«Касе ки дар паноҳи Ҳаққи Таоло зиндагӣ мекунад, дар сояи Қодири Мутлақ хоҳад монд.» (Забур 91:1)
Луқо ба мо нишон медиҳад, ки дуои Худованд Исо дар биёбон (ниг. Луқо 5:16) бо қудрати Худо дар хидмати оммавии Ӯ пайравӣ карда шуд:
«қудрати Худованд бо ӯ буд» (Луқо 5:17)
На танҳо дар ин ҷо мо ин робитаи ошкоро байни дуо дар пинҳонӣ ва қудрат дар хидматро мебинем. Дар боби оянда низ гуфта мешавад:
«қудрат аз ӯ берун омад» (Луқо 6:19)
Боз Ӯ каме пеш худро ба дуо супурда буд (ниг. Луқо 6:12).
Баъдтар Ӯ дар кӯҳе дуо кард, ки дар он ҷо Мусо ва Илёс дар ҷалол пайдо шуданд (ниг. Луқо 9:28), ва сипас Ӯ тавонист девро берун кунад – коре, ки шогирдони Ӯ (се нафари онҳо дар кӯҳ хоб рафта буданд) натавонистанд анҷом диҳанд, зеро
«ин навъро бо ҳеҷ чиз ғайр аз дуо берун кардан мумкин нест» (Марқӯс 9:29)
Дар байни масеҳиёни аввалия низ Худо ба дуо бо қудрати рӯҳонӣ ҷавоб дод. Пас аз он ки онҳо якдилона дуо карданд, онҳо бо қудрат ба эҳёи Исо шаҳодат доданд (ниг. Аъмол 4:29-33). Касе як бор формулаи оддиеро пешниҳод кард, ки шояд комилан дақиқ набошад, аммо бо вуҷуди ин ҳақиқати зиёдеро дар бар мегирад: «Дуои зиёд, қудрати зиёд; дуои кам, қудрати кам; дуо нест, қудрат нест!» Яъқуб дар бораи дуо менависад,
«Шумо надоред, зеро намепурсед» (Яъқуб 4:2)
Масеҳ сарчашмаи қудрат барои ҳар як имондор аст. Агар шумо қудрат хоҳед, шумо метавонед онро аз Ӯ дар дуо ба даст оред. Довуд низ инро таҷриба кардааст, зеро ӯ менависад,
«Дар рӯзе ки ман даъват кардам, Ту ба ман ҷавоб додӣ; қуввати ҷони маро афзун кардӣ.» (Забур 138:3)
Мо метавонем мутмаин бошем, ки Худо имрӯз низ бо қудрат ҷавоб хоҳад дод, агар мо бештар зону занем. Имрӯз мо чӣ қадар зуд майл дорем, ки гуноҳи худро бо заъф баҳона кунем. Қариб ҳеҷ як масеҳӣ инкор намекунад, ки ӯ дар худ қудрат надорад ва ба ҷои он ба қудрати Худо барои некӣ кардан ниёз дорад (ниг. Юҳанно 15:5). Аммо ин маънои онро надорад, ки ӯ воқеан дар вобастагӣ ба Худо зиндагӣ мекунад.
Сухан дар бораи ҳолати заифи мо хоксорона ва парҳезгорона садо медиҳад. Аммо фарқияти калон байни эътирофи он ки мо қудрат надорем ва шуури зинда дар ҷон, ки мо бе қудрат ҳастем, вуҷуд дорад. Онҳое, ки воқеан аз заъфи худ огоҳанд, ба дуо водор мешаванд, ки дар он ҷо қудрати Худо пайдо мешавад.
Он гоҳ мо метавонем бо эътимод ба ваъдаи Худованд такя кунем, ки гуфт,
«Қудрати Ман дар заъф комил мешавад» (2 Қӯринтиён 12:9)
Агар мо, аз заъфи худ огоҳ буда, вобастагии худро ба Ӯ бо дуо амалӣ кунем, пас мо низ амалан дар Ӯ, Ток, хоҳем монд ва қудрати самаровари Ӯ дар мо, шохаҳо, зоҳир хоҳад шуд.
Огоҳӣ аз заъфи худ дар шумо чӣ тавлид мекунад? Оё шумо омодаед, ки чизҳоро дар дохили худ тағир диҳед, то қудрати Худо дар ҳаёти шумо бештар зоҳир шавад? Бовар кунед, ки Худо ба дуо бо қудрат ҷавоб хоҳад дод!
