Ман Худованд Худои ту ҳастам, ки ба ту меомӯзонад он чиро, ки барои ту нек аст — ва туро дар роҳҳое, ки бояд пайравӣ кунӣ, роҳнамоӣ мекунад» (Ишаъё 48:17). Ӯ ба ҳамаи халқи Худ табиати ҳақиқӣ ва оқибатҳои даҳшатноки гуноҳро меомӯзонад; ва ба онҳо дастур медиҳад, ки «аз хашми оянда гурезанд». Таълими Ӯ онҳоро барои наҷот доно месозад — ва дар дил ва зиндагӣ муқаддас. Таҳти дастуроти Ӯ, онҳо . . .
аз ҷаҳон дур мешаванд, аз ибодати хусусӣ лаззат мебаранд, бо муқаддасон муттаҳид мешаванд ва дар ҳар кори нек фаровонӣ мекунанд. «Инак, Худо дар қудрати Худ баланд аст. Кӣ муаллиме мисли Ӯст?» (Айюб 36:22). Ҳақиқате, ки Ӯ ба фаҳмиш ошкор мекунад — Ӯ ба дил таъсир мерасонад — ва Инҷил каломи шинондашуда мегардад, ки қодир аст ҷонҳои моро наҷот диҳад. Шогирдони Ӯ омӯхтаанд, ки Ӯро тақлид кунанд — ва шарафи номи Ӯро дар ҳар самт эълон кунанд.
Бе таълими Ӯ мо . . .
беҳуда, нодон ва шарир; аз Худо бегона, ва ба сӯи ҳалокати абадӣ шитобон! Ба таълими илоҳии Ӯ — мо ҳама чизеро, ки дар бораи худ, гуноҳ, наҷот ва хушбахтии абадӣ медонем, қарздорем. Ӯ озодона ва гуногун меомӯзонад — аммо ҳамеша самаранок. Фарзандони Ӯ фарёд мезананд: «Ба ман омӯз, ки иродаи Туро ба ҷо оварам, зеро Ту Худои ман ҳастӣ. Рӯҳи файзбахши Ту маро дар пои устувор пеш барад!» (Забур 143:10). Ӯ бо файз ҷавоб медиҳад: «Ман туро дастур медиҳам ва дар роҳе, ки бояд биравӣ, таълим медиҳам! Ман туро бо чашми Худ роҳнамоӣ мекунам.» (Забур 32:8)
Хонанда, оё ту аз Худо таълим гирифтаӣ? Оё Ӯ ба ту омӯзонидааст . . .
гуноҳро нафрат кардан — ва аз он гурехтан, Масеҳро шинохтан ва Ӯро дӯст доштан, зебоии муқаддасиро кашф кардан ва барои доштани он ташна будан? «Роҳҳои Худро ба ман нишон деҳ, эй Худованд, роҳҳои Худро ба ман омӯз; маро дар ҳақиқати Худо роҳнамоӣ кун ва ба ман омӯз, зеро Ту Худои Наҷотдиҳандаи ман ҳастӣ.» (Забур 25:4-5)Ба мо дониши Писарро омӯз, Ва ҷонҳои мо бо Ӯ як бошанд; Ба мо омӯз, ки Туро дӯст дорем ва бо Ту роҳ равем, То даме ки чеҳраи Туро дар ҷалол бинем. Ҷ.СМ.
