Ҷасорат барои дохил шудан ба ҷое, ки Худо зиндагӣ мекунад
Пас, эй бародарон, мо ҷасорат дорем, ки ба Қудси Ақдос ба воситаи хуни Исо, ба роҳи нав ва зинда дохил шавем... — Ибриён 10:19-20 JND
Нависандаи ин номаи зебо хулосаи бениҳоят бузургеро баровардааст: «Пас, ҷасорат дорем», ки ба он ҷое, ки Худо зиндагӣ мекунад, дохил шавем ва дар ҳузури Ӯ бошем. Мо ташвиқ карда мешавем, ки наздик шавем, ва ин Худои мост, ки мехоҳад мо дар он ҷо бошем.
Сабаби ин дар оятҳои қаблии боб оварда шудааст. Иродаи Худост, ки мо барои Ӯ муқаддас ё ҷудо карда шавем. Ин тавассути қурбонии ҷисми Масеҳ як бор барои ҳама анҷом дода шуд (ояти 10). Аз азал иродаи Худо буд, ки моро бо худ дошта бошад. Ӯ моро барои баракат дар Писари Худ, Худованд Исои Масеҳ, таъин кард.
Инсон кӯшиш кардааст, ки ба файзи Худо ноил шавад. Аммо, дар ҳамаи ин кӯшишҳо ӯ ҳамеша ноком шуд, зеро ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ натавонист ба меъёрҳои Худо бирасад. Вақте ки ҷон аз ҳолати гунаҳкории худ ва дурии худ аз Худо боварӣ ҳосил мекунад, ин хеле муборак аст. Кӯмак аз берун лозим аст. Худо воситаеро дод, ки тавассути он мо метавонем муқаддас шавем ва ба мавқеъе оварда шавем, ки бо ҷасорат дохил шавем.
Ҳама қурбониҳо ва расму оинҳои яҳудӣ ҳеҷ гоҳ наметавонистанд инро барқарор кунанд. Нависандаи ин нома инро дар бобҳои қаблии Ибриён ба таври муфассал нишон медиҳад. Ҳоло, дар Ибриён 10, қурбонӣ ва хуни Худованд Исо, Писари Ӯ, пешниҳод карда мешавад. Маҳз ба сабаби хуни рехтаи Инсон Исои Масеҳ Худо комилан қаноатманд аст. Ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ таваккал кардаанд, метавонанд аз ин роҳ, ки нав ва зинда аст, истифода баранд ва ба ҳузури Худо дохил шаванд.
Машғулияти мо дар он ҷо чист? Ин бешубҳа такрор кардани ҳолати гунаҳкории мо ва он чизе, ки мо як вақтҳо будем, нест. Ба ҷои ин, ин имтиёзи мубораки мост, ки бо Худованд худаш машғул бошем. Мо метавонем бо Худо, ки ҳоло Падари мост, тавассути имон ба Худованд Исо, дар бораи зебоиҳо ва ҷалоле, ки дар Ӯ мебинем, сӯҳбат кунем ва ба Ӯ он чизеро, ки Ӯ аввал ба мо додааст, баргардонем. Эй бародарон, биёед ин ҷасорати муқаддасро истифода барем ва Ӯро, ки худро барои мо дод, ҷалол диҳем, зеро Падар ибодаткунандагонро меҷӯяд.
