Мо онро чӣ тавр месозем?
Бо файзе, ки Худо ба ман додааст, ман ҳамчун созандаи моҳир таҳкурсӣ гузоштам ва каси дигар бар он месозад. Аммо ҳар кас бояд эҳтиёткор бошад, ки чӣ тавр месозад... бо тилло, нуқра, сангҳои қиматбаҳо, чӯб, хасбеда, пахол... оташ кори ҳар касро месанҷад. (1 Қӯринтиён 3:10-11 NIV)
Илова бар оятҳои боло, дар Навиштаҳо (Эфсӯсиён 2:21-22; 1 Петрус 2:5) дигар оятҳое низ ҳастанд, ки дар онҳо Калисо ҳамчун бинои дар ҳоли сохтмон дида мешавад. Дар ин ҷо Худованд таҳкурсиест, ки Павлус гузоштааст, ва мо даъват шудаем, ки ба Ӯ дар тиҷорати сохтмони Калисо ҳамроҳ шавем. Савол ин аст: «Мо онро чӣ тавр месозем?» Павлус, мутахассис, моро ҳушдор медиҳад, ки бодиққат созем, танҳо маводи беҳтаринро истифода барем, зеро мукофоти мо аз он вобаста аст (1 Қӯринтиён 3:10-15).
Ин ба ман қиссаи як устои сохтмонро ба ёд меорад, ки соҳиби ширкате, ки ӯ кор мекард, аз ӯ хоҳиш кард, ки пеш аз ба нафақа баромадан як хонаи охиринро созад. Бо назардошти нафақа, дили ӯ дар кор набуд, аз ин рӯ, ӯ дар бораи маҳорати ҳунармандони интихобшуда, сифати маводи интихобшуда, устувории сохтмон ва таваҷҷӯҳ ба тафсилоти нақшаҳо эҳтиёткор набуд. Ӯ ҳатто дар ҷойҳое, ки ҳеҷ кас пай намебурд, қоидаҳои сохтмонро вайрон кард.
Хулоса, ӯ тавре кор мекард, ки гӯё парвое надошт. Вақте ки ӯ ниҳоят корро ба итмом расонд, соҳиби ширкат гуфт: «Инҳо калидҳоянд. Ин хона тӯҳфаи нафақаи шумост». Созанда аз пушаймонӣ карахт шуд. Агар медонист, ин хонаро бо ғамхории бештар месохт!
Худованди мо ба мо беҳтарин нақшаҳо, Библияро барои сохтани Калисои Худ пешниҳод кард. Ӯ беҳтарин маводҳоро, «сангҳои зинда»-ро, ки бо хуни Худаш харида шудаанд, харид (1 Петрус 2:4-5). Ӯ ба мо тӯҳфаҳо ва қобилиятҳоро дод, то корро хуб иҷро кунем (1 Қӯринтиён 12:4-11; Эфсӯсиён 4:11-12). Ниҳоят, Ӯ беҳтарин ҳамкоронро интихоб кард (1 Қӯринтиён 3:9).
Агар мо дар сохтмон бепарво бошем, хуб мебуд, ки қиссаи болоро дар хотир дорем, зеро он решаҳои худро дар Навиштаҳо дорад. «Маъбад» (макони зисти Рӯҳ), ки дар 1 Қӯринтиён 3:16-17 ба таври дастаҷамъӣ зикр шудааст, дар 1 Қӯринтиён 6:19 низ ба таври ягона зикр шудааст. Ба ибораи дигар, Худо на танҳо дар Калисо зиндагӣ мекунад, балки дар мо низ зиндагӣ мекунад. Мо Калисо ҳастем!
