Сохтани оилаи солим ОМӮЗИШИ НОМАИ ДУЮМИ ЮҲАННО
Номаи дуюми Юҳанно ягона номаест, ки ба зан муроҷиат шудааст, «Ба хонуми баргузида ва фарзандони ӯ» (2 Юҳанно 1 NIV). Баъзе муфассирон пешниҳод мекунанд, ки Юҳанно забони рамзиро истифода мебарад, то ин «хонум ва фарзандони ӯ» ишора ба калисои маҳаллӣ бошад; ва вақте ки ӯ дар охир мегӯяд, «Фарзандони хоҳари баргузидаи шумо салом мефиристанд» (13), ӯ ба калисои дигари маҳаллӣ ишора мекунад. Дар ҳоле ки дастурҳои амалӣ дар ин номаи кӯтоҳ ҳам ба шахс ва ҳам ба калисои маҳаллӣ дахл доранд, ҳеҷ сабабе нест, ки онро ҳамчун суханони рӯҳбаландкунанда ва огоҳкунанда ба оила, шояд ҳатто оилаи волидайни танҳо, нахонем.
Се калима дар шаш ояти аввали ин нома ҳадди аққал чор маротиба такрор шудаанд. Ин калимаҳо «муҳаббат,» «ҳақиқат» ва «фармонҳо» мебошанд. Онҳо барои таъкид кардани ғояҳои муҳим такрор шудаанд. Барои ҳавворӣ Юҳанно, ҳақиқат ба мисли муҳаббат муҳим буд. Масеҳияти ҳақиқӣ ба ҳарду ниёз дорад. Аммо Юҳанно чӣ ҳақиқатро дар назар дорад? Дар Инҷили худ, Юҳанно Исоро иқтибос меорад, ки мегӯяд: «Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам» (Юҳанно 14:6) – яъне Исо ҳақиқат аст. Аммо Юҳанно инчунин Исоро иқтибос меорад, ки ба Падари худ мегӯяд: «Онҳоро бо ҳақиқат муқаддас гардон; каломи Ту ҳақиқат аст» (Юҳанно 17:17). Дар ин ҷо ҳақиқат ба Каломи Худо ишора мекунад. Шояд Юҳанно ҳарду маъниро дар назар дошт, вақте ки ӯ ба «ҳақиқат, ки дар мо зиндагӣ мекунад ва то абад бо мо хоҳад буд» (2 Юҳанно 2) ишора кард.
Оилаи солим ҳақиқати Худоро медонад (2 Юҳанно 1-3).
Пайвасти байни ин «хонуми баргузида ва фарзандони ӯ» ва «ҳақиқат» чист? Мо мебинем, ки Юҳанно, ин оила ва бисёри дигарон дониши ҳақиқат доштанд (1). Дар ҷаҳоне, ки ҳама чиз нисбӣ ба назар мерасад, ки дар он таҳаммулпазирӣ моро ташвиқ мекунад, ки аз «ҳақиқати худамон» қаноатманд бошем, хуб аст, ки ба ёд орем, ки Худованд Исо ва Каломи Худо ҳақиқати объективӣ мебошанд; онҳо новобаста аз андешаҳо ва тафсирҳои мо ҳамон чизе мемонанд, ки ҳастанд.
Ҳақиқатро метавон донист. Оилаҳои солим фаъолона донистани Худо ва Каломи Ӯро ташвиқ мекунанд. Хуб аст, ки Навиштаҳоро хонем ва ҳамчун оила дуо кунем, ба тавре ки барои кӯдакон маъно дошта бошад. Мо Худовандро барои муаллимони худотарс ва содиқи мактаби якшанбе ва кормандони ҷавонони масеҳӣ шукр мегӯем. Дар ҳоле ки онҳо муфиданд, мо набояд масъулияти худро барои роҳнамоии оилаи худ дар ҳақиқат ба онҳо вогузор кунем.
Ҳамчун волидайн, мо бояд фарзандони худро ба ҳақиқати Худо тавассути ташвиқи онҳо ба иштирок дар калисои маҳаллӣ, мактаби якшанбе, лагерҳои ҷавонон, конфронсҳои Библия, инчунин лаззат бурдан аз мусиқии масеҳӣ, филмҳо ва китобҳо дучор кунем. Биёед фаромӯш накунем, ки ҷараёни ин ҷаҳон қавӣ аст ва барои оилаҳои масеҳӣ мусоид нест.
Қайд кунед, ки дониши ҳақиқат, ба гуфтаи Юҳанно, хушк ва академикӣ нест. Файз, раҳм ва сулҳ бояд дар заминаи ҳақиқат ва муҳаббат баён карда шаванд (3). Вақте ки мо Исоро беҳтар мешиносем ва дар фаҳмиши Каломи Худо рушд мекунем, тарзи муносибати мо бо дигарон тағйир хоҳад ёфт. Дониши ҳақиқати Худо на танҳо ба муҳаббат, балки ба баёнҳои файз ва раҳм низ оварда мерасонад, ва инҳо ба сулҳ оварда мерасонанд. Дониши воқеии ҳақиқати Худо муносибатҳоро тағйир медиҳад.
Оилаи солим ҳақиқати Худоро зиндагӣ мекунад (2 Юҳанно 4-6).
Вақте ки Юҳанно ин номаро навишт, ӯ пиронсол буд. Ӯ дар даҳсолаҳои аввали калисои масеҳӣ зиндагӣ карда буд. Ӯ шоҳиди густариши ҳаяҷонбахши он ва инчунин мушкилоти ҷиддии он буд. На ҳама Худовандро бо дили самимӣ пайравӣ мекарданд. На ҳама омода буданд, ки нархи шогирдиро пардохт кунанд. На ҳама ҳақиқатро зиндагӣ мекарданд. Дар замоне, ки Юҳанно ин номаро навишт, ӯ як реалисти ботаҷриба буд.
Чӣ ба дили ин пиронсол «шодии бузург» овард? Оё ин хабари беҳбуди омор дар бораи иштирок дар калисо ё ҷамъоварии бештари пул барои ниёзҳои иҷтимоӣ дар Яҳудо буд? Не! Юҳанно ба хонум мегӯяд: «Ба ман шодии бузург бахшид, ки дидам, ки баъзе аз фарзандони шумо дар ҳақиқат роҳ мераванд, маҳз ҳамон тавре ки Падар ба мо фармуда буд» (4). Чӣ шуморо хушбахт мекунад, вақте ки шумо ба фарзандони худ ё ба ҷавонони калисои маҳаллии худ менигаред? Оё онҳо омӯхта истодаанд, ки ба Каломи Худо итоат кунанд ва «дар ҳақиқат роҳ раванд»?
Дар андешаи бисёриҳо, муҳаббат ва итоат муқобил мебошанд. Баъзеҳо фармонҳо ва ҳокимиятро бо қонуншиканӣ алоқаманд мекунанд ва масеҳияти чандиртар ва шодмонтареро афзал медонанд, ки бо муҳаббат, стихиявӣ ва озодӣ – масеҳияти беҳудуд – тавсиф мешавад. Аммо дар навиштаҳои Юҳанно далеле аз ин дихотомия вуҷуд надорад. Таслим шудан ба ҳокимияти Худо, итоат ба фармонҳои Худо ва муҳаббат ба Худо ва одамон ҳама ба таври табиӣ ва хушбахтона омехта мешаванд.
Маҳз ҳамон тавре ки қоидаҳои оқилонаи ҳаракати нақлиёт ба ҳаракати бехатар ва озод оварда мерасонанд, ҳамин тавр қоидаҳои Худо чаҳорчӯбаи шодӣ, стихиявӣ ва озодиро фароҳам меоранд. Парадоксалӣ, вақте ки мо ба Худо таслим мешавем, мо метавонем муҳаббати худро ба Худо на танҳо тавассути дуо ва суруд, балки тавассути итоати худ ба Каломи Ӯ озодона ва шодмонона баён кунем. «Ва ин муҳаббат аст: ки мо дар итоат ба фармонҳои Ӯ роҳ меравем» (6).
Шояд аз сабаби сӯиистифода аз ҳокимият дар гузашта, ақли муосир барои нохуш доштан, зери суол бурдан, муқобилат кардан ва ҳатто рад кардани ҳокимият тарбия шудааст. Ҷаҳон мегӯяд: «Ҳеҷ кас наметавонад ба шумо бигӯяд, ки шумо бояд чӣ бовар кунед ё чӣ кор кунед.» Аммо дар табдил мо худро озодона ба Худованд Исо месупорем. Ӯ моро харидааст ва мо ҳоло ба Ӯ тааллуқ дорем. Мо хушбахтем, ки зери ҳокимияти Ӯ ҳастем. Вақте ки мо мефаҳмем, ки Худованд чӣ мехоҳад, итоат қадами табиии навбатӣ аст. Ва Худованд ин итоатро ҳам аз ҷавонон ва ҳам аз пиронсолон интизор аст.
Оилаи солим ҳақиқати Худоро муҳофизат мекунад (2 Юҳанно 7-13).
Дар нимаи дуюми ин нома Юҳанно мушкилотро пешбинӣ мекунад. Ӯ ин хонум ва фарзандони ӯро огоҳ мекунад, ки эҳтиёткор бошанд, воқеъбин бошанд, чашмони худро кушоянд, хонаи худро муҳофизат кунанд. Имони онҳо, мисли имони мо имрӯз, ба се хатари ҷиддӣ дучор аст.
1. Мо метавонем чизҳоро аз даст диҳем:
«Эҳтиёт бошед, ки он чиро, ки барои он кор кардаед, аз даст надиҳед, балки пурра мукофотонида шавед» (8). Мо наметавонем барои наҷоти худ кор кунем; ин тӯҳфаи Худост. Мо ҳам наметавонем наҷоти худро аз даст диҳем; он тӯҳфаи Худо боқӣ мемонад. Аммо ҳамчун масеҳиён мо метавонем бисёр чизҳоро аз даст диҳем. Тавассути ғайбат ё талхӣ мо метавонем муносибатҳои хубро аз даст диҳем. Бо беэҳтиётӣ калисои маҳаллӣ метавонад дониш ва амалияи хуби Библияро аз даст диҳад. Бо дунявият ва танбалӣ мо метавонем самаранокии худро дар хидмат аз даст диҳем. Бо беитоатӣ мо метавонем баракатҳои пешбинишудаи Худоро аз даст диҳем.
2. Мо метавонем аз ҳад гузарем:
«Ҳар кӣ пеш меравад...» (9). Ин хатар махсусан барои кунҷкобон, фаъол, пешрафта, эҷодкор аст. Агар мо эҳтиёткор набошем, ҳаваси мо метавонад моро аз ҳудуди ҳақиқати Худо берун барад ва ба самти нодуруст.
3. Мо метавонем ба чизи нодуруст мусоидат кунем:
«Ҳар кӣ ӯро қабул кунад, дар кори шарири ӯ шарик аст» (11). Юҳанно ин оиларо огоҳ кард, ки бадӣ ба зудӣ ба дари хонаи онҳо хоҳад кӯфт. Дарҳоро кушода нагузоред. Бодиққат нигоҳ кунед. Омӯзед, ки кай бо хушмуомилагӣ, вале қатъӣ «Не» гӯед. Танҳо он чиро қабул кунед, ки барои саломатии рӯҳонии оилаи шумо созанда аст. Бо қабул кардани чизи нодуруст, мо ба таназзул мусоидат мекунем. Кӣ ва чиро мо ба хонаҳои худ қабул мекунем? Оё мо аз таъсири пурқуввате, ки дӯстони бад метавонанд ба ҳаёти рӯҳонии фарзандони мо дошта бошанд, огоҳем? Кадом каналҳои телевизионӣ, видеоҳо, мусиқӣ, вебсайтҳо, бозиҳои компютерӣ ва маҷаллаҳоро мо дар хонаи худ иҷозат медиҳем? Оё чизе ҳаст, ки шумо дигар набояд дар хонаи худ қабул кунед? Оилаҳои масеҳӣ – агар онҳо мехоҳанд сулҳу ҳамоҳангии Худоро нафас кашанд ва агар онҳо мехоҳанд солим бимонанд – бояд дар муҳофизати дарҳои худ қавӣ бошанд.
Хулоса
Худо оилаҳоро дӯст медорад ва ғамхорӣ мекунад. Агар оилаҳои мо мехоҳанд рушди солимро тарбия кунанд, онҳо бояд Худованд Исоро дар миёни худ қабул кунанд ва роҳҳои эҷодиро барои ташвиқи ҳар як аъзои оила барои донистан ва итоат кардан ба Каломи Худо ҷустуҷӯ кунанд. Оё чизе ҳаст, ки шумо метавонед оғоз кунед, то оилаи худро барои беҳтар донистани ҳақиқат ва роҳ рафтан дар он ҳақиқат ҳавасманд кунед? Бо донистани он ки ҷараёни ҷомеаи бехудо ба арзишҳои солимӣ масеҳӣ муқобил аст, мо бояд хеле эҳтиёткор бошем, ки чиро ба хонаҳои худ қабул мекунем.
Бигзор Худованд ба мо, ҳам волидайн ва ҳам фарзандон, қувват бахшад, то дар ҳаёти оилавии худ мақсаднок ва қавӣ бошем, то Худованд Исо дар истироҳат, ҷашнҳо ва инчунин дар реҷаи ҳаррӯзаи мо худро роҳат ҳис кунад. Ин аст он чизе, ки оилаи солимӣ масеҳиро месозад.
