Суруди Сулаймон барои ошиқон Он рӯбоҳҳои хурдро гиред!
«Рӯбоҳҳоро барои мо гиред, рӯбоҳҳои хурдеро, ки токзорҳоро вайрон мекунанд, дар ҳоле ки токзорҳои мо дар гул ҳастанд.» — Суруди Сулаймон 2:15 NASB
Баҳор замонест, ки ҳама чиз ба гул мешукуфад – аз ҷумла муҳаббат. Шамолҳои сард, талх ва шохаҳои урён зимистон аз байн мераванд. Насимҳои гарм ва гулҳои рангоранг меоянд. Ҳаёти нав ва муҳаббат дар ҳама ҷо ҳастанд. Ин вақти хубест барои зиндагӣ! Чӣ қадар хуш аст он сайру гашт дар боғ ё дар ҷангал – махсусан вақте ки шумо бо он шахси махсус роҳ меравед.
Ҳей, як дақиқа интизор шавед! Ин ҳама сухан дар бораи муҳаббат дар баҳор чӣ иртибот ба Китоби Муқаддас дорад? Ва дар бораи унвони ин мақола чӣ? Он чандон библиявӣ садо намедиҳад! Хуб, Китоби Муқаддас дар бораи муҳаббат байни ҷинсҳо, аз ҷумла «муҳаббатҳои навпайдо» бисёр чизҳоро мегӯяд. Дар асл, Суруди Сулаймон дар бораи муҳаббат ва романс аст. Дар мавриди унвони ин мақола, ояти боло ба мо мегӯяд, ки он аз Китоби Муқаддас аст.
Идеяи «гирифтани рӯбоҳҳо» ифодаи маҷозӣ барои чизи муҳим дар бораи муносибати муҳаббат аст. Тасодуфан, ин ибора ба таъқиби ҷинси муқобил ҳеҷ иртиботе надорад! Аммо пеш аз он ки ба гирифтани рӯбоҳҳо шурӯъ кунем, биёед ба Суруди Сулаймон ба таври умумӣ назар андозем.
Шарҳи мухтасар
Баъзе масеҳиён ҳеҷ гоҳ Суруди Сулаймонро нахондаанд, бигзор онро омӯхта бошанд. Ва онҳое, ки ин корро кардаанд, медонанд, ки донишмандони Китоби Муқаддас ва тафсиргарон дар бораи он ки Сурудро чӣ гуна бояд тафсир кард, розӣ нестанд. Дар ҳоле ки тафсирҳои дигар низ мавҷуданд, дар тафсири анъанавӣ ва маъмултарин, мо ҳисоботи таърихии муҳаббати ҳақиқии шоҳ Сулаймон ба як духтари деҳқони шуламитӣ дорем.
Сулаймон ин зани зеборо ҳангоми сафар дар қаламравҳои шимолии салтанати худ мушоҳида кард – шояд барои боздид аз баъзе токзорҳои шоҳона. Зани шуламитӣ дар наздикии токзори оилаи худ кор мекард (Суруди Сулаймон 1:6), вақте ки Сулаймон бори аввал ӯро дид. Вай ҳеҷ тасаввуроте надошт, ки ба зудӣ ба «Золушка» – қаҳрамони китоби афсонавӣ аз фақирӣ ба сарват табдил меёбад.
Ба ҷои истифодаи қудрати худ ҳамчун шоҳ барои рабудани духтар барои ҳарами худ, Сулаймон тасмим гирифт, ки худро ҳамчун чӯпон пинҳон кунад ва дили ӯро тавассути оҳиста-оҳиста бунёд кардани муносибати муҳаббат бо ӯ ба даст орад. Ва нақшаи ӯ кор кард! Ба зудӣ Сулаймон шахсияти худро ба ӯ ошкор кард ва дере нагузашта онҳо издивоҷ карданд.
Шоҳ Сулаймон, албатта, барои тӯй ҳеҷ хароҷотеро дареғ надошт. Раванди издивоҷ бо тамоми шукӯҳи худ дар охири боби 3 тасвир шудааст; тӯй дар боби 4 сурат мегирад; издивоҷ дар аввали боби 5 анҷом дода мешавад. Дар заминаи қасри шоҳона ва дар назари омма, муносибати муҳаббат байни Сулаймон ва арӯси ӯ дар тамоми боқимондаи ин китоби Аҳди Қадим амиқтар ва пухтатар мешавад. Аммо ин маънои онро надорад, ки ҳикоя бо чанд сатри «онҳо хушбахтона зиндагӣ карданд» ба охир мерасад. Не, ин афсона нест, балки як ҳикояи воқеии ҳаёт аст – ҳарчанд ҳамчун шеър навишта шудааст.
Масалан, дар боби 5, байни ошиқон як нофаҳмии хурд вуҷуд дорад. Ва дар охири боби 7 ва аввали боби 8, зани шуламитӣ аз ҳама талаботҳои ҳаёти ҷамъиятӣ дар қасри шоҳона каме нороҳат ба назар мерасад. Вай хеле бештар мехост, ки Сулаймонро танҳо барои худ дар деҳаи оддие, ки дар он ба воя расида буд, дошта бошад. Оҳ, аз ҳама расму оинҳои иҷтимоӣ ва мамнӯъиятҳо бар зидди намоиши оммавии меҳрубонӣ озод бошад ва тавонад шавҳари худро дар омма бӯсад (Суруди Сулаймон 8:1).
Аммо сарфи назар аз ин мавҷҳо ва монеаҳо, муҳаббат байни зану шавҳар афзоиш ёфт. Муҳаббати онҳо бар нофаҳмиҳо пирӯз шуд. Онҳо нагузоштанд, ки ноумедиҳои хурд муносибати онҳоро хароб кунанд. Кош мо низ дар муносибатҳои муҳаббатии худ ҳамин тавр кор мекардем – муҳаббати мо ба Худованд, муҳаббати мо ба он шахси махсусе, ки Худо ба мо додааст, муҳаббати мо ба якдигар! Маҳз дар ин ҷо кори «гирифтани рӯбоҳҳои хурд» муҳим мегардад.
Рӯбоҳҳои хурд
Ин изҳорот дар бораи рӯбоҳҳо дар охири он чизе меояд, ки ба назар як сайру гашти баҳорӣ дар теппаҳо бо тамоми зебоии табиат дар ҳама ҷо мешукуфад (Суруди Сулаймон 2:10-13). Ошиқон тасмим гирифтанд, ки дар муносибати худ кор кунанд ва нагузоранд, ки чизе ба зебоии он зарар расонад. Онҳо минтақаҳои эҳтимолии мушкилотро дар романси навпайдои худ ба рӯбоҳҳои хурд монанд карданд. Чӣ тавре ки рӯбоҳҳои хурд метавонанд токзорҳоро бо хӯрдани навдаҳои нозуки токҳои нав вайрон кунанд, ҳамин тавр мушкилоти хурде, ки ногузир дар муносибати муҳаббати афзоянда пайдо мешаванд, низ метавонанд он муносибатро вайрон кунанд. Ин рӯбоҳҳои хурд бояд пеш аз он ки зарари бештар расонанд, гирифта ва боздошта шаванд.
Рӯбоҳҳои хурд ҳамеша ба назар мерасанд, ки маҳз вақте ки мо дар муносибатҳои муҳаббатии худ ҳама чизро ба тартиб меорем – вақте ки «токзорҳо дар гул ҳастанд» (Суруди Сулаймон 2:15). Масалан, муносибати муҳаббатии худро бо Худованд гиред. Маҳз вақте ки ҳама чиз хуб ба назар мерасад, рӯбоҳи хурди беэътиноӣ пайдо мешавад – беэътиноӣ ба муоширати ҳаррӯза бо дӯстдори ҷонҳои мо, тавассути хондани Китоби Муқаддас ва дуо.
Ва дар бораи муносибати мо бо он шахси мушаххаси ҷинси муқобил, ки Худованд барои мо интихоб кардааст, чӣ? Чӣ қадар вақт рӯбоҳҳои хурди суханони тез боиси вайроншавии бефоидаи муносибатҳо мешаванд, ки дар акси ҳол метавонистанд ин қадар зебо бошанд. Ва сипас рӯбоҳҳои хурди ҳасадҳои хурд ва нофаҳмиҳо ҳастанд, ки муҳаббати моро ба якдигар хароб мекунанд. Чӣ қадар ғамгин! Бе ягон амали мушаххаси «гирифтан» аз ҷониби мо, ин рӯбоҳҳои хурд то он даме, ки рӯбоҳҳои калон шаванд, хӯрданро идома медиҳанд!
Ҳатто агар ибораи «рӯбоҳҳоро гиред» ба таври дигар тафсир карда шавад – як тафсир мегӯяд, ки ин суханони бародарони шуламитӣ ҳастанд, ки ба хоҳари худ мегӯянд, ки аз хаёлбофӣ даст кашад ва ба маънои аслӣ ба токзори оила баргардад, то токҳоро аз рӯбоҳҳо муҳофизат кунад – ҳикоя то ҳол бо дарсҳо барои мо пур аст. Ин аз он сабаб аст, ки ин як ҳикояи муҳаббат аст. Дар ҳар як муносибати муҳаббат, ки дар Китоби Муқаддас пешниҳод шудааст, дарсҳои арзишманди зиёде мавҷуданд, ки ба муносибатҳои муҳаббатии худи мо татбиқ мешаванд.
Эҳтимол бузургтарин дарсе, ки мо аз Суруди Сулаймон омӯхта метавонем, ин аст, ки алоқаи ҷинсии издивоҷӣ на танҳо як воситаи зарурии паҳн кардани насли инсон аст. Муҳаббати ҷисмонӣ байни зану шавҳар як атои аҷиби Худост. То он даме, ки он дар доираи ҳудудест, ки Худо муқаррар кардааст – ва Китоби Муқаддас ба таври возеҳ нишонаҳои ҳудудро пешниҳод мекунад – алоқаи ҷинсӣ зебост. Баъзе аз раввинҳои қадим ба марди ибрӣ иҷозат намедоданд, ки Сурудро то 30-солагӣ бихонад, то ҳаёти фикрии ӯ аз «тангенсҳои носолим» эҳтимолӣ муҳофизат карда шавад. Аммо дар асл, Суруди Сулаймон назари солимро дар бораи алоқаи ҷинсӣ пешниҳод мекунад ва муқаддасии муҳаббат ва издивоҷро таълим медиҳад.
Азбаски Суруд муҳаббати амиқ ва аҷибро байни мард ва зан тасвир мекунад, он ба таври возеҳ як тасвири зебои муносибати муҳаббат байни Масеҳ ва арӯси Ӯ, Калисо, мегардад, чунон ки дар Эфсӯсиён 5:31-32 дида мешавад.
Издивоҷи масеҳӣ шаҳодати бузурге барои Худованд хоҳад буд, агар шарикон аз аввал тасмим гиранд, ки он ин сирри аҷиби муҳаббати Худованди моро ба мо инъикос хоҳад кард! Ин кори зиёдеро талаб мекунад, зеро бисёр «рӯбоҳҳои хурд» бояд гирифта шаванд. Нагузоред, ки онҳо паёмеро, ки Худо мехоҳад тавассути издивоҷи шумо расонад, вайрон кунанд.
Рӯбоҳҳои хурди маккорро ҳамеша гирифтан осон нест, аммо гирифтани онҳо ғайриимкон нест. Мушкилоте, ки ба ҳар як муносибати муҳаббати афзоянда меоянд, ҳамеша ҳал кардан осон нест, аммо бо кӯшиши боғайратона ва кӯмаки илоҳӣ ин кор қобили иҷро аст.
