Аммо Худо!
«Аммо Худо, ки дар раҳмат сарватманд аст, ба сабаби муҳаббати бузурги худ, ки моро дӯст дошт, ҳатто вақте ки мо дар гуноҳҳо мурда будем, моро бо Масеҳ зинда кард (ба файз наҷот ёфтаед), ва моро бо Ӯ бархезонд, ва моро бо Ӯ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ Исо нишонд, то ки дар асрҳои оянда Ӯ сарватҳои фаровони файзи Худро дар меҳрубонии худ нисбат ба мо дар Масеҳ Исо нишон диҳад.» (Эфсӯсиён 2:4–7)
Эфсӯсиён 2 бо тасвири равшани ҳолати мо пеш аз наҷот оғоз меёбад. Павлус менависад, «Шуморо Ӯ зинда кард, ки дар гуноҳҳо ва хатоҳо мурда будед, ки дар онҳо шумо як вақтҳо мувофиқи ҷараёни ин ҷаҳон, мувофиқи ҳокими қудрати ҳаво, рӯҳе, ки ҳоло дар писарони нофармонӣ кор мекунад, рафтор мекардед, ки дар миёни онҳо мо ҳама як вақтҳо худро дар шаҳватҳои ҷисми худ рафтор мекардем, хоҳишҳои ҷисм ва ақлро иҷро мекардем, ва табиатан фарзандони хашм будем, ҳамон тавре ки дигарон» (Эфсӯсиён 2:1–3).
Ҳарчанд мо дар ҳолати ноумедӣ ва бечорагӣ дар назди Худои муқаддас ва одилона будем, Ӯ наҷотро тавассути кори анҷомёфтаи Писари маҳбуби худ таъмин кард. Новобаста аз он ки мо чӣ қадар гуноҳкор будем ё чӣ кор карда будем – «Аммо Худо!» вуҷуд дорад.
Дар ин порча, чор калима Худоро тасвир мекунанд, ки фарқиятро ба вуҷуд меорад:
- Ӯ дар раҳмат сарватманд аст. Раҳмати Худо метавонад ҳамчун боздоштани Ӯ аз мо он чизе, ки мо сазовори он ҳастем, тавсиф шавад. Ин ҳамчунин нишон додани меҳрубонии Ӯ нисбат ба мост. Вақте ки Павлус калимаи сарватмандро– ба маънои «дар сарват фаровон» – илова мекунад, мо ҳисси фаровонии беандозаи раҳмати Ӯро дарк мекунем.
- Муҳаббати бузурги Ӯ. Калимаи бузург дар ин ҷо маънои «фаровон» ё «беандоза» дорад. Муҳаббати Ӯ нисбат ба мо фаровон аст – берун аз андоза, берун аз ҳад.
- Меҳрубонии Ӯ нисбат ба мо. Ин калима фикри некӣ, аъло ва ростқавлиро дар бар мегирад. Меҳрубонии Худо некии Ӯ дар амал аст – муносибати нарм ва файзбахши Ӯ нисбат ба онҳое, ки сазовори доварӣ ҳастанд.
- Файзи аҷиби Ӯ. Файз аксар вақт ҳамчун «Сарватҳои Худо бо харҷи Масеҳ» тавсиф шудааст. Ин дар бораи илтифоти бесазовор ва бесазовори Ӯ нисбат ба мо – тӯҳфаи ройгони наҷоти Ӯ, ки тавассути Масеҳ имконпазир шудааст, сухан меронад.
Ҳамаи ин баракатҳо – раҳмат, муҳаббат, меҳрубонӣ ва файзи Ӯ – дар Масеҳ ёфт мешаванд ва метавонанд аз ҷониби ҳар касе, ки имон ва эътимоди худро ба кори анҷомёфтаи Ӯ дар Салиб гузоштааст, баҳравар шаванд.
Ҳарчанд мо аз хат гузаштем (гуноҳ кардем) ва ҳадафро аз даст додем (гуноҳ кардем), аммо Худо!
Лангар барои имрӯз
Имрӯз лаҳзае вақт ҷудо кунед, то барои «Аммо Худо» ва барои ҳама чизе, ки аз он бармеояд, шукр гӯед!
