Марде аз фарисиён буд, ки Никодим ном дошт, сардори яҳудиён. Ин мард шабона назди Исо омад ва ба Ӯ гуфт: «Устод, мо медонем, ки Ту муаллиме ҳастӣ, ки аз Худо омадаӣ; зеро ҳеҷ кас наметавонад ин аломатҳоеро, ки Ту мекунӣ, иҷро кунад, агар Худо бо ӯ набошад.»
(Юҳанно 3:1–2)
Никодимро аломатҳое, ки ӯ дид, ки Исо иҷро мекунад, ба Худованд Исо ҷалб карда буд. Ӯ эҳтимол дар байни онҳое буд, ки дар охири боби дуюм зикр шудаанд:
«Вақте ки Ӯ дар Ерусалим дар иди Фисҳ буд, дар давоми ид, бисёриҳо ба номи Ӯ имон оварданд, вақте ки онҳо аломатҳоеро, ки Ӯ иҷро мекард, диданд. Аммо Исо худро ба онҳо насупурд, зеро Ӯ ҳамаи одамонро медонист, ва ба он ниёз надошт, ки касе дар бораи одам шаҳодат диҳад, зеро Ӯ медонист, ки дар одам чӣ буд» (Юҳанно 2:23–25).
Ба мо гуфта мешавад, ки Никодим фарисӣ буд — яке аз нигаҳбонони Қонун — аммо тавсифи дигаре ҳаст, ки ӯро дар тамоми Инҷили Юҳанно ҳамроҳӣ мекунад: ӯ шабона назди Исо омад. Ин тафсилот ҳадди аққал се маротиба зикр шудааст (Юҳанно 3:2; 7:50; 19:39). Аз ин сабаб, баъзеҳо ӯро шогирди пинҳонии Худованд номидаанд. Аммо, пас аз марги Исо, Никодим дигар пинҳон набуд. Ӯ худро ошкоро бо онҳое, ки барои Масеҳи маслубшуда — аммо эҳёшуда — истода буданд, муаррифӣ кард.
Дар порчаи мо, Худованд Исо ба ӯ мегӯяд: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям, агар касе аз нав таваллуд нашавад, вай наметавонад Малакути Худоро бубинад» (Юҳанно 3:3). Ин изҳорот Никодимро ба ҳайрат овард: «Чӣ тавр одам метавонад вақте ки пир аст, таваллуд шавад? Оё ӯ метавонад бори дуюм ба батни модараш даромада, таваллуд шавад?» (ояти 4). Исо пас ҷавоб дод: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям, агар касе аз об ва Рӯҳ таваллуд нашавад, вай наметавонад ба Малакути Худо дохил шавад. Он чизе, ки аз ҷисм таваллуд мешавад, ҷисм аст, ва он чизе, ки аз Рӯҳ таваллуд мешавад, рӯҳ аст. Ҳайрон нашав, ки ман ба ту гуфтам: ‘Ту бояд аз нав таваллуд шавӣ.’ Бод ба ҳар куҷое ки хоҳад, мевазад, ва ту овози онро мешунавӣ, аммо наметавонӣ бигӯӣ, ки аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад. Ҳамин тавр аст ҳар касе, ки аз Рӯҳ таваллуд шудааст» (оятҳои 5–8).
Дар ин ҷо, Худованд Исо ошкор мекунад, ки чӣ тавр ҳар кас «аз боло таваллуд мешавад.» Ин таваллуди нав тавассути об — ки Каломи Худоро ифода мекунад (Эфсӯсиён 5:26; 1 Петрус 1:23) — ва тавассути Рӯҳи Худо меояд. Дар вохӯрии худ бо Масеҳ, Никодим фаҳмид, ки таваллуди нав комилан кори Худост. Он бо иҷрои зоҳирӣ ба даст намеояд, балки тавассути таваллуд аз боло қабул карда мешавад.
Барои фаҳмиши бештар дар бораи ин ҳақиқат, ин порчаҳоро баррасӣ кунед: 1 Петрус 1:3; Румиён 6:11; Эфсӯсиён 2:4; ва Яъқуб 1:17–18.
Лаҳзаи имрӯза
Таваллуди нав натиҷаи кори мутлақи Рӯҳи Муқаддас аст, ки торикиро, ки дар он мо гумроҳ будем, мешиканад ва нури файзро ба дилҳои мо медурахшонад.
