Фарёди ноумедона барои кӯмак
«Ҳар кӣ исми Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт.» – Румиён 10:13
Ҷули дар ҷазираи Ҳавайии Мауи истироҳат мекард, вақте ки ӯ субҳ дар наздикии соҳили Каанапали Бич шино кард ва бо наҳанг рӯ ба рӯ шуд.
Вай аз вақти худ дар об лаззат мебурд, вақте ки ҳис кард, ки чизе ба баданаш бархӯрд. Наҳанге, ки тақрибан шаш то ҳашт фут дарозӣ дошт, китфи рости ӯро газид ва бозуи ӯро хоид, пеш аз он ки шино карда рафт.
Тарсида, Ҷули сахт кӯшиш кард ба соҳил расад. Вай сахт хунравӣ мекард. Аз тарси он ки хун наҳангҳои дигарро ҷалб кунад, вай боз ҳам сахттар кӯшиш кард, ки ба соҳил расад. «Ба ман кӯмак кунед!» вай фарёд зад. «Ба ман кӯмак кунед!»
Ҷавоне дар наздикӣ дар тахтаи серфинг фарёди ӯро шунид ва ба самти ӯ ҳаракат кард. Вақте ки ӯ ба вай расид, ӯ зуд ӯро ба тахтаи худ кашид ва ба соҳил шино кард. Ҷули ёрии таъҷилии тиббӣ гирифт, ки ҳаёти ӯро наҷот дод.
Вақте ки ман дар бораи вазъияти Ҷули фикр мекардам ва фарёди ӯ барои кӯмак, ман ба ёд овардам пайғамбар Юнусро, ки ӯ низ бо як махлуқи бузурги обӣ мушкилот дошт. Пас аз кӯшиши канорагирӣ аз коре, ки Худо аз ӯ мехост, Юнус ҳамчун мусофир дар киштӣ ба мушкилот дучор шуд. Ӯро ба об партофтанд ва ба зудӣ як моҳии калон ӯро фурӯ бурд. Ҳоло Юнус, ки аз ҷониби махлуқ асир буд, ба зери мавҷҳо рафт ва умқ ӯро фаро гирифт. Ӯ то он ҷое ки имкон дошт, поин рафт (Юнус 1:17-2:10).
Бо наздик шудани марг, ӯ хавотир ва тарсончак шуд. Аммо сарфи назар аз вазнинии вазъияти худ, ӯ умед ёфт, зеро Худовандро дар ёд дошт. Китоби Муқаддас мегӯяд:
Он гоҳ Юнус аз шиками моҳӣ ба Худованд Худои худ дуо кард. Ва ӯ гуфт: «Ман аз сабаби ранҷам ба Худованд фарёд задам, ва Ӯ ба ман ҷавоб дод. Аз шиками Шеол фарёд задам, ва Ту овози маро шунидӣ» (Юнус 2:1-2 NKJV).
Гарчанде ки ба қаъри поинтарин ғарқ шуда, ҳис мекард, ки ҳаёташ ба охир расидааст, Юнус ба Худо барои кӯмак фарёд зад ва наҷот ёфт. Чӣ паёми муҳим барои мо! Мо низ метавонем аз ҳолати гунаҳкоронаи худ наҷот ёбем ва гуноҳҳоямон бахшида шаванд, агар ба Худо барои кӯмак фарёд занем.
Шояд шумо ҳеҷ гоҳ ҳамла накардаед аз ҷониби наҳангҳо ба монанди Ҷули, ё аз ҷониби моҳии калон ба монанди Юнус фурӯ бурда нашудаед, аммо агар шумо Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ намедонед, шумо ҳанӯз дар мушкилоти амиқ ҳастед. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мо ҳама гунаҳкорем (Румиён 3:23) ва «музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23). Ин маънои онро дорад, ки агар шумо бе Масеҳ зиндагӣ кунед ва дар гуноҳҳои худ бимиред, шумо бо ҷазои абадӣ рӯ ба рӯ хоҳед шуд (Юҳанно 3:18; Ваҳй 20:15).
Аммо шумо набояд хавотир шавед, зеро кӯмаке, ки ба шумо лозим аст, аз он чизе ки шумо фикр мекунед, наздиктар аст. Мисли серфер, ки ҳангоми ҳамла ба Ҷули наздик буд, Худо дар ин лаҳза ба шумо наздик аст. Чунон ки Китоби Муқаддас мегӯяд,
Ӯ аз ҳар яки мо дур нест (Аъмол 17:27).
Агар шумо ба Ӯ барои кӯмак фарёд занед то шуморо аз қудрат ва ҷазои гуноҳ наҷот диҳад, Ӯ шуморо мешунавад ва ба наҷоти шумо меояд. Китоби Муқаддас инчунин мегӯяд,
Ҳар кӣ исми Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт (Румиён 10:13).
Худо шуморо ба хотири он чизе ки Масеҳ дар салиб кард, наҷот медиҳад. Ӯ барои гуноҳҳои шумо мурд ва Ӯ аз мурдагон эҳё шуд, то озодии шуморо таъмин кунад.
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Имрӯз ба Худо барои кӯмак фарёд занед! Ҳоло ба Ӯ бовар кунед ва бигзор Ӯ шуморо бо бурдани шумо ба соҳили ҳаёти ҷовидонӣ наҷот диҳад. Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
