Ин сухани боваринок ва сазовори қабули ҳама аст, ки Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад, ки ман сардори онҳоям. 1 Тимотиюс 1:15
Дар ин оят назар ба он чизе ки ба назар мерасад, бештар аст. Дар ин қисмати 1 Тимотиюс, Павлус дар бораи файзи Худо сухан меронад. Ӯ аллакай бузургии файзи Худоро дар оятҳои 12–13 барои ба хидмат гузоштани ӯ таъкид карда буд, ҳарчанд ӯ калисоро ҳамчун куфргӯй ва марди бешарм таъқиб карда буд. Сипас ӯ дар ояти 14 эълон мекунад,
«Ва файзи Худованди мо бо имон ва муҳаббате, ки дар Исои Масеҳ аст, фаровон буд.»
Файзи Худо дил ва ҳаёти Павлусро фаро гирифта буд, ва акнун ӯ метавонад бигӯяд,
«Ин сухани боваринок ва сазовори қабули ҳама аст, ки Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад, ки ман сардори онҳоям.»
Ибораи «сухани боваринок ва сазовори қабули ҳама» ба Номаҳои Пасторӣ хос аст ва панҷ маротиба пайдо мешавад (1 Тимотиюс 1:15; 3:1; 4:9; 2 Тимотиюс 2:11; Титус 3:8). Павлус ин ибораро барои таъкид кардани аҳамияти таълимоти асосӣ истифода бурд.
Дар ин ҷо, Павлус Исои Масеҳро дар пеши мо мегузорад —Масеҳ, Тадҳиншуда, ва Исо, номи инсонии Ӯ — дода шудааст, зеро Ӯ омад «то қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот диҳад» (Матто 1:21). Далели он ки Ӯ омад маънои онро дорад, ки Ӯ пеш аз омаданаш вуҷуд дошт. Ҳамчун Писари абадии Худо, Масеҳ ба ҷаҳон дохил шуд (Юҳанно 1:9; 3:19; 6:14; 11:27; 12:46; 16:28; 18:37). Юҳанно дар Инҷили худ борҳо таъкид мекунад, ки Исо аз осмон фуруд омад. Ин файзи Худост, ки наҷот меорад ва ба ҳамаи одамон зоҳир шудааст (Титус 2:11). Павлус эълон мекунад, ки ин ҳақиқат сазовори қабули умумӣ аст.
Дар Луқо 19:10, Худованд Исо гуфт,
«Зеро Писари Одам омад, то он чиро, ки гум шуда буд, ҷустуҷӯ кунад ва наҷот диҳад.» (Луқо 19:10)
Дар Матто 9:13, Ӯ гуфт,
«Ман на барои даъват кардани одилон, балки гуноҳкорон омадаам.» (Матто 9:13)
Дар Юҳанно 12:46, Худованди мо эълон кард,
«Ман ҳамчун нур ба ҷаҳон омадаам.» (Юҳанно 12:46)
Дар Юҳанно 3:16–17 мехонем,
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. Зеро Худо Писари Худро ба ҷаҳон нафиристод, то ҷаҳонро маҳкум кунад, балки то ҷаҳон ба воситаи Ӯ наҷот ёбад.» (Юҳанно 3:16–17)
Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд,» ва Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад. Файзи Худо ба қадри кофӣ тавоно аст, ки моро аз бозори ғуломии гуноҳ наҷот диҳад ва «ҳама чизро нав кунад,» моро дар Исои Масеҳ махлуқоти нав гардонад. Худо на танҳо моро дар Маҳбуб қабул мекунад, балки Ӯ инчунин мехоҳад моро барои ҷалоли Худ истифода барад — ҳамон тавре ки бо Павлус кард.
Мо ба файзи Худо дар ҳаёти худ чӣ гуна ҷавоб медиҳем?
Лаҳзаи имрӯза:
Гарчанде ки суқути табиати мо дар Одам моро аз Худо дур кард, Ҳамин тавр, маслиҳати Ӯ моро ба воситаи хуни Исо наздиктар кард; Зеро дар Ӯ мо наҷот, файз ва ҷалолро дар Писар ёфтем; Оҳ! баландиву умқи раҳмат! Масеҳ ва мо, ба воситаи файз, як ҳастем. ~ Роберт Ҳокер
