Ҳаллелуё; даъват ба ҷашн гирифтани Яҳува ҳамчун Қодири Мутлақ ва ҳамчун ҳоло дар Ерусалим сокин
Забур 135 ва 136 Яҳуваро, ки Исроилро наҷот додааст ва ҳоло дар Ерусалим сокин аст, ҷашн мегиранд ва ба Ӯ, ки раҳматаш то абад боқӣ мондааст — Офаридгори ҳама чиз дар некӣ, ки аввал онҳоро наҷот дод ва онҳоро ба ёд овард, то онҳоро вақте ки паст шуда буданд, наҷот диҳад, шукр мегӯянд.
Забур 135 як Забури хеле хос аст, ки калиди намоёнеро барои тафсири китоб медиҳад ва онро бо изҳороти аввалини Яҳува дар бораи муносибати Ӯ бо Исроил пайваст мекунад, то таърихи онҳоро дар як маҷмӯъ пайваст кунад. Мавзӯъ Ҳаллелуё аст - номи Яҳуваро ситоиш кунед. Ӯ нек аст: ин корро кардан гуворо аст; зеро Ӯ Яъқуб ва Исроилро барои ганҷи махсуси худ интихоб кардааст. Пас Ӯ (ояти 6) ҳамчун Худои Қодири Мутлақ, ки ҳар чизеро, ки мехост, мекард, ҳар рӯз офаринишро тартиб медод, ҷашн гирифта мешавад; пас ҳамчун Касе, ки бар зулмкунандагони Исроил ҳукмро иҷро кард ва онҳоро озод кард ва халқҳои дигарро ронд ва замини онҳоро ба онҳо дод. Ҳоло номи Ӯ дар робита бо Исроил ва дар муқоиса бо бутҳо меояд; ва ду порча, ки дар яке аз онҳо Ӯ аввал Исроилро то абад бо номи Яҳува қабул кард, ва дар дигаре, ба таври пайғамбарона наҷоти онҳоро вақте ки онҳо комилан ва ба таври мутлақ ноком мешуданд, эълон кард, аз Хуруҷ 3:15, Такрори Шариат 32:36 оварда шудаанд. Аввал номи Худованди Худои падарони онҳо, Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқубро мегирад, вақте ки Ӯ Мусоро барои наҷот додани онҳо мефиристад ва эълон мекунад, ки ин номи Ӯ то абад аст, ёдгории Ӯ ба ҳама наслҳо, ва пас наҷот ва овардан ба заминро ваъда медиҳад; пас Ӯ номи Яҳуваро мегирад. Дуюм дар суруди пайғамбаронаи Мусо аст, вақте ки ӯ тасвири онҳоро ҳамчун муртад, доғи онҳо на доғи фарзандони Худо, вақте ки онҳо Худоеро, ки онҳоро офаридааст, тарк карданд ва Ӯро бо худоёни бегона ба рашк оварданд, ва Яҳува рӯи худро аз онҳо пинҳон кард, ва, агар аз тарси ғурури инсон намебуд, ёдоварии онҳоро аз байни одамон аз байн мебурд. Пас, вақте ки онҳо дар худ бечора ва ноумед мешуданд, Яҳува халқи худро доварӣ мекард ва дар бораи хизматгорони худ тавба мекард, бар халқҳои дигар ҳукмҳоро иҷро мекард ва пас онҳоро бо халқи худ шод мекард. Ҳамин тавр, ин ду оят наҷот ва ҳадафи аввалини Худо, ва ҳукм ва роҳҳои Худо дар рӯзҳои охирро медиҳанд, ки забурҳо моро ба онҳо овардаанд. Ҳамин тавр онҳо калиди равшанеро барои татбиқи худи забурҳо медиҳанд. Пас мо (ояти 15-18) ҳукми ҳозираи бутҳоро дорем, ки дар Такрори Шариат 32 гуфта шудаанд ва ба онҳо онҳо афтода буданд. Забур бо даъват ба онҳое, ки аллакай ба таври умумӣ муайян шудаанд — қисмҳои гуногуни Исроил ва ҳамаи онҳое, ки аз Яҳува метарсанд — барои баракат додани Яҳува; хонаи Исроил, Ҳорун, Левӣ, ва ҳамаи онҳое, ки аз Яҳува метарсанд; ва ин ҳоло аз Сион, ҳатто Яҳува, ки ҳоло онҳо метавонистанд бигӯянд, ки Ӯ дар Ерусалим сокин аст, ба охир мерасад.
