати миссионер буд, ки ҳар рӯзи Худованд аз соати 3 то 4 бегоҳ дар зинапояи ҳайкали Озодӣ дар майдони асосии Потоси Инҷилро мавъиза кунад. Баъзан як полковник истода гӯш мекард ва сипас мегузашт. Рӯзе полковник ӯро ба як сӯ кашида, аз зӯроварии дарпешистодаи полис огоҳ кард, агар ӯ аз мавъиза дар майдон даст накашад. (Калисои калон дар наздикии ҳайкали Озодӣ буд ва викар аз мавъизаи ӯ дар он ҷо чандон хушҳол набуд.) Ӯ ба полковник барои ташвишаш дар бораи бехатарии ӯ ташаккур гуфт; аммо, азбаски конститутсияи Боливия озодии ибодатро пешбинӣ мекард, ӯ ҳис кард, ки беҳтар аст, ки таъқибро таҳаммул кунад, на ин ки аз имтиёзи маълум кардани достони Худованди мо Исо ва муҳаббати Ӯ ба гумроҳшудагон даст кашад.
Албатта! Рӯзи дигари Худованд таъқиб оғоз ёфт. Миссионер нав мавъизаи Инҷилро тамом карда буд, ки як афсари полис пайдо шуд. Шамшери худро кашида, ба миссионер фармон дод: «Равед!» Вақте ки ӯ аз афсар пурсид, ки ӯро ба куҷо мебаранд ва чаро ӯро бе амри судӣ дастгир карданд, ҷавоб фармони сахттар буд: «Фавран равед!» Ӯро ба идораи полис бурданд ва як посбон ӯро дағалона ба зиндони дохилӣ тела дод. Ин як ҳуҷраи сард, тира ва ифлос буд, ки танҳо як сӯрохи хурд дар девор дошт, ки аз он каме нур мегузашт — на кат ва на хӯрок.
Ӯ баъдтар қайд кард, ки ин таҷрибаро ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳад кард. Вақте ки дарҳои бузурги пӯлодӣ аз паси ӯ баста шуданд, ӯ ба зону афтод ва дуо кард: «Худовандо Исо, ман маҳбуси давлат нестам, балки маҳбуси Ту ҳастам. Танҳо Ту метавонӣ бандаи Худро аз ин зиндон озод кунӣ. Ту Петрусро наҷот додӣ — Ту метавонӣ маро наҷот диҳӣ». Хуб, Худованд зинда аст! Номи Ӯро ситоиш кунед!
Аз раҳмати Худованд аст, ки мо нест нашудаем, зеро шафқатҳои Ӯ кам намешаванд. Онҳо ҳар субҳ нав мебошанд (Нолаҳо 3:22,23).
Рӯзи дигар ӯро аз ҳуҷрааш ба идораи сардори полис оварданд. Тасаввур кунед, ки чӣ қадар хурсанд шуд, ки полковникро дар он ҷо интизори ӯ дид. Аён аст, ки ӯ дӯсти худро пазмон шуда буд; ҳамчунин, зани миссионер ба ӯ гуфта буд, ки шавҳараш тамоми шаб ба хона наомадааст. Ӯ зуд ба идораи полис рафт ва фармон дод, ки дӯсташро фавран аз зиндон берун оваранд. Ӯ аз ӯ пурсид, ки дар он ҷо чӣ кор мекунад. Миссионер оҳиста ҷавоб дод: «Ҷаноб, ман маҳбуси Худованд Исои Масеҳ барои мавъизаи Каломи гаронбаҳои Ӯ ҳастам».
Полковник зуд ба сардори полис рӯ оварда пурсид: «Чаро ин мард дастгир шудааст? Ӯ чӣ кор кардааст?»
Сардор танҳо гуфта метавонист: «Ӯ сулҳи ин шаҳрро вайронкунанда аст, ва викар гуфт, ки ӯро бояд ба Уругвай ихроҷ кунанд. Ғайр аз ин, ӯ як мушкилотсоз ва мухолифи ҳукумати ин кишвар аст».
Полковник масъаларо аз сардори полис болотар гирифта, ба миссионери ҷавон гуфт: «Шумо рост ба хонаи занатон равед, ва ман ба шумо ғамхорӣ мекунам». Инро ӯ содиқона иҷро кард. Ӯ ба як сарбоз фармон дод, ки бо ӯ ба хона равад, то ӯро муҳофизат кунад ва дар вохӯриҳо ҳузур дошта бошад, то ба полковник дар бораи ҳар хатаре, ки ӯ метавонад миссионерро дар он қарор дошта бошад, гузориш диҳад. Миссионер ба фармондеҳи артиши ҷанубӣ барои ғамхории содиқонааш миннатдории амиқи худро баён кард. Ӯ шитобон ба хонаи зани азизаш рафт, ки сабурона интизор буд ва бо изтироб аз тиреза нигоҳ мекард, ки аз он ҷо ӯро аз ду рӯз пеш, ки ӯ рафта буд, тамошо мекард. Гирякунон ба китфи ӯ гуфт: «Азизам, ман хеле метарсам, ки душмани ту (викар) ба ту зарар расонад».
Ӯ ӯро тасаллӣ дода гуфт: «Парво накун, азизам, мо барои ӯ дуо карданро давом медиҳем, то Худованд ӯро фурӯтан кунад ва ӯро ба ниёзаш ба Наҷотдиҳанда бовар кунонад». Касе ба занаш гуфта буд, ки викари калисои калон буд, ки азизашро дастгир карда буд. Тақрибан як сол онҳо ва баъзе ҷавонон дар вохӯрӣ барои викар дуо карданд, ва дуоҳои онҳо мукофотонида шуданд, чунон ки мо баъдтар хоҳем дид.
Дар ҳамин ҳол, инқилобе сар зад, ки сарварии онро ҳамин викар ба ӯҳда дошт. Президенти кишвар аз ҷониби артиш аз қудрат барканор карда шуд ва президенти дигар ҷойгузин шуд. Барои ин викар усқуф таъин карда шуд ва аз он иёлот ба иёлоти дигар интиқол дода шуд.
Худованд бешубҳа дуоҳои худро мешунавад. Ду сол пас дар рӯзнома нашр шуд, ки усқуф либосҳои худро партофта, «кофир» шудааст. Чӣ воқеан рӯй дода буд, ин буд, ки Худованд ба ӯ раҳм карда, ӯро аз гуноҳҳояш наҷот дода буд! Ин тавассути хондани китобчаи хурди Инҷили Юҳанно рӯй дод, ки миссионер пеш аз дастгир шуданаш дар тамоми шаҳр тақсим карда буд. Дар он вақт усқуф бояд ҳама чизеро, ки ҷамъ карда метавонист, нобуд мекард — ба ҷуз яке, ки ӯ барои баъдтар махфӣ хондан ба ҷайбаш гузошта буд. Худованд ин китобчаро барои наҷот додани ҷони гаронбаҳои ӯ истифода бурд. Чӣ файз! Таъқиб бар зидди ӯ сар зад, ва ниҳоят, ӯ маҷбур шуд, ки кишварро тарк кунад. Чӣ қадар аҷиб аст файзи Худо!
Ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард… Агар Писар шуморо озод кунад, пас шумо воқеан озод хоҳед буд (Юҳанно 8:32,36).
