САВОЛ: Оё барои масеҳиён ба кино рафтан, рақсидан, кортбозӣ кардан, тамокукашӣ кардан, нӯшидан ва дар дигар чунин вақтхушиҳо иштирок кардан дуруст аст?
ҶАВОБ: Ман медонам, ки бисёре аз масеҳиёни ҷавонро саволҳои шабеҳ ба ташвиш меоранд. Онҳо мефаҳманд, ки баъзе амалҳо дар Китоби Муқаддас ба таври возеҳ маҳкум шудаанд. Аммо пас аз ҷустуҷӯи зиёд, онҳо инчунин мефаҳманд, ки бисёр амалҳои дигар, ки имрӯз дар ҷаҳон маъмуланд, зикр нашудаанд. Мақсади ин ҷавоб ба масеҳиён додани нӯҳ савол ва як қатор ишораҳои Навиштаҳо мебошад, то ба онҳо дар қабули қарор дар бораи иштирок кардан ё накардан дар фаъолияти шубҳанок кӯмак расонад.
1. Оё он ба таври возеҳ манъ аст аз ҷониби Худованд имрӯз? Агар ҳа, аз он мисли вабои марговар дурӣ ҷӯед. Агар намедонед, то даме ки имкони фаҳмиданро пайдо накунед, ин корро накунед (1 Таслӯникиён 5:22).
2. Оё дар он барои Худо ҷалоле ҳаст дар он? 1 Қӯринтиён 10:31 ба таври возеҳ мегӯяд: «Ҳар чизе ки мекунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед». Пеш аз он ки ба фаъолияти мавриди назар машғул шавед, оё шумо метавонед самимона баракати Худоро бар он талаб кунед, боварӣ доред, ки Ӯ тавассути иштироки шумо эҳтиром хоҳад шуд?
3. Оё он «аз ҷаҳон» аст? Агар ҳа, пас он аз Масеҳ нест. Ӯ дар бораи шогирдонаш гуфт: «Онҳо аз ҷаҳон нестанд, чунон ки Ман аз ҷаҳон нестам» (Юҳанно 17:16 NKJV). Ӯ дар ҷаҳон буд, аммо аслан аз он набуд (1 Юҳанно 2:15-17).
Имрӯз дар бораи ҷустуҷӯи аҳамият – анҷом додани коре арзишманд бо ҳаёти мо бисёр сухан меравад. Ман бо баъзе ходимони воқеан фидокори Худо кор мекунам, ки рӯзҳои худро ба чоп кардани рисолаҳо, бастабандии онҳо барои фиристодан ва қуттибандӣ кардани онҳо барои интиқоли бор ба ҷаҳони сеюм мегузаронанд. Меҳмоне, ки ин корҳои такрориро мушоҳида мекард, дар бораи он ки онҳо бояд чӣ қадар дилгиркунанда бошанд, шарҳ дод. Суханони ӯ ба ман он лавҳаро дар болои мизи ошхонаи дӯстам хотиррасон карданд. Ҳар коре – хоҳ хӯрок додан ба оила бошад, хоҳ чопи ғизои рӯҳонӣ барои ҷонҳои гурусна дар саросари ҷаҳон, хоҳ духтур ё муаллим ё механик ё деҳқон ё ҳар чизи дигар – танҳо аҳамияти доимӣ пайдо мекунад, агар он барои Масеҳ анҷом дода шавад. Дар акси ҳол, он танҳо «чӯб, хасбеда ё пахол» аст (1 Қӯринтиён 3:12). Ӯ намунаи худро барои пайравӣ гузоштааст (1 Петрус 2:21).
5. Оё шумо мехоҳед, ки ҳангоми бозгашти Худованд ин корро карда бошед? Касе хирадмандона гуфтааст: «Ҳеҷ коре накунед, ҳеҷ чиз нагӯед ва ба ҳеҷ ҷое наравед, ки агар Худованд ояд, шуморо шарманда кунад» (1 Юҳанно 2:28).
6. Оё шумо ҳанӯз ҳам метавонед ин корро озодона кунед вақте ки шумо дар хотир доред, ки Рӯҳи Муқаддас дар шумо сокин аст? «Оё намедонед, ки ҷисми шумо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст, ки дар шумост, ки шумо аз Худо доред, ва шумо аз они худ нестед?» (1 Қӯринтиён 6:19; Эфсӯсиён 4:30).
7. Оё ин рафтори қобили қабул аст барои фарзанди Худо? Вақте ки писари подшоҳ ба таври ношоиста рафтор мекунад, ӯ ба номи падараш нангу номус меорад. Ҳамин тавр масеҳӣ низ вақте ки ба таври ношоиста рафтор мекунад (Румиён 2:24; Қӯлассиён 1:10).
8. Рафтори шумо чӣ таъсир хоҳад дошт ба дигарон? Оё он барои наҷотнаёфтагон шаҳодати хуб хоҳад буд, ё онҳо қарор хоҳанд дод, ки дар асл байни масеҳӣ ва ғайримуъмин фарқияте нест (2 Қӯринтиён 5:17)? Инчунин, оё он боиси пешпо хӯрдани касе мегардад, ки дар имон ҷавон аст? Ҳавворӣ Павлус огоҳ кард, ки ҳеҷ кас набояд «сангпоя ё сабаби афтоданро дар роҳи бародари мо» гузорад (Румиён 14:13).
9. Ниҳоят, оё каме шубҳае ҳаст дар фикри шумо дар бораи он? Агар ҳа, ин корро накунед, зеро «касе ки шубҳа мекунад, маҳкум аст», зеро «ҳар чизе ки аз имон нест, гуноҳ аст» (Румиён 14:23).
Дар робита ба ин савол, ки масеҳӣ чӣ кор карда метавонад ё наметавонад, хуб аст дар хотир дошт, ки мо «на зери қонун, балки зери файз ҳастем» (Румиён 6:14-15). Ин маънои онро надорад, ки мо метавонем ҳар чизе ки мехоҳем, кунем, балки ин ки мо бояд кореро кунем, ки Худо мехоҳад, зеро Ӯ барои мо ин қадар кор кардааст. Мо набояд аз лаззатҳои дунявӣ ва вақтхушиҳо дурӣ ҷӯем, зеро мо маҷбурем, балки аз он сабаб, ки мо мехоҳем. Сабаби хоҳиши мо ин аст, ки Масеҳ барои мо мурд ва ҳоло ҳадафи мо ин аст, ки ба тавре зиндагӣ кунем, ки Ӯро хушнуд созад. «Мо Ӯро дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт» (1 Юҳанно 4:19; 2 Қӯринтиён 5:14, 15). Худо намегӯяд: «Агар шумо аз лаззатҳои гуноҳ дурӣ ҷӯед, шумо масеҳӣ хоҳед буд». Аммо Ӯ дар асл мегӯяд, ки: «Шумо масеҳӣ ҳастед! Ҳоло ба тавре зиндагӣ кунед, ки ба даъвати баланди шумо мувофиқ бошад» (Эфсӯсиён 4:1).
Мумкин аст ки масеҳӣ мавқеи бошарафи худро фаромӯш кунад ва ба корҳои дунё машғул шавад. Дар чунин ҳолат, Худо ӯро бо ислоҳи меҳрубонона бармегардонад, ҳамон тавре ки чӯпон гӯсфанди гумроҳро бо гузоштани асои худ ба гарданаш бармегардонад. Агар файзи Худо аз ҷониби имондор фаромӯш шавад, ӯ бо дасти ҷазодиҳандаи Худо барқарор хоҳад шуд.
Ҷавоб дода шуд
