Даъвати ӯ
Ӯ бо ҷасорат ба издиҳом фарёд зад:
«Ба дуо ҷавобе нест! Ин танҳо хаёлоти шумост! Ақли солимро истифода баред! Ва баъд аз ин ҳам чизе нест! Вақте ки мо мемирем, тамом!»
Издиҳоми зиёде дар майдони шаҳр ҷамъ омаданд, то ба атеисти мағрур гӯш диҳанд, ки мавҷудияти Худоро ва арзиши дуоро зери суол мебурд.
Ӯ сухани худро бо даъват кардани ҳар кас ба мубоҳиса бо ӯ ба анҷом расонд.
Даъваткунандаи ӯ
Дарҳол, марде аз издиҳом даъватро қабул карда, ба пеш қадам зад. Мардум бо шавқ роҳ кушоданд, ки мубоҳисаи хуберо интизор буданд.
Ӯ хуб либос пӯшида буд, аммо ба назар намерасид, ки ба скептик мувофиқ бошад. Ӯ ба издиҳом нигоҳ кард ва гуфт:
«Ман сухангӯи оммавӣ нестам. Ман қасд надоштам, ки ҳеҷ чизеро, ки ин мард гуфтааст, баҳс кунам. Аммо вақте ки ӯ гуфт, ки дар дуо арзише нест, ва ҳар касро даъват кард, ки ӯро хато исбот кунад, ман маҷбур шудам, ки ба пеш оям.»
Издиҳом кафкӯбӣ карданд.
«Шумо дар пеши худ мардеро мебинед, ки як вақтҳо ба мисли дурӯғгӯ, майзада, қиморбоз ва занзанӣ, ки дар ин шаҳр ёфтан мумкин буд, бузург буд. Зану духтарам аз садои қадамҳои ман метарсиданд. Ва аммо, бехабар аз ман, занам солҳо барои ман дуо мекард — ва ҳатто фарзанди маро таълим дод, ки барои ман дуо кунад.»
«Як шаб, тасодуфан, ман ба хона ҳушёр ва барвақт омадам. Вақте ки дарро кушодам, шунидам, ки духтари хурдам дуо мекунад:
«Худовандо, падарамро наҷот деҳ! Лутфан падарамро наҷот деҳ!»
Дар паси ӯ, шунидам, ки занам гиря мекунад:
«Худовандо Исо, лутфан ба дуои ӯ ҷавоб деҳ.»
Ман оҳиста берун рафтам, бо ҳиссиёти аҷиб. Дуои духтарам дар гӯшҳоям садо медод.
Оё он кӯдак воқеан ин қадар ба ман ғамхорӣ мекард? Чаро? Ӯ ҳеҷ гоҳ муҳаббати падарро надида буд. Ман фикр намекунам, ки ҳеҷ гоҳ ӯро бӯсида бошам.
Ман фарёд задам:
«Худовандо, ба ман кӯмак кун! Худовандо, ба дуои духтарам ҷавоб деҳ!» Ва тахмин кунед? Ӯ ҷавоб дод!»
«Ин солҳо пеш буд. Имрӯз, ман дар ин шаҳр эҳтиром дорам. Гуноҳҳои ман бо хуни Исо шуста шудаанд. Ман дар Масеҳ махлуқи нав ҳастам. Ман наҷот ёфтаам — шаҳодати зиндае, ки Худо ба дуои духтарам ҷавоб дод.»
Ӯ таваққуф кард, сипас аз издиҳом пурсид:
«Оё ман имрӯз тарсончак намебудам, агар хомӯш мемондам? Чӣ тавр ман метавонам коре кунам, ҷуз ин ки бовар кунам, ки Худое ҳаст, ва Ӯ на танҳо мешунавад — балки ба дуо ҳам ҷавоб медиҳад?»
Мубоҳиса тамом шуд. Атеист безабон монд. Издиҳом хомӯшона рафтанд.
Даъвати шумо
«Аблаҳ дар дили худ гуфтааст: “Худое нест.”» — (Забур 14:1) «Фирефта нашавед, Худо масхара карда намешавад; зеро ҳар чизе ки одам мекорад, ҳамонро дарав хоҳад кард.» — (Ғалотиён 6:7) «Музди гуноҳ марг аст.» — (Румиён 6:23)
Рӯзи доварӣ наздик мешавад — рӯзе бе раҳм барои ҳамаи онҳое, ки ба Худо муроҷиат намекунанд.
«Худовандро ҷӯед, вақте ки Ӯро ёфтан мумкин аст, ба Ӯ муроҷиат кунед, вақте ки Ӯ наздик аст… зеро Ӯ фаровон мебахшад.» — (Ишаъё 55:6-7) «Ҳар кӣ номи Худовандро даъват кунад, наҷот хоҳад ёфт.» — (Румиён 10:13)
Оё шумо даъвати Худоро қабул мекунед?
