Доштани муносибати мусбат байни волидон ва наврасон
Ҳамчун волидон мо бояд ҳамеша дар хотир дорем, ки фарзандони мо тӯҳфаҳо аз Худо ҳастанд – дар асл ба мо қарз дода шудаанд. Мо имконият дорем, ки онҳоро барои ҷалоли Худо тарбия кунем. Юҳанно эълон кард: «Ман шодии бузургтаре надорам, аз шунидани он ки фарзандонам дар ҳақиқат роҳ мераванд» (3 Юҳанно 4 NKJV).
Фарзандон бояд волидони худро қадр кунанд ва эҳтиром гузоранд. Онҳо набояд волидони худро, ки онҳоро тарбия кардаанд, паст зананд [манфӣ шарҳ диҳанд]. Аммо, баъзе наврасон, ки тағйироти дохилӣ ва беруниро аз сар мегузаронанд, аз муносибате, ки қаблан бо волидони худ доштанд, дур мешаванд. Мутаассифона, дар кунҷковии худ барои истиқлолият ва қонеъ кардани нафс, як қатор наврасон шаҳватро бо муҳаббат ва зоҳирро бо воқеият иштибоҳ мекунанд. Баъзеҳо ба порнография, машрубот, маводи мухаддир, муносибатҳои носолим ва дигар чизҳои гуногун гирифтор шудаанд. Дар натиҷа онҳо рӯҳафтода, афсурда ва худкушӣ мешаванд. Бисёриҳо аз хона гурехтаанд.
Мушкилот барои волидон барои нигоҳ доштани муносибати мусбат бо наврасони худ дар ҷаҳони манфӣ бузург аст. Аммо, дар Худованди мо Исои Масеҳ умед, кӯмак ва шифо вуҷуд дорад. Бигзор ман чор пешниҳоди библиявиро пешниҳод кунам, ки метавонанд дар нигоҳ доштани муносибати мусбат байни волидон ва наврасон кӯмак кунанд.
1. Меҳрубонӣ
Волидон бояд ба наврасони худ муҳаббат нишон диҳанд. Ин боиси эҳсоси қабул шудан мегардад, тасдиқи он чиро, ки дуруст аст, нишон медиҳад ва ҳисси мансубият ва заруриятро медиҳад. Ин дуои зиёдро талаб мекунад – инъикоси муҳаббати Худо ба мо ва иҷозат додан ба муҳаббати Ӯ, ки тавассути Рӯҳи Муқаддас дар дилҳои мо рехта шудааст, намоён бошад (Румиён 5:5). Мо бояд бо наврасони худ вақт гузаронем, бодиққат ба онҳо гӯш диҳем ва дар бораи чизҳое чун консепсияи муҳаббати онҳо ва муносибатҳои онҳо бо дӯстон пурсем.
2. Наврасони худро бе шикастани онҳо тарбия кунед
Волидон бояд ҳокимиятро бо муҳаббат амалӣ кунанд. Наврасон ҳатман мушкилот эҷод намекунанд, балки онҳоро ошкор мекунанд. Ҳамчун волидон мо бояд худро зери ҳокимияти Худованд қарор диҳем, то ҳокимиятро бо муҳаббат бо наврасони худ амалӣ кунем (Луқо 7:8). Аз ин рӯ, мо бояд дар рафтори худ эҳтиёткор бошем ва дар амалҳои худ ба Масеҳ монанд бошем. Мо бояд қувватҳои наврасони худро эътироф кунем ва бо меҳрубонӣ нигарониҳои худро дар бораи заифиҳои онҳо муҳокима кунем – ба шарҳҳои онҳо посух диҳем, на ин ки вокуниш нишон диҳем. Ва вақте ки онҳо худро ноумед ҳис мекунанд, ба онҳо умед диҳед, зеро Худои мо Худои умед аст (Румиён 15:5)!
3. Муошират
Ба ҷои он ки наврасон эҳсосот ва ниёзҳои худро бо волидони худ муошират кунанд, баъзе наврасон зуд-зуд ҳамсолон, дӯстонро дар Facebook, ва ҳатто калонсолони ҷинси дигарро меҷӯянд. Аз ин рӯ, муҳим аст, ки волидон бодиққат гӯш диҳанд, сабр кунанд ва муҳити меҳрубононаеро фароҳам оранд, ки дар он навраси онҳо дар мубодилаи эҳсосот, ниёзҳо ва ҳадафҳо худро бехатар ҳис кунад. Мо бояд ба он чи онҳо мегӯянд ва ҳатто ба паёмҳое, ки онҳо баён намекунанд, диққат диҳем. Мо бояд «ба шунидан тез, ба сухан гуфтан суст, ба хашм суст» бошем (Яъқуб 1:19). Гӯши шунаво ва дили меҳрубон ба наврасони мо кӯмаки бузург аст.
4. Роҳнамоӣ
Аксари наврасон аз ҷониби ҳамсолон ба самтҳои гуногун кашида мешаванд, баъзан саҳнаҳои носолим ва ҳатто хатарнокро мушоҳида мекунанд ё дар онҳо қарор мегиранд. Онҳо мехоҳанд, ки волидонашон бо онҳо мисли калонсолон муносибат кунанд, на мисли кӯдакон. Кӯдакон худхоҳ таваллуд мешаванд ва ҳамчун наврасон онҳо майл доранд, ки роҳнамоӣ ва таваҷҷӯҳро ҳам ба таври манфӣ ва ҳам ба таври мусбат ҷӯянд. Муҳим аст, ки волидон интизомнок бошанд, вагарна онҳо дар интизом кардани наврасони худ душворӣ мекашанд. Волидон бояд се корро анҷом диҳанд:
Вазъияти кунунии наврасони худро арзёбӣ кунанд;
- Маҳдудиятҳои қатъӣ, вале одилонаро дар бораи чизҳое чун сарф кардани вақт дар телефонҳо ё бо компютерҳои худ муқаррар кунанд; ва
- Онҳоро ташвиқ кунанд, ки ба Худованд Исо ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ эътимод кунанд, Китоби Муқаддасро хонанд, дуо кунанд, бо дигар масеҳиён муошират кунанд, дар фаъолиятҳои ҷавонони калисо иштирок кунанд ва ба самти дуруст – ки роҳи Худост – раванд. «Ӯ онҳоро аз роҳи дуруст бурд» (Забур 107:7).
- Агар навраси шумо бо нашъамандӣ, шахсият ё фикрҳои худкушӣ мубориза мебарад, ба машварати касбии масеҳӣ муроҷиат кунед.
Худо қодир аст, ки корҳои бузургро анҷом диҳад дар наврасони мо, барои онҳо ва тавассути онҳо. То даме ки ҳаёт ҳаст, барои анҷом додани он чи дуруст аст, ҳеҷ гоҳ дер нест. Имрӯз дуо кунед ва амал кунед!
