Салом ба Масеҳи Худованд, Писари бузургтари Довуди бузург, Вақте ки ба вақти муайяншуда Солҳои даврзананда гузаштанд: Ӯ меояд, то зулмро шиканад, То асиронро озод кунад, То гуноҳро дур кунад, Ва бо адолат ҳукмронӣ кунад!
Осмонҳо, ки ҳоло Ӯро пинҳон мекунанд Дар машваратҳои амиқ ва хирадмандона, Дар ҷалол Ӯро ошкор хоҳанд кард Ба чашмони шодии мо; Ӯ, ки бо дастҳои бардошта Аз ин замин ба поён рафт, Боз хоҳад омад, ҳама бо истеъдод, Барои ато кардани баракати Худ.
Ӯ мисли борон хоҳад омад Бар алафи навдаравшуда, Ва шодӣ ва умед мисли гулҳо Дар ҷое ки Ӯ мегузарад, мерӯянд; Пеши Ӯ бар кӯҳҳо Сулҳ, хабаррасон, хоҳад рафт; Ва адолат дар чашмаҳо Аз теппа ба водӣ ҷорӣ хоҳад шуд.
Подшоҳон пеши Ӯ сар хам хоҳанд кард, Ва тилло ва бухур хоҳанд овард; Ҳамаи миллатҳо Ӯро ибодат хоҳанд кард, Ҳамаи халқҳо ситоиши Ӯро хоҳанд суруд, Ҳукмронии васеи Ӯ паҳн шудааст Бар рӯд, баҳр ва соҳил, То он ҷое ки боли уқоб, Ё боли сабуки кабӯтар парвоз карда метавонад. —Ҷеймс Монтгомери (1771–1854)
