Одамон аз ҳар фарҳанг ва урфу одат, аз ҷумла масеҳиён, бо интихоби муҳимми марбут ба ҳаёт рӯ ба рӯ мешаванд. Мо ҳеҷ гоҳ дар кардани кори дуруст, бо интихоби бовар кардан ба Худо ва итоат ба Каломи Ӯ, хато намекунем. Китоби Муқаддас Дастури асосӣ барои ҳаёт ва зиндагии ҳаррӯза аст.
Худои аҷиби мо
Худо моро комилан, ё пурра медонад. Худо ҳатто пеш аз таваллуди мо моро медонист. Ин дар суханони Ирмиё баён шудааст:
«Пеш аз он ки туро дар батн офаридам, туро медонистам; пеш аз он ки таваллуд шудӣ, туро тақдис кардам; туро барои халқҳо набӣ таъин кардам» (Ирмиё 1:5 NKJV). Вақте ки мо ҳанӯз дар ибтидои эмбрионӣ дар батн будем, Ӯ фикрҳои моро медонист. «Ту фикри маро аз дур мефаҳмӣ,» Довуд қайд кард, «...Зеро ки Ту узвҳои дарунии маро офаридӣ; Ту маро дар батни модарам пӯшондӣ. Ман Туро ҳамду сано мегӯям, зеро ки ман ба таври даҳшатнок ва аҷиб офарида шудаам... Чашмони Ту моддаи маро диданд, ки ҳанӯз ташаккул наёфта буд. Ва дар китоби Ту ҳамаи онҳо навишта шуда буданд, рӯзҳое, ки барои ман муайян шуда буданд, вақте ки ҳанӯз ҳеҷ яке аз онҳо набуд» (Забур 139:2,13-14,16).
Муроҷиат ба масеҳиён
Ҳатто дар бораи исқоти ҳамл фикр накунед ва ба фишори шахсӣ, оилавӣ, сиёсӣ ё иҷтимоӣ дар ин бора дода нашавед. Ҳар як шахс иродаи озод дорад, аммо мо бояд ба иродаи Худо итоат кунем! Шайтон, дар асл, гуфт: «Иродаи ман, на иродаи Худо»:
«Зеро ки ту [Лусифер] дар дили худ гуфтӣ: Ман ба осмон мебароям, тахти худро аз ситораҳои Худо баланд мекунам; ман ҳамчунин дар кӯҳи ҷамъомад менишинам» (Ишаъё 14:13). Аммо Худованд Исо «На иродаи Ман, балки иродаи Худо»-ро зист. «Ӯ [Исо]... дуо гуфт: «Эй Падари Ман, агар имконпазир бошад, ин коса аз Ман дур шавад; аммо, на чунон ки Ман мехоҳам, балки чунон ки Ту мехоҳӣ» (Матто 26:39). Ба ҳамин монанд, ҳавворӣ Павлус худ-ҳаётро бо Масеҳ-ҳаёт иваз кард ва гуфт: «Ман бо Масеҳ маслуб шудаам; акнун на ман зиндагӣ мекунам, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад; ва ҳаётеро, ки ман ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод» (Ғалотиён 2:20).
Мо низ бояд ба иродаи Худо пайравӣ кунем ва бидонем, ки фарзандон тӯҳфаҳое аз Худо ҳастанд, ки бояд дӯст дошта шаванд, қадр карда шаванд ва барои Ӯ тарбия карда шаванд.
«Инак, фарзандон мероси Худованд ҳастанд, самари батн мукофоти Ӯст» (Забур 127:3).
Файзи аҷиби Худо
Мо файзи аҷиби Ӯро бештар кашф мекунем, вақте ки дар миёни душвориҳо ба Ӯ бовар мекунем. Оилаи ман ба ман гуфт, ки пеш аз таваллуди ман падарам дар соҳил дар кран кор мекард. Ҳангоми кор, сутуни телефонӣ аз қалмоқ баромад ва бо қувваи зиёд ба китфи ӯ зад, ки ӯро ба баҳр партофт. Ӯ наҷот ёфт, аммо китф ва дасти чапаш сахт осеб диданд, ки танҳо як раги зинда дар дасташ монд. Падар дар беморхона бистарӣ шуд. Дар як лаҳза ӯ дар ҳолати вазнин қарор дошт ва духтур ба зинда мондани ӯ умед надод. Аммо, ӯ як мӯъмини ҳақиқӣ буд ва дар оромиш Худо ба падарам ин паёмро дод:
«[Ту] нахоҳӣ мурд, балки зиндагӣ хоҳӣ кард ва корҳои Худовандро эълон хоҳӣ кард» (Забур 118:17).
Дере нагузашта, ҳарчанд ӯ дард мекашид, модарам ӯро ба хона овард, ки дар он ҷо аз ӯ нигоҳубин мекард. Се сол пас, бо шаш фарзанд дар оила, шавҳари бемор ва набудани манбаи муҳими дастгирӣ, модарам фаҳмид, ки ӯ бо фарзанди ҳафтумаш ҳомиладор аст. Ӯ ба Худо бо вуҷуди мушкилот бовар кард, зеро медонист, ки кӯдак метавонад бо нуқсонҳои гуногун таваллуд шавад. Аммо Худо имони ӯро ба худ қадр кард ва ба ӯ писарбачаи солим дод. Ин кӯдак ҳамон касест, ки ҳоло ин муроҷиатро ба шумо менависад. Худоро барои волидони худотарс шукр, зеро ҳамаи ҳафт фарзанд ва наберагон дар оилаи Худо ҳастанд. Ман ҳоло 72-солаам ва ба Худованд хидмат мекунам.
Кафолат
Ман мехоҳам, ки шумо бидонед, ки дар Худованди азизи мо Исо умед, кӯмак ва шифо вуҷуд дорад. Агар шумо исқоти ҳамл карда бошед ва аз рӯҳи гуноҳ азоб мекашед, лутфан бидонед, ки файзи Худо аз гуноҳи шумо бузургтар аст. Худо мегӯяд:
«Дар куҷо гуноҳ фаровон буд, файз боз ҳам бештар фаровон буд» (Румиён 5:20). Гуноҳҳои худро напӯшонед, балки онҳоро ба Худованд иқрор кунед ва бахшиши Ӯро қабул кунед. «Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок кунад» (1 Юҳанно 1:9). Акнун, ки шумо бахшида шудаед, вақте ки гуноҳҳои худро иқрор мекунед, шумо ҳеҷ гоҳ, ба файзи Худо, исқоти ҳамли дигар кардан намехоҳед. Гуноҳҳоро бо роҳ рафтан дар нури Каломи Худо ва доштани муошират бо Ӯ мағлуб кунед (1 Юҳанно 1:7). Ҳамин тавр, ба исқоти ҳамл «НЕ» гӯед ва ба Худовандии Исои Масеҳ «ҲА» гӯед.
