Масеҳ дар Забур: Азобҳо ва ҷалоли ояндаи Ӯ

Масеҳ дар Забур Азобҳо ва ҷалол

НИГОҲИ МУХТАСАР БА ДУ ЗАБУР, КИ ДАР БОРАИ Ӯ СУХАН МЕРОНАНД

«Ва аз Мусо ва ҳамаи анбиё сар карда, Ӯ дар тамоми Навиштаҳо он чиро, ки дар бораи Худаш буд, ба онҳо фаҳмонд.» —Луқо 24:27 KJV

Забур дар тӯли тамоми асрҳо аз замони навишта шуданашон то имрӯз ба халқи Худо тасаллӣ бахшидааст. Масалан, чунин ба назар мерасад, ки Юнус, дар ҳоле ки дар шиками моҳии бузург буд, қисмҳои Забури 42-ро иқтибос овардааст. Илова бар пайдо кардани тасаллӣ ва рӯҳбаландӣ дар Забур, барои муқаддасони ҳар як давр дастурҳои зиёди амалӣ ва ахлоқӣ мавҷуданд. Аммо, барои дуруст тафсир кардани Забур муҳим аст, ки онҳоро пешгӯӣ донист, ки ба замони пас аз рабуда шудани Калисо ба осмон назар мекунанд – таҷрибаҳои боқимондаи ояндаи яҳудиёнро дар рӯи замин дар давраи Мусибат («замони мусибати Яъқуб,» Ирмиё 30:7) тасвир мекунанд.

Илова бар ин, мувофиқи хусусияти пешгӯии худ, баъзе аз Забурҳо масеҳӣ мебошанд. Ба ибораи дигар, онҳо дар бораи ҳаёт, азобҳо, марг, эҳё ва ҳукмронии ояндаи Худованд Исо сухан мегӯянд. Қисмҳои шонздаҳ Забур дар Аҳди Ҷадид иқтибос оварда шудаанд ва ба Масеҳ ё ба ҳолатҳои Ӯ татбиқ карда шудаанд: 2, 8, 16, 18, 22, 40, 41, 45, 68, 69, 91, 97, 102, 109, 110 ва 118. Ғайр аз инҳо, дигарҳо низ ҳастанд, ба монанди Забури 72, ки ба назар мерасад ба Ӯ равшан ишора мекунанд. Худованд ба шогирдон пас аз эҳёи Худ гуфт: «Инҳо суханоне ҳастанд, ки Ман ба шумо гуфтам, вақте ки Ман ҳанӯз бо шумо будам, ки ҳама чизҳое, ки дар қонуни Мусо, ва дар анбиё, ва дар Забур дар бораи Ман навишта шуда буданд, бояд иҷро шаванд» (Луқо 24:44). Бо суханони Худаш ба мо гуфта шудааст, ки баъзе аз Забурҳо дар бораи Ӯ сухан мегӯянд.

Биёед ба Забурҳои 22 ва 72 мухтасар назар андозем, то бубинем, ки мо аз азобҳо ва ҷалоли Ӯ чӣ омӯхта метавонем.

Забури 22

Эй соати муқаддас! Он соати танҳоӣ дар қудрати танҳоӣ Вақте ки Писари ягонаи Худои Падар, Ҳамчун Инсон барои кафорати гуноҳкорон, Мемирад – манзараи аҷиб! Худованди ҷалол маслуб шуд! Шоҳзодаи ҳаёт хун рехт ва мурд. —Ҷ.Г. Дек; Сурудҳои рӯҳонӣ #215

Вақте ки мо дар бораи ин забур мулоҳиза мекунем, дарк мекунем, ки мо дар замини муқаддас ҳастем. Аксари забур мустақиман ба Худои Худаш муроҷиат карда шудааст; ва вақте ки мо ояти аввалро бо Матто 27:46 ва Марқӯс 15:34 муқоиса мекунем, дарк мекунем, ки ин Худованд Исои Худаш, Писари Худо аст, ки сухан мегӯяд. Чӣ суханони амиқе дар ин ҷо навишта шудаанд.

Азобҳои Ӯ

Панҷ ояти аввал азобҳои Ӯро аз дасти Худо тасвир мекунанд, чунон ки Худованд фарёд зад: «Худои Ман, Худои Ман, чаро Маро тарк кардӣ?» (Матто 27:46). Номи ибронӣ барои Худо дар ин ҷо Эл, ки маънои «Қудратманд»-ро дорад. Ин номи Ӯ ҳамчун Касест, ки метавонад тамоми иродаи Худро иҷро кунад. Ӯ Қудратманд аст, ки барои Ӯ ҳама чиз имконпазир аст (Марқӯс 14:36). Аммо танҳо як роҳ барои аз байн бурдани гуноҳ ва гуноҳҳои мо вуҷуд дошт – барои Худованд, Қудратманд, ҷои моро гирифтан ва тарк кардан ва хашми Худоро таҳаммул кардан.

Ба ҷонишини шахсии «Ман» диққат диҳед. Худованди мубораки мо, ки «Худо бар ҳама» аст (Румиён 9:5 ESV), инчунин дар ҳақиқат «инсон Масеҳ Исо» аст (1 Тимотиюс 2:5 KJV). Дар ин ҷо мо мебинем, ки ҳамчун Инсон воқеияти имон ва эътимоди Ӯ ба Худои Худ ҳеҷ гоҳ тағйир наёфт – ҳатто дар он соатҳои даҳшатноки торикӣ, вақте ки Ӯ гуноҳ карда шуд (2 Қӯринтиён 5:21) ва Худо, ки муқаддас аст, Ӯро тарк кард. Дар он замони ниҳоӣ, берун аз он чизе ки ҳар махлуқ метавонист донад, Ӯ ҳанӯз ҳам дар садоқат ба Худо ҳамчун Худои Худ часпида меистод. Чӣ фарқияти бузургеро мо дар Ӯ пайдо мекунем, вақте ки бо дигарон, ки азоб кашидаанд, муқоиса мекунем. Аюб роҳҳои Худоро бо ӯ зери суол бурд ва дар асл гуфт, ки ӯ аз Худо одилтартар аст, чунон ки Элиҳу қайд кард (Аюб 34:5,12, 35:2-3). Аммо Худованд Исо хислати Худоро пурра нигоҳ дошт: «Ту муқаддас ҳастӣ, Ту, ки дар миёни ҳамду санои Исроил зиндагӣ мекунӣ» (Забури 22:3). Чӣ гуна ин умқи номаълуми азоб танҳо бузургӣ ва камолоти ахлоқии Касеро, ки барои мо азоб кашидааст, нишон медиҳад!

Дар оятҳои 4-5 Худованд Исо, гӯё, тамоми таърихи Аҳди Қадимро аз назар мегузаронад ва мебинад, ки мардум дар замони Мусо, доварон, Самуил, Довуд ва дигарон ба Худо фарёд мезаданд ва наҷот меёфтанд. Аммо, агар барои мо аз умқи гуноҳ ва шарм, ки дар он будем, наҷот мебуд, барои Худованди мубораки мо аз азоб ва марги Ӯ наҷот набуд, то даме ки ҳама чиз иҷро шавад. Бо забони Аҳди Қадим қурбонӣ бояд пурра аз оташ сӯхта шавад. Аммо Худованди мо тамоми оташро фурӯ бурд, тамоми ҳукми Худоро тамом кард. Ӯ ҳамаашро пардохткард, Ӯ ҳамаашро тамомкард, ва дар ҳақиқат ба Ӯ тааллуқ дорад ҳамаи ҷалол!

Баъдан, мо дар бораи азобҳои Худованд Исо аз дасти мардони шарир мехонем (оятҳои 6-18). Дар ин мо инчунин камолоти инсонияти Худованди худро мебинем. Танҳо Ӯ метавонист бигӯяд: «Ту Худои ман аз батни модарам ҳастӣ» (ояти 10, нигаред ба Луқо 1:35). Мисли Довуд, ҳамаи мо дар гуноҳ ҳомила шудаем ва дар бадӣ шакл гирифтаем [ба дунё омадаем] (Забури 51:5, 58:3), ҳамчун гуноҳкорон ба ин дунё омадаем ва ба оштӣ бо Худо ниёз дорем. Аммо Ӯ, Инсони бегуноҳ ва муқаддас, ҳатто аз батни модараш бо Худо дар муносибат буд.

Пас, мо як навъ хулосаи он чизеро дорем, ки Худованд Исо дар азобҳои гуногуни худ дар салиб дучор омад (Забури 22:19-21). Шамшер дар бораи он чизе, ки мустақиман аз дасти Худо дар он соатҳои торикӣ омад, сухан меронад, чунон ки дар Закарё 13:7. Саг дар бораи одамоне сухан меронад, ки Ӯро таҳқир карданд, масхара карданд ва маслуб карданд (махсусан дар бораи ғайрияҳудиён истифода мешавад, зеро говҳои Башон дар Забури 22:13 ба пешвоёни яҳудӣ ишора мекунанд). Шер дар бораи қудрати Шайтон, ки бар зидди Ӯ буд, нақл мекунад. Дар он ҷо, дар салиб Ӯ ҳамаро вохӯрд ва пирӯзии абадӣ ба даст овард!

Қисми охири ояти 21 нуқтаи гардиши ин забур аст: «Ту маро аз шохҳои якшохаҳо шунидӣ.» Дар ниҳояти кор [дуртарин] Ӯ шунида шуд. Чунон ки Ибриён 5:7 ба мо мегӯяд, Ӯ шунида шуд, зеро Ӯ метарсид ва аз марг наҷот ёфт. Кор ба анҷом расид, Худои Худаш дахолат кард ва Ӯро аз мурдагон эҳё кард ва ба ин васила қаноатмандии комили Худро нишон дод, на танҳо аз коре, ки анҷом дода шуд, балки аз Шахси пурҷалоле, ки он корро анҷом дода буд – Худованд Исои Масеҳ, Писари абадии Ӯ (Румиён 6:4)!

Баракатҳо барои Худаш

Қисми боқимондаи Забури 22 дар бораи натиҷаҳои кори Ӯ дар доираи васеътари баракат аз «ҷамъомад» то «ҷамъомади бузург» ва ниҳоят то «ҳамаи ақсои замин» (JND) сухан меронад. Чӣ аҷиб аст фикр кардан, ки натиҷаҳои кори Ӯ дар ниҳоят ба тамоми ҷаҳон таъсир хоҳанд расонд (Қӯлассиён 1:20). Он аз «ҷамъомад» оғоз меёбад. «Ман номи Туро ба бародаронам эълон хоҳам кард: дар миёни ҷамъомад Туро ҳамду сано хоҳам гуфт» (Забури 22:22 KJV). Ин дар Ибриён 2:12 иқтибос оварда шудааст ва ба бародарони Ӯ имрӯз, ки Калисои Худоро ташкил медиҳанд, татбиқ карда шудааст. Чӣ аҷиб аст, ки дар рӯзи эҳё, нав аз пирӯзии бузурги худ бо тамоми қудрат дар осмон ва замин ба дасти Ӯ супурда шуда, аввалин фикрҳои Ӯ дар бораи халқи Худ буданд. Ӯ аввал ба Марями Маҷдалия зоҳир шуд ва ба ӯ паём дод: «Ба назди бародаронам бирав, ва бигӯ, ки Ман ба назди Падари Худ ва Падари шумо, ва ба назди Худои Худ ва Худои шумо мебароям» (Юҳанно 20:17). Диққат диҳед, ки танҳо пас аз эҳёи Ӯст, ки Ӯ худро бародарони Худ номид. Ӯ ҳамеша метавонист бигӯяд «Худои Ман,» аммо ҳоло Ӯ метавонад бигӯяд «Бародаронам.» Чӣ имтиёзи бузургест барои мо ҳамчун имондорон, ки дар ин иттиҳод бо Ӯ ҳастем, зеро Ӯ бисёр писаронро ба ҷалол мебарад (Ибриён 2:10). Дар ин ҷо мо инчунин мебинем, ки Ӯ дар миёни муқаддасони ҷамъшудаи Худ сурудхониро роҳбарӣ мекунад. Ӯ роҳбари ибодати мост!

Баъдан, «ҷамъомади бузург» (ояти 25) фикри миллати барқароршудаи Исроилро дар рӯзи оянда ба миён меорад. Ва ниҳоят, «ҳамаи ақсои замин» (ояти 27) ба сабаби кори Ӯ баракат хоҳанд ёфт. Ҳар чизе, ки нафас дорад, Ӯро ҳамду сано хоҳад гуфт (Забури 150:6) дар давраи ҳукмронии 1000-солаи Ӯ (Ҳазорсола). Бо шодӣ мо, ки ба Калисо тааллуқ дорем, ҳамроҳ бо ҳамаи наҷотёфтагони тамоми асрҳо эътироф хоҳем кард, ки «Ӯ инро кардааст» (ояти 31)!

Забури 72

Ин Забур ҳамроҳ бо дигарҳо, ба монанди Забурҳои 2 ва 8, ба подшоҳии пурҷалоли ояндаи Худованд Исои Масеҳ дар Ҳазорсола назар мекунанд, вақте ки ҳама чиз дар осмон ва замин ба Ӯ ҷамъ хоҳад шуд (Эфсӯсиён 1:10). Аммо, дар Аҳди Қадим танҳо ҷанбаи заминии ҳукмронии Ӯ дида мешуд. Забури 72 махсусан ба таъсири ҳукмронии Ӯ барои Исроил, гарчанде ки то ақсои замин паҳн мешавад, назар мекунад. Гарчанде ки ҳеҷ ояте аз ин Забур мустақиман дар Аҳди Ҷадид иқтибос оварда нашудааст ва ба Худованд Исо татбиқ карда нашудааст, далели он ки сарлавҳа ба мо мегӯяд, ки ин «Забур барои Сулаймон» аст, ба назар мерасад ба Худованд ишора мекунад. Ӯ Писари ҳақиқии Довуд аст (Матто 1:1), ки бар тахти ӯ хоҳад нишаст, ва Ӯ «бузургтар аз Сулаймон» аст (Матто 12:42)!

Дар Забури 72:1-5 мо хислати подшоҳии Ӯро мебинем. Аввалан, ба мо гуфта шудааст, ки Ӯ бо адолат ҳукмронӣ хоҳад кард, на мувофиқи меъёрҳои инсонӣ, балки Худо. Дуюм, ҳукмронии Ӯ инчунин бо сулҳи беташвиш хос хоҳад буд (ояти 3). Сеюм, мо мехонем, ки Ӯ ёвари мусибатзадагон ва ниёзмандон хоҳад буд (ояти 4 JND). Ӯ ин буд, вақте ки Ӯ дар ин дунё дар омадани аввалини Худ қадам мезад. Дар бораи Ӯ дар Ноин фикр кунед, ки писари ягонаи бевазанро эҳё мекунад (Луқо 7:11-15) ё дар айвони Байтсаида марди лангро шифо медиҳад (Юҳанно 5:5-9). Ӯ дар ҳақиқат Ҳамон аст (Ҳастии мавҷуд, ки тағйир намеёбад), хоҳ ҳамчун Подшоҳи радшуда ё ҳамчун Подшоҳи ҳукмрон! Чорум, мо мехонем, ки ҳукмронии Ӯ то даме ки офтоб ва моҳ, аз насл ба насл идома хоҳад ёфт (Забури 72:5). Он ҳеҷ гоҳ аз ҷониби марг қатъ нахоҳад шуд. Ӯ як бор мурд – ҳоло Ӯ абадӣ зиндагӣ мекунад!

Омадани Ӯ дар ҷалол дар ояти 6 тасвир шудааст. Алафи даравшуда тасвири аҷибе аз натиҷаҳои ҳукмҳои Мусибат ва дахолати Худаш барои наҷот додани Исроил ва Ерусалим аз ҳар душман медиҳад. Вақте ки ҳукмронии Ӯ дуруст оғоз меёбад, он мисли боронҳои тароватбахш хоҳад буд, ки заминро об медиҳанд. Чӣ тасвири равшане! Ба ибораи «дар рӯзҳои Ӯ» (ояти 7) диққат диҳед. Инсон 6000 сол рӯз ва ҳукмронии худро (дар асл ҳукмронии нодуруст) дошт. Ниҳоят, Инсон пас аз дили Худо, Подшоҳи ҳақиқии ҷалол, бар тахти Худ хоҳад нишаст. Ӯ рӯзи Худро хоҳад дошт (Филиппиён 1:6,10)! Он гоҳ одилон ба ҷои азоб кашидан шукуфоӣ хоҳанд кард ва сулҳи фаровон хоҳад буд.

Ҳудуди подшоҳии Ӯ на танҳо тамоми замини Исроил (аз баҳр то баҳр), балки тамоми замин (аз дарёи Фурот то ақсои замин, ояти 8) хоҳад буд. Дар Аҳди Ҷадид мо ваҳйи минбаъда дорем, ки Ӯ инчунин бар осмонҳо ҳукмронӣ хоҳад кард (Эфсӯсиён 1:10). Мо дар ин забур мехонем, ки ҳама ба Ӯ итоат хоҳанд кард. Чунон ки Филиппиён 2:9-11 ба мо мегӯяд, ҳар зону хам хоҳад шуд ва ҳар забон эътироф хоҳад кард, ки Ӯ Худованд аст. Онҳое, ки дар рӯи замин дар давраи ҳукмронии Ӯ зиндагӣ мекунанд, ин корро хоҳанд кард. Мо имтиёз дорем, ки аллакай дар ин рӯзи файз хам шавем ва Ӯро ҳамчун Худованд эътироф кунем; аммо ба зудӣ тамоми ҷаҳон ин корро хоҳад кард. Ба калимаи «ҳама» дар ояти 11 диққат диҳед – ҳамаи подшоҳон ва ҳамаи миллатҳо – ҳеҷ кас истисно нахоҳад шуд.

Вақте ки мо идома медиҳем, мо боз дар ин забур мебинем, ки Худованд Исо дирӯз, имрӯз ва абадӣ Ҳамон аст (Ибриён 13:8). Ӯ «ба камбағалон ва ниёзмандон раҳм хоҳад кард» (Забури 72:13 2). Мо дар бораи он замонҳо дар рӯи замин фикр мекунем, ки Ӯ бо раҳмдилӣ ба ҳаракат омад, чунон ки ба махавӣ, ки ба назди Ӯ дар Марқӯс 1:41 омад ва шифо ва ламсҳои Ӯро гирифт, ё издиҳом дар Марқӯс 6:34, ки Худованд онҳоро беҳуш намефиристод, балки барои гуруснагии онҳо ғизо таъмин кард. Дар рӯзе, ки Ӯ ошкоро тамоми қудратро дар осмон ва замин амалӣ мекунад, Ӯ ҳамон хоҳад буд. Ҳамбоварон, бигзор мо рӯҳбаланд шавем, ки Ӯ имрӯз барои мо ҳамон аст. Ӯ ниёзҳои моро медонад, Ӯ ҳанӯз ҳам ба мо раҳмдил аст ва Ӯ ҳанӯз ҳам ба мо хизмат мекунад.

Пас, ба мо дар бораи шукуфоӣ гуфта шудааст, ки дар давраи ҳукмронии Ӯ заминро пур хоҳад кард (Забури 72:15-17). Аз сабаби ҷанг ё идоракунии нодурусти захираҳои инсонӣ дигар гуруснагӣ нахоҳад буд. Дар асл, худи лаънат дар натиҷаи кори Ӯ дар салиб аз байн бурда хоҳад шуд (Ваҳй 22:3) ва дар натиҷа аз кӯҳ то шаҳр фаровонӣ ва ҳосилхезӣ хоҳад буд. Камбудӣ нахоҳад буд. Номи Касе, ки ҳамаи инро анҷом хоҳад дод, барои Худо ва халқи Ӯ чунон азиз аст, ки он абадӣ хоҳад монд. Як бор мардон кӯшиш карданд, ки он номро нест кунанд, чунон ки фарёд заданд: «Ӯро маслуб кунед, Ӯро маслуб кунед» (Луқо 23:21). Худо он номро дар тамоми асрҳо идома хоҳад дод.

Китоби аввали Забур (Забурҳои 1-41) бо Масеҳ, Худованд Исо, дар пеши Худо гузошташуда ба охир мерасад (Забури 41:12). Китоби дуюм (Забурҳои 42-72) бо Ӯ дар пеши ҳама, ҳукмронӣ бар ҳама ба охир мерасад. Дар ҳақиқат танҳо Худои мо корҳои аҷиб мекунад. Тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур хоҳад шуд! Мақсад ва анҷоми имон ва дуоҳои Довуд (Забури 72:18-20) дидани Масеҳ, Писари ӯ, ки аз Сулаймон хеле бузургтар аст, дар рӯи замин баланд бардошташуда буд. Бигзор мо «зуҳури Ӯро дӯст дорем» (2 Тимотиюс 4:8 KJV), вақте ки Ӯ дар ин дунё, ки як бор Ӯро рад карда буд, ҷалол хоҳад ёфт!

Худованд Исо биё, ва ҷои ҳақиқии Худро бигир Ҳамчун Писари инсон, мавзӯи ҳама; Биё, Худованд, то бар ҳама ҳукмронӣ кун; Худованд Исо, биё. —Хонум А. Дент; Сурудҳои рӯҳонӣ #449

Бигзор мо ибодат кунем!

Мо чанд фикри оддиро аз ин қисмҳои аҷиби Навиштаҳо хеле мухтасар баён кардем. Бигзор Худо ва Падари мо дилҳои моро ба ганҷинаи бештари он чизе, ки Забур дар бораи Масеҳ, Писари маҳбуби Худаш – ҳам дар бораи азобҳо ва ҳам дар бораи ҷалоли ояндаи Ӯ пешниҳод мекунад, роҳнамоӣ кунад. Бигзор мо ба ибодаткунандагони бошууртар, дар рӯҳ ва дар ҳақиқат, дар ҳоле ки мо интизори бозгашти наздики Ӯ ҳастем, роҳнамоӣ шавем.