Бо нарх харида шудааст Тафсилот ва таъсири он
«Чӣ? Оё намедонед, ки ҷисми шумо маъбади Рӯҳулқудс аст, ки дар шумост, ки онро аз Худо доред, ва шумо аз они худ нестед? Зеро шумо бо нарх харида шудаед: бинобар ин Худоро дар ҷисми худ ва дар рӯҳи худ, ки аз они Худост, ҷалол диҳед». —1 Қӯринтиён 6:19-20 KJV
Нарх
Нархи беҳисобе, ки Масеҳ барои мо пардохт кард, аз ҳар тасаввурот болотар аст. Худованд Исо дар Матто 16:26 ду савол дод: «Зеро агар касе тамоми ҷаҳонро ба даст орад ва ҷони худро аз даст диҳад, чӣ фоида дорад? Ё ин ки одам барои ҷони худ чӣ медиҳад?» Ин саволҳо арзиши бузурги ҷонро нишон медиҳанд – арзише, ки аз ин ҷаҳон берун аст. Агар арзиши як ҷон ин қадар бениҳоят бузург бошад, пас фикр кунед, ки Худованд Исои Масеҳ барои ҷонҳои тамоми инсоният чӣ қадар нарх пардохт кардааст!
Нарх ё қурбонии камтар аз хуни Масеҳ ва қурбонии Писари Худо буда наметавонист. Тоҷир дар Матто 13:45-46 инро тасвир кардааст: «Боз, Малакути Осмон ба тоҷире монанд аст, ки марворидҳои хубро меҷӯяд: ки вақте як марвориди гаронбаҳоро ёфт, рафт ва ҳамаи он чиро, ки дошт, фурӯхт ва онро харид». Ин масал ба мо хотиррасон мекунад, ки Худованди мо Исои Масеҳ Худро барои наҷот додани мо ба Худаш дод.
Дар 1 Петрус 1:18-19 ба мо дар бораи бузургии нархе, ки Худованд Исо барои наҷоти мо пардохт кард, гуфта шудааст: «Зеро шумо медонед, ки шумо бо чизҳои фаношаванда, ба монанди нуқра ва тилло, аз рафтори беҳудаи худ, ки аз падаронатон ба мерос гирифтаед, наҷот наёфтаед; балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, мисли баррае беайб ва бедоғ». Дар ҷаҳон, нуқра ва тилло қариб ҳама чизро харида метавонанд, аммо ин маводи гаронбаҳо на метавонанд ҳаёт харанд ва на як ҷони инсонро наҷот диҳанд.
«Онҳое, ки ба сарвати худ эътимод доранд ва бо фаровонии сарвати худ фахр мекунанд; ҳеҷ яке аз онҳо наметавонад ба ҳеҷ ваҷҳ бародари худро наҷот диҳад ва на ба Худо фидияе барои ӯ диҳад: (Зеро наҷоти ҷони онҳо гаронбаҳост ва он то абад қатъ мегардад...)» (Забур 49:6-8).
Тафсилот
Истилоҳҳои «харидашуда» ва «наҷотёфта» баъзан ба ҷои ҳамдигар истифода мешаванд, аммо ҳар яке маънои хоси худро дорад. «Харида шудан» ба харидани чизе ё касе дахл дорад, аммо «наҷот ёфтан» маънои бозхариданро дорад. Бо марг, дафн ва эҳёи Худованди мо Исои Масеҳ, Ӯ ҷаҳонро барои Худо харид. Аз ин рӯ, ҳама одамон аз они Худо ҳастанд, ҳам наҷотёфтагон ва ҳам наҷотнаёфтагон. Дар асл, офариниш – ҳатто ҳар як донаи рег ва қатраи об – аз они Ӯст, зеро Ӯ онҳоро офарид ва сипас ҳамаи онҳоро бозхарид, вақте ки Ӯ нархи гуноҳро дар Ҷолҷода пардохт кард.
Ҳоло Ӯ онҳоеро, ки Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунанд, наҷот медиҳад ё барои Худаш мегирад. Хабари инро Инҷил паҳн мекунад, ки ҳатто ҳоло дар тамоми ҷаҳон мавъиза мешавад. Тавре ки мо гуфтем, ҳама чиз аз они Худост, намоён ва ноаён. Қӯлассиён 1:16-17 мегӯяд: «Зеро ки ҳама чиз ба воситаи Ӯ офарида шудааст, чизҳое, ки дар осмон ва дар замин ҳастанд, намоён ва ноаён, хоҳ тахтҳо бошанд, хоҳ салтанатҳо, хоҳ ҳукуматҳо, хоҳ қудратҳо: ҳама чиз ба воситаи Ӯ офарида шудааст ва барои Ӯст: Ва Ӯ пеш аз ҳама чиз аст, ва ба воситаи Ӯ ҳама чиз вуҷуд дорад...»
Дар Ҳастӣ ба мо гуфта шудааст, ки чӣ тавр Худо Одаму Ҳавворо сардори ҳама чиз гузошт, аммо онҳо ҳама чизро ба Шайтон аз даст доданд, вақте ки онҳо ба ӯ итоат карданро интихоб карданд. Румиён 6:16 ба мо мегӯяд: «Оё намедонед, ки ба ҳар кӣ худро ғулом барои итоат кардан медиҳед, ғуломи ӯ ҳастед, ки ба ӯ итоат мекунед; хоҳ гуноҳ ба марг, хоҳ итоат ба адолат?» Аз ин рӯ, азбаски Худо моро барои Худаш мехоҳад, нархе бояд пардохт мешуд; Худованд Исо ин нархро пурра пардохт кард, вақте ки Ӯ дар салиб барои гуноҳҳои мо мурд.
Таъсир
«Шумо аз они худ нестед»; мо то абад аз они Ӯ ҳастем! Ман бояд ин ҳуқуқи Ӯро эътироф кунам ва Худовандии Ӯро бар ҳаёти худ қабул кунам. Аз ин пас ман набояд барои хушнуд кардани худ зиндагӣ кунам, балки барои шараф ва ҷалоли Худованд Исои Масеҳ. Ҷисми ман бояд барои Худованд дар эҳтироми баланд нигоҳ дошта шавад. Ман бояд онро барои Худованд пок ва муқаддас нигоҳ дорам, худро бо беахлоқӣ, маводи мухаддир ё машрубот олуда накунам. Ҷисми ман бояд беайб ва пок ҳамчун маъбад ва макони зисти Худо нигоҳ дошта шавад. Ҳамчунин ман бояд дар рӯҳ бошам; рӯҳи инсонии ман бояд пок нигоҳ дошта шавад. Мо бояд камарбанди ақл ва рӯҳи худро бандем ва ба чизҳое, ки мехонем, мебинем ва гӯш мекунем, назорат кунем (нигаред ба 1 Петрус 1:13-15).
«Шумо бо нарх харида шудаед: бинобар ин Худоро ҷалол диҳед дар ҷисми худ, ва дар рӯҳи худ, ки аз они Худост». Худованд ба шумо ва ба ман ёрӣ медиҳад, ки ин корро барои ҷалоли Ӯ анҷом диҳем.
