Хоҳиши Павлус барои Қӯринтиён ин буд, ки файз ва сулҳ ба онҳо дода шавад. Дар миёни онҳо баръало ихтилофоти зиёде вуҷуд дошт, ки агар файзи бештаре дар миёни онҳо мебуд, аз байн мерафт. Аммо файзи Худо дар Масеҳ ба онҳо дода шуда буд, чунон ки ояти 4 мегӯяд, ва ин ӯро ба шукргузорӣ водор кард. Зиёда аз ин, аз файзи Худо ҳамаи тӯҳфаҳое, ки онҳо доштанд, ба вуҷуд омада буданд, дар ҳоле ки онҳо интизори омадани Худованд буданд. Худое, ки онҳоро ба муоширати Писари Худ даъват карда буд, ҳам содиқ ва ҳам бофайз аст, ва аз ин рӯ ӯ мутмаин буд, ки онҳо то охир беайб тасдиқ хоҳанд шуд.
Қайд кунед, ки чӣ тавр номи Худованд Исои Масеҳ дар нӯҳ ояти аввал такроран зикр шудааст, ва чӣ тавр ҳама чиз ба Ӯ нисбат дода шудааст ва ба Ӯ ишора шудааст. Ин Номи Ӯ, файзи Ӯ, шаҳодати Ӯ, омадани Ӯ, рӯзи Ӯ, муоширати Ӯ аст.
Вақте ки Довуд дар Адуллом дар замони рад шуданаш буд, мардум ба парчами ӯ ҷамъ омаданд, ва ӯ сардори онҳо шуд. Онҳо ба муоширати ӯ дохил шуданд, зеро ӯ шахсияти марказӣ буд (1 Сам. 22:1–2). Агар ӯ зарба мехӯрд, муошират қатъ мешуд. Мо ба муоширати Он ки низ дар радшавӣ аст, даъват шудаем, аммо Ӯ беохир бузургтар аз Довуд аст. Он ки сардори мост, Писари Худост. Муоширате, ки мо ба он тааллуқ дорем, аз ҷониби Ӯ ҳукмронӣ мешавад, бе рақиб.
