Ҳам иқрор ва ҳам тавба барои барқароршавӣ талаб карда мешавад – Шоул ва Довуд муқоиса карда шудаанд
Шоул ва Довуд якхела набуданд Подшоҳ Шоулро ба шахсе монанд кардан мумкин аст, ки диндор аст ва барои Худованд бо дили нохоҳам кор мекунад – ӯ худро дар байни бағоҷ пинҳон кард, то аз гирифтани супориши худ канорагирӣ кунад (Ба 1 Подшоҳон 10:20-24 нигаред). Дар ниҳоят, ҳаёти ӯ аз гуноҳи ҷиддӣ чунон хароб шуд, ки Худованд гуфт: «Ман пушаймонам, ки Шоулро подшоҳ кардам, зеро ӯ ... амрҳои Маро иҷро накардааст» (15:11 ESV). Дар мисоли ӯ мо иқрорро мебинем, аммо тавбаи зоҳирӣ нест.
Баръакс, ҷавон Довуд бо имон ихтиёран рафт ва бо фалиштиён ҷангид, ки аз ӯ «Шоул ва тамоми Исроил ... тарсиданд ва бисёр ҳаросиданд» (17:11). Довуд бар душман ғолиб омад ва «мардони Исроил ва Яҳудо ... фалиштиёнро таъқиб карданд» дар як пирӯзии бузург (оятҳои 51-53). Худо дар бораи Довуд гуфт, ки ӯ «мардест мувофиқи дили Ман, ки тамоми иродаи Маро иҷро хоҳад кард» (Аъмол 13:22), ва ин ҳатто пас аз гуноҳи бузурги ӯ дар масъалаи Батшобаъ (2 Подшоҳон 11) ва дигар нокомиҳои ӯ. Дар ҳолати Довуд ҳам иқрор ва ҳам тавба бо барқароршавии ҳамроҳӣ буд.
Биёед аввал Шоулро ва баъд Довудро дида бароем.
Шоул
Таърихи Шоул ба мо меомӯзонад, ки кори Худовандро дар вақти Ӯ ва ба тарзи Ӯ иҷро кунем. Шоул як сол интизор шуд, то ниҳоят ба подшоҳии худ шурӯъ кунад ва сипас ду соли дигар интизор шуд, то кори Худовандро бар зидди фалиштиён оғоз кунад (1 Подшоҳон 13:1-6). Пас аз шикасти аввалияи онҳо, фалиштиён як қувваи бузургро ҷамъ оварданд (ояти 5). Инро дониста, Шоул аз тарсу ҳарос қарор дод, ки ӯ бояд пеш аз омадани пайғамбари Худо қурбонии сӯхтанӣ ва қурбониҳои осоиштагиро пешкаш кунад (оятҳои 8-9).
Бо ин кор ӯ «амри Худовандро риоя накарда буд», ва аз ин сабаб, Худо «мардеро мувофиқи дили Худ ... барои ҳоким будан бар қавми Худ» ҷуст (оятҳои 13-14). Дарси мо ин аст: Мо наметавонем баракати Худоро интизор шавем, агар кори Ӯро бо истифода аз ҳикмати худ ба ҷои ҳикмати Ӯ иҷро кунем!
Бо вуҷуди ин, Шоул подшоҳ ва аз ин рӯ хизматгори Худо боқӣ монд. Ӯ супориш гирифт, ки Амолеқро нест кунад, аз сабаби он чизе ки онҳо ба Исроил карда буданд, вақте ки Исроил аз Миср мебаромад (15:1-3). Аммо, ба ҷои иҷро кардани он чизе ки ба ӯ супориш дода шуда буд, Шоул Агог, подшоҳи Амолеқ ва беҳтарин ҳайвонотро барои «қурбонӣ ба Худованд» (ояти 21) наҷот дод. Вақте ки бо ӯ рӯ ба рӯ шуданд, Шоул пеш аз он ки ниҳоят иқрор шавад, баҳонаҳо овард (оятҳои 20-22). Ӯ гуфт: «Ман гуноҳ кардам, зеро амри Худованд ва суханони туро вайрон кардам, чунки аз мардум тарсидам ва ба овози онҳо итоат кардам» (ояти 24). Аҳамият диҳед, ки ҳатто ишорае ба тавба набуд!
Дар ниҳоят Шоул чунон паст шуд, ки вақте аз фалиштиён тарсид, аз Худованд пурсид ва «Худованд ба ӯ на бо хобҳо, на бо Урим ва на бо пайғамбарон ҷавоб надод» (28:5-6). Дар ноумедӣ Шоул ба як фолбин рафт ва гуфт: «Барои ман рӯҳеро фолбинӣ кун ва ҳар касеро, ки ман ба ту ном мебарам, барои ман баровар ... Самуилро барои ман баровар» (оятҳои 8-11). Вақте ки вай барои ӯ фолбинӣ кард, Самуил ба Шоул гуфт, ки ӯ ва писаронаш дар ҷанги рӯзи дигар хоҳанд мурд. Чунон ки Самуил ишора карда буд, фалиштиён писарони Шоулро куштанд ва падари онҳоро чунон сахт захмӣ карданд, ки ӯ қарор дод, ки худро бикушад (31:2-6).
Довуд ва тадҳини ӯ
Худованд Шоулро рад карда, Самуилро фиристод, то яке аз ҳашт писари Ессейро подшоҳ тадҳин кунад. Довуд интихоби аввали Худованд буд, на Самуил: «Худованд на чунон ки одам мебинад, мебинад: одам ба зоҳир менигарад, аммо Худованд ба дил менигарад» (16:7). Яке аз татбиқҳои ин ин аст, ки бародарони масъули ҷамъомад бояд ба роҳнамоии Худованд такя кунанд, на ба ақидаи шахсии худ, вақте ки шахсеро барои нақш дар коре барои Ӯ тавсия медиҳанд.
Ҳикмати Худо дар интихоби Довуд
Мо инро дар масъалаи муборизаи Исроил бо бузургҷусса Ҷолёт, қаҳрамони фалиштиён мебинем. «Тамоми мардони Исроил ... аз ӯ бисёр тарсиданд» (17:24). Аммо, Довуд бо имон метавонист ба Ҷолёт гӯяд: «Ту бо шамшер ва бо найза ва бо найзаи хурд ба назди ман меоӣ, аммо ман ба назди ту бо номи Худованди лашкарҳо меоям ... Имрӯз Худованд туро ба дасти ман хоҳад дод, ва ман туро хоҳам кушт, ва сари туро хоҳам бурид» (оятҳои 45-46). «Довуд бар фалиштӣ бо роғ ва бо санг ғолиб омад, ва фалиштиро зад ва ӯро кушт», сипас шамшери Ҷолётрро кашид ва «сари ӯро бо он бурид» (оятҳои 50-51). Кош ҳамаи мо чунин имон доштем – ин ба мо имкон медод, ки барои Худованд ва қавми Ӯ корҳои бузург кунем!
Ҳасади Шоул
Довуд фавран тахтро ишғол накард. Шоул «ӯро бар мардони ҷанг таъин кард» (18:5) ва «Довуд дар ҳар ҷое ки Шоул ӯро мефиристод, муваффақ буд» (ояти 5). Аз ин рӯ, Шоул ба ӯ ҳасад бурд ва «душмани доимии Довуд» шуд (ояти 29).
Имони Довуд меларзад
Аз 1 Подшоҳон 18 то боби 24 мо кӯшишҳои такрории Шоулро барои куштани Довуд ё куштани ӯ мебинем, ва мо кӯшишҳои Довудро барои гурехтан бо фирор мебинем. Таъқиби Шоул ба Довуд ниҳоят Довудро водор кард, ки «дар дили худ гӯяд: «Ҳоло ман рӯзе аз дасти Шоул нобуд хоҳам шуд. Барои ман беҳтар аз ин нест, ки ба замини фалиштиён гурезам. Он гоҳ Шоул аз ҷустуҷӯи ман дар ҳудуди Исроил ноумед хоҳад шуд, ва ман аз дасти ӯ халос хоҳам шуд»» (27:1).
Довуд дар вақти фирор аз Шоул ду имконият дошт, ки ӯро бикушад, аммо ӯ ба васваса муқобилат кард, зеро медонист, ки куштани Шоул иродаи Худованд нест, зеро ӯ подшоҳи тадҳиншудаи Худованд буд. Шоул аз меҳрубонии Довуд мутаассир шуд ва гуноҳи худро иқрор кард ва гуфт: «Ман гуноҳ кардам ... Инак, ман аблаҳона рафтор кардам ва хатои бузурге кардам» (26:21). Аз ҷониби Шоул иқрор буд, аммо тавба набуд!
Довуд тавба мекунад
Вақте ки Довуд ва мардони ӯ барои подшоҳи фалиштиён ғоратгарӣ мекарданд, амолеқиён ба Зиқлаг, шаҳре, ки подшоҳ ба Довуд дода буд, ҳамла карданд. Амолеқиён ғорати моддӣ ва асиронро гирифтанд – ду зани Довуд ҳамроҳ бо занон, писарон ва духтарони мардони Довуд. Аён аст, ки дар ин лаҳза Довуд гуноҳи худро дар иттиҳод бо душман иқрор карда буд ва аз он тавба карда буд, зеро ба мо гуфта шудааст, ки ӯ «худро дар Худованд қавӣ гардонд» ва «аз Худованд пурсид» (30:6-7). Ин як тағйироти бузург аз қарор додани дар дили худ буд, ки барои ӯ беҳтар аз хидмат ба Ахиш, подшоҳи фалиштиён нест!
Довуд подшоҳ бар тамоми Исроил тадҳин шуд
Мувофиқи дастуроти Худованд, Довуд ва мардони ӯ «ҳамаи он чизеро, ки амолеқиён гирифта буданд, баргардонданд» (ояти 18). Дар ҳамин ҳол, исроилиён дар ҷанг бо фалиштиён машғул буданд, чунон ки Самуил пешгӯӣ карда буд (28:19), вақте ки Шоул ва писаронаш кушта шуданд.
Тахт ҳоло холӣ буд, ва пас аз «ҷанги тӯлонӣ байни хонадони Шоул ва хонадони Довуд» (2 Подшоҳон 3:1-3), ки аз ҷониби хонадони Довуд бурд шуд, «ҳамаи пирон ... Довудро подшоҳ бар Исроил тадҳин карданд» (5:3). Ӯ қаблан «бар Яҳудо ҳафт сол ва шаш моҳ ҳукмронӣ карда буд» (ояти 5).
Шайтон дом мегузорад
«Худованд ба Довуд дар ҳар ҷое ки мерафт, пирӯзӣ дод» (8:1-14); сипас вақти озмоиш фаро расид. Замонҳои муваффақият метавонанд барои мард ё зани Худо хатарнок бошанд, зеро аксар вақт дар ин замонҳо Худо ба Шайтон иҷозат медиҳад, ки моро озмоиш кунад.
Мо махсусан осебпазирем, вақте ки дар ҷое нестем, ки бояд бошем ва кореро намекунем, ки бояд кунем. Мо инро дар Довуд мебинем, зеро ӯ «Юоб ва хизматгорони ӯро бо ӯ ва тамоми Исроилро [ба ҷанг] фиристод, аммо [ӯ] дар Ерусалим монд» (11:1). Довуд дар боми хонаи худ буд, вақте ки ӯ «занеро дид, ки оббозӣ мекард ва он зан бисёр зебо буд» (ояти 2). Вай зани Уриё, яке аз афсарони лашкари Довуд буд.
Дом ба кор медарояд
«Довуд паёмбаронро фиристод ва ӯро гирифт, ва вай ба назди ӯ омад, ва ӯ бо вай хобид» (ояти 4). Вай ҳомиладор шуд (ояти 5).
Мо дар ин ҷо иҷрои тавсифи Яъқубро дар бораи чӣ гуна кор кардани васвасаҳои Шайтон мебинем: «Ҳар кас вақте васваса мешавад, ки аз хоҳиши худ фирефта ва ба дом афтода бошад. Он гоҳ хоҳиш, вақте ки ҳомиладор мешавад, гуноҳро ба дунё меорад» (Яъқуб 1:14-15). Довуд дар ҳақиқат аз хоҳиши худ фирефта шуд; ӯ зинокор шуд ва сипас кӯшиш кард, ки онро пинҳон кунад. Вақте ки нақшаҳои ӯ кор накарданд, ӯ бо роҳи ғайримустақим қотил шуд, зеро ба Юоб гуфт, ки «Уриёро дар пеши сахттарин ҷанг гузор ... то ки ӯ кушта шавад ва бимирад» (2 Подшоҳон 11:15). Ин кор кард! Уриё мурд ва «Довуд фиристод ва ӯро ба хонаи худ овард, ва вай зани ӯ шуд» (ояти 27). Албатта «коре, ки Довуд карда буд, Худовандро нохуш кард» (ояти 27).
Иқрор ва тавбаи Довуд
Худо пайғамбар Нотонро фиристод, то бо Довуд рӯ ба рӯ шавад. Бо як масали илҳомбахш, Нотон муваффақ шуд, ки Довудро водор кунад, ки гуноҳи худро бубинад, ва Довуд онро иқрор кард ва гуфт: «Ман бар зидди Худованд гуноҳ кардам» (12:13). Дар Забур 51, ки ба ин гуноҳ дахл дорад, Довуд дуо кард: «Шодии наҷоти Худро ба ман баргардон» (ояти 12), ва сипас ӯ пешниҳод кард, ки корҳоеро «мувофиқи тавба» иҷро кунад (ба Луқо 3:8 нигаред). Довуд гуфт, ки ӯ ба гунаҳкорон роҳҳои Худоро таълим хоҳад дод, аз адолати Худо бо овози баланд суруд хоҳад хонд ва ба Худо рӯҳи шикаста ва дили пушаймонро пешкаш хоҳад кард (Забур 51:13-14,17).
Худо ба мо роҳи барқароршавиро медиҳад
Худо медонад, ки мо ба осонӣ ба гуноҳ меафтем. Ӯ ба мо маслиҳат медиҳад ва мегӯяд: «Ҳар кӣ гуноҳҳои худро пинҳон мекунад, муваффақ нахоҳад шуд, аммо ҳар кӣ онҳоро иқрор ва тарк мекунад, раҳмат хоҳад ёфт» (Масалҳо 28:13). Тарк кардани гуноҳҳо маънои тавба карданро дорад. Довуд ин корро кард ва барқарор шуд, аммо Шоул накард. Роҳи Худо на танҳо иқрорро барои ба даст овардани бахшиш, балки тавбаро низ талаб мекунад!
Бигзор мо аз ин ду мисол дарс гирем.
