«Эй Худованд, аъмоли Ту чӣ қадар бисёранд! Ҳамаро бо ҳикмат офаридаӣ; замин аз сарватҳои Ту пур аст» (Забур 104:24). Яке аз роҳҳои ҷолибтарини омӯзиши хислати Худо омӯзиши офариниши Ӯст. Аз галактикаҳо то молекулаҳо,
«сифатҳои ноаёни Худо – қудрати абадӣ ва табиати илоҳии Ӯ – ба таври возеҳ дида мешаванд, ки аз он чизе, ки офарида шудааст, фаҳмида мешаванд» (Нусхаи байналмилалии нав, Румиён 1:20). Шутур дар боғи ҳайвонот бо роҳи суст ва ифодаҳои хандаовараш бешубҳа мардумро шод мекунад, аммо назари наздиктар ба ин ҳайвони беназир тарҳи ҳайратангезеро ошкор мекунад, ки мустақиман ба Офаридгори ҳамадон ишора мекунад.
Шутурҳо ба оилаи Camelidae, дар баробари хешовандони ҷаҳони нави онҳо ламаҳо ва алпакаҳо тааллуқ доранд ва онҳо ба намудҳо тақсим мешаванд: Camelus bactrianus, ё шутури Бохтарӣ, ва Camelus dromedaries, ё шутури Дромедарӣ. Дромедарӣ, ки онро шутури Арабӣ низ меноманд, муддати тӯлонӣ аз ҷониби бадавиён ҳамчун
«тӯҳфаи Худо»
Мутобиқшавии шутур
Аз бинӣ то пойҳояшон, шутурҳо ба муҳити биёбонии худ комилан мутобиқанд; бодҳои сахт, гарм ва реги биёбонҳои Африқо, Шарқи Наздик ва Осиё.
Муҳофизатҳои ҷисмонӣ
Барои муҳофизат аз тӯфонҳои регӣ, ба шутурҳо бинӣ дода шудааст, ки онҳо метавонанд онро кушоянд ва пӯшанд; онҳо инчунин абрӯвони ғафс, гӯшҳои мӯйдор ва қаторҳои дукаратаи мижгонҳои ҷингила барои ҳамин мақсади муҳофизатӣ доранд. Пӯсти сахт ва чармӣ дар зонуҳояшон буғумҳоро ҳангоми зону задан муҳофизат мекунад ва болиштҳои махсуси пойҳояшон ҳангоми роҳ рафтан паҳн мешаванд, то аз ғарқ шудан ба рег пешгирӣ кунанд.
Нигоҳдории об
Боз ҳам аҷибтар қобилияти шутурҳо барои тоб овардан ба гармии шадид ва хушки биёбон аст. Бар хилофи дигар ширхӯрон, шутурҳо метавонанд ҳарорати бадани худро баланд ва паст кунанд, ки ба ин васила оби гаронбаҳоро сарфа мекунанд.
Шутурҳо инчунин метаболизми беназире доранд, ки ба онҳо имкон медиҳад, ки миқдори зиёди обро дар ҷараёни хуни худ нигоҳ доранд, дар ҳоле ки ҳуҷайраҳои сурхи хуни байзашакл, ки танҳо ба шутур хосанд, ҳам хушкшавӣ (набудани об) ва ҳам осмос (нигоҳдории об)-ро таҳаммул мекунанд.
Шутурҳо дар давоми даҳ дақиқа беш аз бист галлон об менӯшанд – коре, ки қариб ҳар як ширхӯри дигарро мекушт – сипас обро дар хуни худ то ду ҳафта нигоҳ медоранд.
Дромедарӣ ва Бохтарӣ
Ду фарқияти аёни байни шутурҳои Дромедарӣ ва Бохтарӣ шумораи кӯҳонҳо ва дарозии мӯи онҳост. Шутури яккӯҳона Дромедарӣ аст ва шутури дукӯҳона Бохтарӣ аст. Дромедарӣ мӯи нисбатан кӯтоҳ дорад, ки ба он имкон медиҳад дар гармии шадиди биёбони Араб зиндагӣ кунад. Шутури Бохтарӣ мӯи дароз ва пашмдор дорад, ки барои ҳарорати сардтари Осиё мувофиқтар аст.
Сирри кӯҳон
Кӯҳон ё кӯҳонҳои шутур, ки як вақтҳо ба таври маъмулӣ фикр мекарданд, ки об доранд, дар асл чарб доранд, ки ҳангоми кам будани ғизо ҳамчун сӯзишворӣ истифода мешавад. Метаболизми ин чарби захирашуда инчунин тарзи истифодаи обро, ки дар ҷараёни хуни онҳо захира шудааст, нишон медиҳад. Аз ин рӯ, тасаввуроти нодуруст, ки кӯҳон об дорад, дар ниҳоят аз ҳақиқат он қадар дур нест! Шутурҳо метавонанд то як моҳ бе ғизо зиндагӣ кунанд, ки дар ин муддат кӯҳон ё кӯҳонҳои онҳо нарм шуда, ба як тараф афтодаанд. Аммо, кӯҳон ҳангоми ғизо гирифтани шутурҳо ва ҷамъ кардани захираи чарби онҳо барқарор мешавад.
Барои зиндамонӣ тарҳрезӣ шудааст
Аммо чӣ тавр шутур барои чунин муҳити сахт, гарм ва регзор мувофиқ шуд? Як тасаввуроти нодурусти маъмул дар байни эволютсионистҳо ин аст, ки офаринишгарон бовар доранд, ки Худо ҳар як ҳайвонро маҳз ҳамон тавре ки мо имрӯз мебинем, офаридааст. Аммо агар ин дуруст мебуд, бисёре аз хусусиятҳои тарҳи шутур дар беҳтарин ҳолат дар
«хеле хуб» ҷаҳони Боғи Адан зиёдатӣ мебуданд. Дар Ҳастӣ 1:24, Худо гуфт:
«Бигзор замин махлуқоти зиндаро мувофиқи намудҳои худ ба вуҷуд оварад» (Ҳастӣ 1:24)
«Намуди» аслии шутур дар рамзи генетикии худ маълумотро барои тавлиди шутурҳои «муосир», инчунин хешовандони онҳо, ба монанди лама, дар бар мегирифт. Худо, дар ҳамадонии худ, шояд дар достони аслии худ дар бораи зиндамонӣ дар яке аз сахттарин иқлимҳо гузошта бошад, ки ин шаҳодати зебоест ба пешбинии Худои бепоён ва эҷодкории аҷиби Ӯ, ки ба офариниши худ амиқан ғамхорӣ мекунад.
