«Ҷисм ва дили ман ноком мешавад; аммо Худо қуввати дили ман ва насиби ман то абад аст.»Забур 73:26
Чанд моҳ пеш ман бо оилае будам, ки аз як води амиқ мегузаштанд. Вақте ки онҳо вазъияти худро нақл карданд, дили ман дарди онҳоро ҳис кард. Сипас зану модар чизе гуфтанд, ки аз он вақт инҷониб бо ман мондааст. Пас аз тавсифи дарди диле, ки мушкилоти онҳо ба вуҷуд оварда буд, вай танҳо эълон кард: «Аммо Худо!»
Дар ин ду калима, ин хоҳари азиз ҳақиқати амиқро баён кард: Худо дар ҳар вазъият Тафовутсози Бузург аст.
Калимаи «аммо» пайвандак аст ва он чизе, ки пас аз он меояд, ҳамеша бо он чизе, ки пеш аз он омада буд, муқоиса мекунад. Ин як калимаи хурд аст, аммо вақте ки он бо номи Худо пайваст мешавад, имкониятҳои бузургро мекушояд. Ибораи «Аммо Худо» тақрибан 45 маротиба дар Библия омадааст ва қариб ҳамеша он чизе, ки пас аз он меояд, тағироти куллӣ аст.
Вақт ҷудо кунед, то тамоми Забур 73-ро хонед. Дар аввал, таваҷҷӯҳи Ософ ба он чизе буд, ки муваққатӣ буд, на абадӣ. Азбаски ӯ ба ин ҷо ва ҳозир ғарқ шуда буд, ӯ парешон шуд (оятҳои 1–3), дурнамои ӯ таҳриф шуд (оятҳои 4–12) ва ӯ ба дард ва ошуфтагӣ афтод (оятҳои 13–16). Аммо вақте ки ӯ ба хонаи Худованд даромад, ҳама чиз тағир ёфт. Дурнамои ӯ ба дурнамои Худо — ба дурнамои абадӣ тағйир ёфт (оятҳои 17–20).
Доштани дурнамои абадӣ маънои нодида гирифтани ҳозираро надорад. Ин маънои онро дорад, ки сарфи назар аз он чизе, ки ҳоло рӯй медиҳад, мо интихоб мекунем, ки бо некӣ, файз ва роҳнамоии Худо машғул бошем. Ософ забурро бо калимаҳои «Дар ҳақиқат Худо некӯст…» оғоз кард. Баъдтар ӯ илова мекунад: «Ту маро аз дасти рости ман мегирӣ. Ту маро бо маслиҳати Худ роҳнамоӣ хоҳӣ кард ва баъд маро ба ҷалол қабул хоҳӣ кард» (оятҳои 23–24). Ҳарчанд ӯ дар водӣ оғоз кард, аммо дар қуллаи кӯҳ ба охир расид — зеро таваҷҷӯҳи ӯ тағир ёфта буд ва ин дурнамои ӯро тағир дод.
Дар ояти 25 ӯ мепурсад: «Дар осмон ғайр аз Ту кӣ дорам?» Хулосаи ӯ ин аст, ки ҳар як имондор бояд мубодила кунад: «Дар рӯи замин ғайр аз Ту касе нест, ки ман орзу кунам.»
Лаҳзаи имрӯза:
Бале, ҷисм ва дили мо метавонад гоҳ-гоҳ ноком шавад. Аммо Худо қуввати дили мо ва насиби мо то абад аст. Ҳузур ва қудрати Ӯ ҳама фарқиятро ба вуҷуд меорад. Ӯ Тафовутсози Илоҳӣ аст! Имрӯз ба Ӯ таваҷҷӯҳ кунед. Дурнамои абадӣ инкишоф диҳед ва бо боварӣ эълон кунед: «Аммо Худо маро аз ин гузаронад!»
