Биёед се нуктаро дар ояти боло якҷоя дида бароем:
- «Маро даъват кунед». Дар ин ҷо мо даъвати файзбахши Худовандро ба халқи худ дорем, ки дар миёни ҳамаи андӯҳ, душворӣ ва ниёзҳои худ ба Ӯ муроҷиат кунанд. Оё мо норасоии захираҳои худро, хоҳ ҳикмат, хоҳ қувват ё чизи дигарро ҳис мекунем? Ӯ мехоҳад захираи мо бошад. Чӣ қадар имондорон ба худ ё ба бародарони худ ё, мутаассифона, ба ҷаҳон барои захираҳои лозимаашон назар мекунанд, вақте ки Худованд бо файз худашро даъват мекунад, ки ба Ӯ муроҷиат кунанд. Дар заминаи ин оят, мо дар Ирмиё 31 «замони мусибати Яъқуб»-ро тасвиршуда меёбем, замони мусибати бесобиқа бар халқи заминии Худо. Аммо Ӯ барои ниёзҳои онҳо он вақт кофӣ хоҳад буд ва бо файзи худ, Ӯ барои ниёзҳои мо имрӯз кофӣ аст!
- «Ва Ман ба ту ҷавоб медиҳам». Агар мо кӯшиш мекардем, ки бо баъзе аз мардони бузурги имрӯзаи замин муошират кунем, аз кӣ ҷавоби шахсӣ интизор будем? Аммо Худои коинот, ки мо имрӯз ҳамчун имондорон имтиёз дорем, ки Ӯро Падар гӯем, ба мо мегӯяд, ки Ӯ ба мо ҷавоб медиҳад! Ин ҳатман маънои онро надорад, ки мо он чизеро, ки мепурсем, мегирем. Яъқуб 4:3 ба мо мегӯяд, ки мо метавонем нодуруст пурсем. Ӯ, ки ниёзҳои моро беҳтар аз мо медонад, ҷавоб медиҳад, шояд ҳа, шояд не, ё шояд интизор шавед — аммо Ӯ ҷавоб медиҳад.
- «Ва Ман ба ту чизҳои бузург ва ниҳониро нишон медиҳам, ки ту намедонӣ». Умуман, вақте ки мо аз ниёзе огоҳем ва вақте ки ин ниёзро ба Падари меҳрубони худ маълум мекунем, ҳамаи он чизе ки мо меҷӯем, ҷавоб ба он ниёз аст. Аммо Ӯ ба мо фикрҳои Худро мегӯяд. Ӯ на танҳо мехоҳад ниёзҳои моро қонеъ гардонад, балки бештар аз Худро, бештар аз дили Худро ва бештар аз роҳҳои мубораки Худро ошкор кунад. Бигзор мо бештар аз кофии захираҳои Ӯ ва дар натиҷа, бештар аз Худро омӯзем!
