Савол: Оё ман метавонам бо риояи Даҳ Аҳком ба осмон бирасам?
Ҷавоб: Даҳ Аҳком қонунҳои Худо барои зиндагӣ мебошанд. Аммо ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ натавонистааст ҳамаи онҳоро ҳамеша риоя кунад, ба ҷуз Исо. Мо дигарон ҳеҷ гоҳ бо кӯшишҳои худ ба осмон намерасем, зеро Китоби Муқаддас мегӯяд,
Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ бо иҷрои фармонҳои қонуни Ӯ дар назари Худо одилона шуда наметавонад. Зеро ҳар қадар ки мо қонуни Худоро бештар донем, ҳамон қадар равшантар мешавад, ки мо онро риоя намекунем (Румиён 3:20 NLT).
Савол: Оё ман метавонам бо риояи Қоидаи Тиллоӣ ба он ҷо бирасам?
Ҷавоб: Гарчанде ки Худо мехоҳад, ки мо корҳои нек кунем, то нишон диҳем, ки Ӯ ва ҳамсояи худро дӯст медорем, Китоби Муқаддас мегӯяд, ки ин корҳо низ моро аз дӯзах наҷот намедиҳанд:
Ӯ моро на аз сабаби корҳои неке, ки мо кардем, балки аз сабаби раҳмати худ наҷот дод (Титус 3:5).
Савол: Хуб, дар бораи ба калисо рафтан, хайрия кардан, дуо кардан, рӯза гирифтан ва монанди инҳо чӣ?
Ҷавоб: Гарчанде ки ҳамаи ин чизҳо хубанд, онҳо ҳеҷ гоҳ моро наҷот намедиҳанд. Китоби Муқаддас мегӯяд,
Аъмоли одилонаи мо... танҳо латтаҳои ифлос мебошанд (Ишаъё 64:6).
Савол: Оё доштани волидони масеҳӣ маро ба осмон мебарад?
Ҷавоб: Доштани волидони масеҳӣ бузург аст, аммо шумо наметавонед бо имони онҳо ба осмон бирасед. Шумо бояд имон дошта бошед. Китоби Муқаддас мегӯяд,
Ба ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ (Исо) имон оварданд ва Ӯро қабул карданд, Ӯ ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд. Онҳо аз нав таваллуд шудаанд! Ин таваллуди ҷисмонӣ нест... ин таваллуди дубора аз Худо меояд (Юҳанно 1:12-13).
Азбаски мо наметавонем худро бо некӣ кардан, корҳои нек кардан ё доштани волидони хуб наҷот диҳем, Худо Писари Худро фиристод, то ҳамчун ивазкунандаи мо бимирад. Вақте ки Исо барои гуноҳҳои мо дар салиб мурд ва аз нав эҳё шуд, Ӯ ягона роҳи расидан ба осмон барои мо гардид. Ӯ гуфт:
Онҳое, ки ба паёми Ман гӯш медиҳанд ва ба Худое, ки Маро фиристод, имон доранд, ҳаёти ҷовидонӣ доранд (Юҳанно 5:24).
Исо ягона роҳи расидан ба осмон аст.
