Аммо Ман фаромӯш намекунам
«Эй осмонҳо, суруд хонед! Эй замин, шодӣ кун! Ва эй кӯҳҳо, бо сурудхонӣ шиканед! Зеро Худованд қавми Худро тасаллӣ дод ва ба ранҷдидагони худ раҳм хоҳад кард. Аммо Сион гуфт: «Худованд маро тарк кард ва Худованди ман маро фаромӯш кард».» —Ишаъё 49:13-14 NKJV«Оё зан метавонад кӯдаки ширхораашро фаромӯш кунад ва ба писари батнаш раҳм накунад? Албатта, онҳо метавонанд фаромӯш кунанд, аммо Ман туро фаромӯш намекунам.» —Ишаъё 49:15
Мушкилот дар рӯзҳои Ишаъё
Замонҳое, ки Ишаъё зиндагӣ мекард, хеле душвор буданд. Мардуми Исроил аз Худои зинда рӯй гардонда, бутҳоро мепарастиданд. Аз оғози нубуввати худ, Ишаъё мардумро аз исён ва шарорати онҳо огоҳ кард. Онҳо Қуддуси Исроилро ба хашм оварда буданд ва қурбониҳои зиёди онҳо барои Худованд нафратовар шуда буд. Аз ин рӯ, Худо, бо роҳҳои ҳукуматии худ, халдейҳоро бархезонд, то ба замин ҳамла кунанд ва онҳо бисёре аз асиронро бурданд. Замин олуда шуда буд ва номи Худованд поймол карда шуд. Чӣ тавр Худо метавонист чунин як манзараи тираро тағир диҳад ва дилҳоро ба сурудҳои ҳамду сано водор кунад? Мардум ғамгин буданд ва ҳар гуна умедро ба барқароршавӣ аз даст дода буданд. Онҳо фикр мекарданд, ки Худо онҳоро фаромӯш кардааст. Оё Ӯ фаромӯш карда буд?
Не, Худо халқи Худро, ки Ӯ наҷот додааст, фаромӯш намекунад. Ӯ борҳо ва борҳо аз онҳо хоҳиш кард, ки баргарданд. Ишаъё гуфт: «Бигзор ӯ ба Худованд баргардад, ва Ӯ ба ӯ раҳм хоҳад кард; ва ба Худои мо, зеро Ӯ фаровон бахшиш хоҳад кард» (Ишаъё 55:7). «‘Биёед акнун, ва биёед бо ҳам муҳокима кунем,’ мегӯяд Худованд, ‘Гарчанде ки гуноҳҳои шумо мисли арғувон бошанд, онҳо мисли барф сафед хоҳанд шуд; гарчанде ки онҳо мисли қирмиз сурх бошанд, онҳо мисли пашм хоҳанд шуд’» (Ишаъё 1:18).
Мушкилот дар рӯзҳои Петрус
Фаҳмидани он, ки Худо бо мо мувофиқи он чизе, ки мо сазовори он ҳастем, муносибат намекунад, хоксорона аст. Агар Ӯ мекард, мо дар ноумедӣ мебудем! Бо файз ва меҳрубонии худ Ӯ моро ба худ бармегардонад. Шимъӯн Петрус намунаи хуби ин аст. Ӯ бо фахр Худовандро бо қасам инкор карда буд (Матто 26:69-75). Аммо ҳатто пеш аз он ки ин ҳодиса рӯй диҳад, Худованд ба Петрус гуфта буд, ки ӯ ин корро хоҳад кард. Баъдтар, вақте ки мо Исо, Марди Ғамгинро мебинем, ки дар назди трибунали ин ҷаҳон барои маҳкум шудан ва маслуб шудан истодааст, мехонем: «Худованд рӯй гардонд ва ба Петрус нигоҳ кард» (Луқо 22:61).
Ин чӣ гуна дили Петрусро пора карда бошад, зеро ӯ берун рафт ва сахт гирист! Он се рӯз, ки Масеҳ мурда буд, барои ӯ рӯзҳои худшиносӣ буданд. Аммо Исо ниёзи Петрусро медонист. Мо мехонем: «Ӯ [Исо] рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд ва Ӯро Кефо [Петрус] дид, сипас дувоздаҳ нафар» (1 Қӯринтиён 15:4-5). Ин як вохӯрии хусусӣ байни Петрус ва Худованд буд. Виҷдони Петрус акнун ором буд, аммо дили ӯ ҳанӯз бояд ба даст оварда мешуд ва эътимоди ӯ барқарор карда мешуд.
Ин барқароршавӣ дар баҳри Тиберия (Юҳанно 21) сурат гирифт. Петрус гуфт, ки ӯ ба моҳидорӣ меравад ва дигар шогирдон аз паси ӯ рафтанд. Онҳо тамоми шаб заҳмат кашиданд, аммо чизе нагирифтанд. Ин барои ин ҳафт моҳигири баландихтисос ғайриоддӣ буд. Дар моҳидорӣ ҳеҷ бадӣ нест, аммо вақте ки он бо хоҳиши худ ва қувваи ҷисм анҷом дода мешавад, барои Худо ҳеҷ самаре нест. Оё ин таҷрибаи мо баъзан нест?
Субҳ дамид ва, бехабар аз шогирдон, Исо дар соҳил истода, онҳоро даъват кард, ки «биёед ва наҳорӣ хӯред» (Юҳанно 21:12). Худованд, бо муҳаббати меҳрубононаи худ, онҳоро ғизо дод, пеш аз он ки ба пуррагӣ Петрусро дар ҳузури ин шаш шогирди дигар барқарор кунад. Вақте ки онҳо наҳорӣ хӯрданд, Исо аз Петрус пурсид: «Шимъӯн, писари Юнус, оё ту Маро аз инҳо бештар дӯст медорӣ?» (Юҳанно 21:15). Пас аз се маротиба пурсидани савол, Петрус ҷавоб дод: «Худованд, Ту ҳама чизро медонӣ; Ту медонӣ, ки ман Туро дӯст медорам.» (Юҳанно 21:17). Сипас Исо ба Петрус супориш дод, ки барраҳоро ғизо диҳад ва гӯсфандонро нигоҳубин кунад.
Мушкилот дар рӯзҳои мо
Саволҳо барои мо инҳоянд:
Оё мо дар чарогоҳҳои сабз ғизо мегирем ва аз Чӯпони Нек пайравӣ мекунем?
- Оё мо қаноатмандем, ки дар муҳаббати Ӯ бимонем, чунон ки Ӯ дар муҳаббати Падар мемонад?
- Оё мо омодаем, ки беэътиноӣ хидмат кунем, танҳо аз он сабаб, ки мо гӯсфандонро дӯст медорем ва некӯаҳволии онҳоро меҷӯем, зеро онҳо ба Чӯпон тааллуқ доранд, ки ҷони Худро барои онҳо дод?
- Худованд Исо гӯсфандони Худро, ҳамаи гӯсфандони Худро дӯст медорад. Ӯ онҳоро дур намекунад, балки пеш аз онҳо меравад ва онҳо аз паси Ӯ мераванд, зеро онҳо овози Чӯпонро медонанд (Юҳанно 10:4).
Гӯсфандони зиёде ҳастанд, ки заиф ва бемор, шикаста ва дур карда шудаанд. Чаро? Зеро чӯпоне нест – касе онҳоро намеҷӯяд ва намекобад. Худованд инро ба чӯпонони Исроил бо суханони пайғамбар Ҳизқиёл гуфт: «Чӯпоне набуд, ва чӯпонони Ман рамаи Маро наҷустанд, балки чӯпонон худро ғизо доданд ва рамаи Маро ғизо надоданд ... Худованд Худо чунин мегӯяд: Бале, Ман худам гӯсфандони Худро меҷӯям ва онҳоро мекобам. Чунон ки чӯпон рамаи худро дар рӯзе, ки дар байни гӯсфандони парокандааш аст, меҷӯяд, ҳамин тавр Ман гӯсфандони Худро меҷӯям ва онҳоро аз ҳама ҷойҳое, ки дар рӯзи абрнок ва торик пароканда шуда буданд, наҷот медиҳам» (Ҳизқиёл 34:8,11-12). Ба ваъдаи худ вафо карда, Ӯ фаромӯш намекунад! Оё ин суханест барои мо имрӯз?
Қарздорони Раҳмат Ҳамчун қарздорони танҳо раҳмат, мо аз раҳмати осмонӣ месароем; Ва аз наздик шудан ба тахт наметарсем, то ҳамду сано ва ибодати худро биёрем: Хашми Худои гуноҳбадбин бо мо ҳеҷ коре надорад; Итоат ва хуни Наҷотдиҳанда ҳамаи гуноҳҳои моро аз назар пинҳон мекунад.
Коре, ки некии Ӯ оғоз кард, бозуи қуввати Ӯ ба анҷом мерасонад: Ваъдаи Ӯ «Бале» ва «Омин» аст, ва ҳеҷ гоҳ бекор нашудааст: Чизҳои оянда, на чизҳои ҳозира, на ҳама чизҳои поён ё боло, Наметавонанд Ӯро аз мақсади худ даст кашанд, ё ҷонҳои моро аз муҳаббати Ӯ ҷудо кунанд. Номҳои мо аз кафҳои дастҳои Ӯ абадиятро нест намекунад: Онҳо дар дили Ӯ бо нишонаҳои файзи ногусастанӣ боқӣ мемонанд: Ва мо то охир истодагарӣ хоҳем кард, чунон ки гарав дода шудааст; Хушбахттар, аммо на бехатартар, рӯҳҳое, ки ба осмон рафтаанд. —Августус М. Топлади (1740-1778)
