Агар мо иродаи Худоро донем, ҳеҷ чиз бо баррасии шахсияти мубораки Худованди мо Исои Масеҳ муқоиса карда намешавад. Ӯ метавонист бо ҳақиқати комил бигӯяд,
«Ман омадаам, то иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам» (Ибриён 10:9).
Оё имкон дорад, ки иродаи Худо дар рӯи замин иҷро шавад, вақте ки дар ҳама ҷо иродаи одамон ба муқобили Худо бо исён, ошуфтагӣ ва фасод дар ҳар миллат бартарӣ пайдо мекунад? Ҷавоб ба таври зебо дар Марди фурӯтани ғамҳо, ки дар ҳар як ҷузъиёти ҳаёти имони содда ва устувори Худ ба иродаи Худо содиқ, итоаткор ва бахшида шуда буд, ва ба таври олӣ дар қурбонӣ кардани Худ дар салиби Ҷолҷота, то ки Худо дар наҷоти гунаҳкорони бешумор ҷалол ёбад, дида мешавад. Чӣ гуна объектест, ки дили ҳар як имондорро ба таври амиқ ба иҷро кардани иродаи Худо дар ҳаёти кӯтоҳи худ дар рӯи замин водор мекунад!
Иродаи Ӯ дар бузургтарин чизҳо
Оё мо метавонем иродаи Худоро донем? Дар бисёр чизҳо, бале; аммо мо инро танҳо ба таври мутлақ медонем, зеро он дар Каломи Худо ошкор шудааст. Масалан, мо метавонем ба таври мутлақ донем, ки ҳар як имондори ҳақиқӣ ба баракати бузурги писарӣ пешбинӣ шудааст
«мувофиқи хоҳиши неки иродаи Ӯ [Худо]» (Эфсӯсиён 1:5).
Инчунин, дар бораи Калисои Худо,
«Акнун Худо аъзоёнро, ҳар яке аз онҳоро дар бадан, чунон ки Ӯ хост, гузошт» (1 Қӯринтиён 12:18).
Каломи Ӯ инро эълон мекунад; аз ин рӯ, мо метавонем онро ҳамчун иродаи мутлақи Худо донем. Ба ҳамин монанд, бисёр баракатҳои бузурги дигари Худо дар Каломи Ӯ эълон шудаанд, ки ба имондорон дода мешаванд. Ӯ ошкор кардааст, ки иродаи худи Ӯст, ки чунин баракати бузургро барои мо муқаррар кардааст. Мо ба ҷалол ва файз ва зебоии иродае, ки пур аз некӣ аст, дуруст шодӣ мекунем.
Иродаи Ӯ дар бораи рафтори мо
Аз тарафи дигар, Худо иродаи Худро дар Каломи Худ дар бораи бисёр чизҳое, ки ба ҳаёти амалӣ ва ҳаррӯзаи мо дахл доранд, баён кардааст. Оё мо аз иродаи баёншудаи Ӯ дар бораи он ки рафтори мо чӣ гуна бояд бошад, шодӣ мекунем? Ин чизҳоро мо низ ба таври мутлақ медонем, масалан,
«Ин иродаи Худост, муқаддасшавии шумо: ки шумо аз зино худдорӣ кунед.»
Бисёр навиштаҳои дигар ба мо ба таври возеҳ нишон медиҳанд, ки чӣ гуна рафтор дуруст ва мувофиқ аст. Биёед тавассути хондан ва мулоҳиза бо инҳо хуб шинос шавем.
Албатта, дар ҳамаи инҳо мо метавонем донем, ки иродаи Худо чист, зеро Худо онро эълон кардааст.
Худованд Исо иродаи Худоро медонист, аммо беш аз ин, Ӯ иродаи Худоро иҷро кард. Аз ин рӯ, ба мо сухане аз лабони худи Ӯ лозим аст:
«Агар касе хоҳад, ки иродаи Ӯро (Худоро) ба ҷо оварад, дар бораи таълимот хоҳад донист, ки оё он аз Худост» (Юҳанно 7:17).
Агар мо хоҳем, ки иродаи Худоро донем, биёед аввал худро ба таври ҷиддӣ санҷем, ки чаро. Оё мо мехоҳем бифаҳмем, ки оё он барои мо қобили қабул аст ё не? Ё мо дар ҳақиқат мехоҳем иродаи Худоро амалӣ кунем? Албатта, Худо ниятҳои моро медонад. Вақте ки боқимондаи Исроил ба Ирмиё омада, аз ӯ хоҳиш карданд, ки аз Худо пурсад, онҳо ба ӯ гуфтанд, ки ҳатман ба Каломи Худо итоат хоҳанд кард, вақте ки он ба онҳо дода мешавад (Ирмиё 42:5–6); аммо Худо медонист, ки онҳо дар дилҳои худ фиреб медоданд (ояти 20), ва танҳо ният доштанд, ки агар ба фикрҳои онҳо мувофиқ бошад, итоат кунанд.
Агар мо нияти самимӣ барои иҷро кардани иродаи Худо, ё ҳадди аққал омодагии иҷро кардани онро надошта бошем, пас мо ҳеҷ гоҳ эътиқоди устувори таълимоти Каломи Худоро нахоҳем гирифт. Агар мо хоҳем, ки иродаи Ӯро иҷро кунем, мо дар бораи таълимот хоҳем донист, яъне таълимот: он барои мо муҳим ва воқеӣ хоҳад буд.
Иродаи Ӯ дар бораи таҷрибаҳои шахсӣ
Аммо, як соҳае вуҷуд дорад, ки Худо иродаи Худро дар навиштаҳо ба таври мушаххас баён накардааст, ва он ҳанӯз ҳам барои ҳар як имондор масъалаи нигаронӣ аст. Ин ба таҷрибаи мо дахл дорад, на ба масъалаҳои дуруст ё нодурусти ахлоқӣ, балки ба он ки дар бораи мушкилоте, ки ба миён меоянд, чӣ кор кунем, хона харем ё иҷора гирем, ба ҷои дигар кӯчем ё не, ба ҷои муайян ё одамони муайян ташриф орем ё не, мошини муайян харем ё не, чӣ гуна ё чӣ тавр ба шахси муайяни ниёзманд кӯмак кунем, ва бисёр чизҳои дигар.
Баъзеҳо ҳастанд, ки дар робита ба ин чизҳо аксар вақт хеле мусбат ҳастанд, масалан, мегӯянд, ки онҳо медонанд, ки иродаи Худост, ки онҳо ба ҷои муайян раванд. Аммо агар навиштаҳо инро нагӯянд, онҳо инро пешакӣ намедонанд. Чаро онҳо бояд ба дигарон гӯянд, ки онҳо медонанд? Ин танҳо ғурур дар қудратҳои тахминии табъизкунандаи онҳост. Мо дар Яъқуб 4:13 огоҳ карда шудаем, ки
ҳамаи чунин фахр кардан бад аст. Вақт исбот хоҳад кард, ки оё он иродаи Худо буд ё не.
Румиён 12:2 дар додани дарки дурусти иродаи Худо хеле муфид аст:
«Ба ин ҷаҳон мувофиқат накунед, балки бо навсозии ақли худ тағйир ёбед, то ки шумо иродаи нек ва писандида ва комили Худоро исбот кунед.»
Кадомаш беҳтар аст, донистани иродаи Худо, ё исбот кардани он дар таҷриба? Албатта, охирин! Аммо чӣ гуна мо метавонем онро исбот кунем? Аз ҷиҳати манфӣ, бо мувофиқат накардан ба ҷаҳон: аз ҷиҳати мусбат, бо тағйир ёфтан тавассути навсозии ақл. Принсипҳои ҷаҳон дар бораи амали оқилона ҳамеша принсипҳои мувофиқат, фоидаи моддӣ, тасаллии ҳозира мебошанд. Агар ба касе кори ҷолиб бо маоши хуб дар масофаи дур аз ҷамъомад пешниҳод шавад, ӯ эҳтимол онро зуд қабул мекунад, агар ӯ ба ҷаҳон мувофиқат кунад. Агар ӯ тағйир ёфта бошад, ӯ манфиатҳои Худовандро аввал мегузорад, зеро ақли навшудаи ӯ аз нуқтаи назари Худованд мулоҳиза мекунад. Он гоҳ ӯ иродаи нек ва писандида ва комили Худоро исбот хоҳад кард.
Ин принсипи муҳим аст. Агар ақли мо ба ин тариқ нав карда шавад, мо худро ба омӯзиши Каломи Худо одат хоҳем кард. Ҳангоми омӯзиши иродаи Худо дар чизҳои бузургтар, ин чизҳои хурдтар низ моро дар бораи иродаи Ӯ бештар фарқкунанда хоҳанд ёфт. Зеро вақте ки мо онро мехонем, Каломи Худо аксар вақт дар ҳолатҳои муайяни нигаронӣ барои дастур ва рӯҳбаландии мо татбиқшаванда хоҳад буд, хусусан вақте ки дилҳои мо барои омӯхтан машқ карда мешаванд.
Агар мо бояд дар бораи «ҳа» ё «не»-и як масъалаи муайян қарори фаврӣ қабул кунем, хирадмандона аст, ки худро ба таври ҷиддӣ доварӣ кунем, то бо ҳарду ҷавоб қаноатманд бошем. Сипас масъаларо ба Худованд пешниҳод кунед. Ба Ӯ метавон комилан такя кард, ки дар робита ба қарори қабулшаванда сулҳи оромро диҳад. Ӯ дар асл метавонад дар робита ба қарори муқобил ҳеҷ гуна сулҳ надиҳад. Аммо ҳатто дар он сурат мо набояд бигӯем, ки мо иродаи Худовандро дар робита ба масъала медонем; аммо мо метавонем ба Ӯ эътимод дошта бошем, ки Ӯ хоҳад дид, ки мо иродаи Ӯро дар таҷриба исбот мекунем.
Агар як масъала муддате машқ диҳад, Худованд метавонад инро иҷозат диҳад, то ҷонҳои моро бо ҳисси воқеии вобастагӣ ба раҳмати Ӯ ба ҳаяҷон оварад. Ин ҳам дуои доимӣ ва ҳам хондани Каломи Ӯро бо назардошти масъалаи машқ талаб мекунад. Дар бисёр ҳолатҳо баъзе чизҳо дар Калом ба дил чунон таъсир хоҳанд кард, ки иродаи Худовандро нишон диҳанд; ва аз ин рӯ, метавон дар эътимоди ором, ки Худованд ҳатман роҳнамоӣ хоҳад кард, ором бошад. Ин ҷои имони кӯдаконаи хизматгор аст.
Бигзор имондор ҳамеша ин соддагии эътимодро дошта бошад, ки ба Худованд метавон комилан такя кард, ки ӯро дуруст роҳнамоӣ кунад. Ин аз худбоварии ҷасурона дур аст, ҳамон тавре ки аз бетоқатӣ, ки дар ваҳм амал мекунад, дур аст. Зеро Худо дар иҷрои иродаи Худ ором ва бодиққат аст, ва имон ба Ӯ низ оромии оромро хоҳад дод.
Агар мо хоҳем, ки иродаи Худоро донем, биёед бештар хоҳем, ки онро иҷро кунем, ва аз ин рӯ, гаронбаҳои онро дар таҷрибаи ҳаррӯза исбот кунем
