Ӯ ӯро [Абрамро] берун овард ва гуфт: «Ҳоло ба осмон нигоҳ кун ва ситораҳоро бишумор, агар тавонӣ онҳоро ҳисоб кун.» — Ҳастӣ 15:5 NKJV
Осмони шаб як дарси аҷиб аст! Чӣ манзараи аҷибе буд барои Абрам, вақте ки ӯ ба осмони Шарқи Наздик, ки пур аз шукӯҳу азамат буд, нигоҳ мекард. Барои ӯ дидани ситораҳои бешумор, ки дар осмон паҳн шуда буданд, бешубҳа манзараи ҳайратангез буд.
Довуд низ ҳайрон монд, вақте ки ба осмони шаб менигарист. Мо метавонем ӯро ҳамчун он чӯпон дар саҳро тасаввур кунем, ки гӯсфандони падарашро нигоҳубин мекард. Довуд, шояд дар замин хобида, дар гирду атрофаш торикӣ буд, ба осмон нигоҳ мекард ва мегуфт: «Вой!» Ё, вақте ки ӯ аз Шоул дар биёбон гурехта, худро танҳо ҳис мекард, ба шукӯҳи панорамии намоиши осмонӣ менигарист. Фикрҳои ӯ аз ҳаяҷон ва мулоҳиза пур шуда, хитоб мекард: «Вақте ки Ман осмонҳои Туро, кори ангуштони Туро, моҳ ва ситораҳоро, ки Ту муқаррар кардаӣ, мулоҳиза мекунам, инсон чист, ки Ту ӯро дар хотир дорӣ» (Забур 8:3-4).
Ин мардон, Абрам ва Довуд, бо чашми оддӣ мӯъҷизаҳои офариниши Худоро диданд ва ҳайрон монданд. Имрӯз мо низ метавонем онҳоро тавассути технологияи муосир ва аксҳо ё видеоҳои баландсифат бубинем, ки танҳо таассуроти бузургӣ ва азамати офаринишро зиёд мекунанд. Оё мо ҳеҷ гоҳ аз комилият ва дақиқии сайёраҳо, бузургӣ, мураккабӣ ва бешумории ситораҳо ва бурҷҳо ҳайрон нашудаем? Ин системаҳои азим дар мадорҳо бо бисёр қувваҳои гуногун ҳаракат мекунанд – баъзеҳо дар масири эллиптикӣ, дигарон дар мадори даврашакл. Аммо тартиботи комилият боқӣ мемонад.
Ба ростӣ, ҳатто ба таври маҳдуд ман ва шумо ин чизҳоро мефаҳмем, барои мо донистани он ки чунин мураккабӣ ва дақиқӣ наметавонад натиҷаи тасодуф, вуҷуд ё пайдоиши тасодуфӣ бошад, кофӣ аст. Назарияҳои аблаҳона дар бораи пайдоиш тавассути таркиши кайҳонӣ, таркиши бузург, наметавонистанд ба чунин шукӯҳ ва комилият оварда расонанд. Ба мо хотиррасон мешавад: «Аблаҳ дар дили худ гуфтааст: ‘Худо нест’» (Забур 14:1). Инсон кӯшиш мекунад, ки аз масъулиятҳои худ дар назди Худо, Офаридгори осмон ва замин (Аъмол 17:24) гурезад, вуҷуди Ӯро инкор мекунад, аммо офариниш қудрат ва илоҳияти абадии Ӯро бебаҳс эълон мекунад, то ки онҳо узр надошта бошанд (Румиён 1:20).
Барои онҳое аз мо, ки имон дорем, чӣ тасаллӣ, таскин ва оромише бузургии Ӯ ба дилҳои мо мебахшад. Мо медонем, ки Он ки на танҳо ҳама чизро офаридааст, балки бо дасти Худ идора ва нигоҳ медорад, Худоест, ки моро дӯст медорад ва ҷони Худро барои мо додааст.
Ӯ «на муаллифи ошуфтагӣ, балки сулҳ» аст (1 Қӯринтиён 14:33), ҳатто агар мо натавонем фаҳмем, ки дар ҳаёт ё шароити мо чӣ рӯй медиҳад. Мо медонем ва бояд боварӣ дошта бошем, ки Ӯ назорат мекунад ва комилан қодир аст, ки ҳама чизро ба некӣ анҷом диҳад (Румиён 9:5, 8:28).
Вақте ки мо бузургии офариниши Ӯ ва комилияти тартибот ва вуҷуди онро мулоҳиза мекунем, оё мо набояд ба Ӯ барои ҳар як ҷузъиёти ҳаёти шахсии худ бовар кунем? Он ки офаринишро нигоҳ медорад, моро низ мебинад ва ғамхорӣ мекунад, ҳама чизро дар ҳаёти мо барои некии мо ташкил мекунад. Вақте ки мо дар хотир дорем, ки Худо коинотро бо чунин дақиқӣ ва комилият офарида, нигоҳ медорад ва дастгирӣ мекунад, барои ман ҳеҷ сабабе нест, ки ба Ӯ дар ниёзҳои ҳаёти ҳаррӯзаи худ шубҳа кунам – ҳатто дар мушкилоте, ки имрӯз дар пеши ман ҳастанд.
Довуд розӣ шуд, зеро ӯ ба ибодат даромад: «Бисёранд, эй Худованд Худои ман, корҳои аҷиби Ту, ки Ту кардаӣ; ва фикрҳои Ту нисбат ба мо ба Ту ба тартиб ҳисоб карда намешаванд; агар Ман онҳоро эълон кунам ва дар бораи онҳо сухан гӯям, онҳо аз он чизе ки ҳисоб карда мешаванд, бештаранд» (Забур 40:5)!
Дар ин замонҳои номуайян донистани он хуб аст, ки Худое, ки мо мешиносем ва хидмат мекунем, нақшаҳо ва ҳадафи Худро пеш аз он ки онҳо амалӣ шаванд, аллакай дорад. Худои дигаре нест ва касе мисли Ӯ нест. Ӯ Худои муҳаббат ва шафқат аст ва Ӯ ба халқи Худ ғамхорӣ мекунад. Новобаста аз он ки инсон дар атрофи мо чӣ кор мекунад, он маслиҳати нек ва ҳадаферо, ки Ӯ барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, дорад, тағйир нахоҳад дод. Бигзор мо ҳар рӯз дар дониши он ки Худои мо ҳама чизро дар назорати Худ дорад, истироҳат кунем! — Дэвид Албертс
