Оё масеҳиён метавонанд дар омӯзиши Китоби Муқаддас ва фаъолиятҳо дар калисоҳои ғайр аз калисои худ иштирок кунанд?
Китоби Муқаддас ба чунин саволҳо ҷавобҳои ҳайратангез дорад. Пеш аз ҳама, Худо мехоҳад, ки масеҳиён бо тамоми дил ва пурра ба омӯзиши Китоби Муқаддас ва дигар фаъолиятҳои масеҳӣ машғул бошанд. Павлус ба дӯсти худ Тимотиюс, ки аллакай дар хидмати Худованд буд, чунин навишт: «Ба хондан, ба насиҳат, ба таълим диққат деҳ. Аз атои дар ту буда ғофил нашав... Дар ин чизҳо мулоҳиза кун; худро комилан ба онҳо бахш, то пешрафти ту ба ҳама аён бошад. Ба худ ва ба таълим диққат деҳ. Дар онҳо идома деҳ» (1 Тимотиюс 4:13-16). Ҳеҷ маҳдудият муайян ё ишора нашудааст.
Масеҳиёни аввал ба мо намунаи бузурге гузоштанд. «Онҳо дар таълимоти расулон ва муошират, дар шикастани нон ва дар дуоҳо устуворона идома медоданд... Ҳоло ҳамаи имондорон якҷоя буданд ва ҳама чизро умумӣ доштанд» (Аъмол 2: 42-44). Оятҳои баъдӣ ба мо мегӯянд, ки ин дар соддагӣ ва шодии дил идома ёфт. Худо ҳамду сано мешуд, обрӯи онҳо дар байни мардум хуб буд ва Худо ба шумораи онҳо афзуд, ғайримасеҳиён ҷуръат намекарданд, ки ба онҳо ҳамроҳ шаванд (Аъмол 5:13).
Замонҳо тағйир ёфтанд. Таназзуле, ки дар замони Аҳди Ҷадид оғоз ёфт, бо гузашти солҳо шиддат гирифт. Павлус аз Қӯринтиён илтимос кард, ки ҳама як сухан гӯянд ва дар байни онҳо ҳеҷ тафриқае набошад (1 Қӯринтиён 1:10). Тафриқаҳои дил, ки он вақт аллакай оғоз мешуданд, вақте ки масеҳиён дӯстдоштагони худро аз байни ходимони Худо интихоб мекарданд, имрӯз ба мазҳабҳои комил табдил ёфтаанд. Ҳарчанд мазҳабҳо метавонанд то андозае ҳамкорӣ кунанд, онҳо ҳамчун воҳидҳои хурдтар аз бадани Масеҳ ташкил карда шудаанд ва аксар вақт омехтаи имондорон ва беимононро дар бар мегиранд.
Масеҳиён метавонанд дар омӯзиши Китоби Муқаддас ва дигар фаъолиятҳои масеҳӣ бо ҳаммасеҳиён иштирок кунанд, ба шарте ки онҳо ин корро дар итоат ба Каломи Худо бидуни созиш анҷом диҳанд. Ҳар гуна талабот, ки онҳо ягон қисми ҳақиқати Худоро тарк кунанд ё нарм кунанд ё ба эътиқоди худ созиш кунанд, бояд барои онҳо аломати хатар бошад. Омӯзиши Китоби Муқаддас бояд маҳз ҳамин бошад – омӯзиши Китоби Муқаддас, ҷустуҷӯи самимӣ аз Каломи Худо барои дидани он ки он чӣ мегӯяд, чӣ маъно дорад ва чӣ гуна ба ҳаёти мо татбиқ мешавад. Фаъолиятҳои масеҳӣ, умедворем, бояд ба ҳар ҳол ба кори Масеҳ мусоидат кунанд ва на танҳо фаъолиятҳои иҷтимоӣ бошанд, ки масеҳиён дар онҳо иштирок мекунанд.
Ман шарики ҳамаи онҳое ҳастам, ки аз Ту метарсанд, ва онҳое, ки аҳкоми Туро риоя мекунанд. (Забур 119:63)
Ҳамчун масеҳиён мо бояд аз ҳамроҳии дигар масеҳиён ва муоширати ҳақиқӣ лаззат барем, дар ҳоле ки ҳам аз домҳои мазҳабии қонунӣ ва ҳам аз бепарвоии бепарвоӣ худдорӣ кунем.
