Дар асри бисту як оилаи хоси масеҳӣ будан осон нест – аммо оё ин ҳеҷ гоҳ осон буд? Ҳамеша масъалаҳои муҳиме ҳастанд, ки ба оилаҳои мо таъсир мерасонанд, ки нигоҳ доштани фарқияти моро барои Худованд дар муҳити бехудо ва гунаҳкор душвор мегардонанд. Яке аз таъсироти харобиовар дар замони мо таъсири дунявият аст.
Мо дар дунёи зебое зиндагӣ мекунем, ки Худо барои лаззати мо офаридааст. Аммо «дунё»-е, ки мо дар ин мақола ба он ишора мекунем, системаи шайтонӣ аст, ки дар дохили ҷаҳони табиии мо амал мекунад ва ҳукмронӣ мекунад. Эфсӯсиён 6:12 дар ин бора чунин мегӯяд:
Зеро ки муборизаи мо на бар зидди хун ва гӯшт аст, балки бар зидди сарварон, бар зидди ҳокимиятҳо, бар зидди ҳукмронони торикии ин ҷаҳон, бар зидди бадкории рӯҳонӣ дар ҷойҳои баланд аст. (Эфсӯсиён 6:12) Ва 2 Қӯринтиён 4:4 дар ин бора чунин мегӯяд: Худои ин ҷаҳон ақли онҳоеро, ки имон надоранд, кӯр кардааст. (2 Қӯринтиён 4:4)
Оилаҳои масеҳӣ дар ин ҷаҳон ҳастанд, то ба атрофиёни худ таъсири динамикӣ ва худотарсона дошта бошанд. Аммо, баръакс, ҷаҳон ба оилаҳои масеҳӣ таъсири бештар мерасонад. Бисёриҳо мисли ҷаҳон назар мекунанд, амал мекунанд, фикр мекунанд ва гап мезананд ва аз ин рӯ, ба ҷаҳон барои Худо таъсири кам ё тамоман надоранд. Мо ҷуръат намекунем, ки фаромӯш кунем, ки ин ҷаҳон аз ҷиҳати ахлоқӣ бад, аз ҷиҳати маънавӣ фосид ва аз ҷиҳати рӯҳонӣ муфлис аст. Мо ба ҷаҳон ниёз надорем, аммо ҷаҳон ба мо ниёз дорад!
Сабаб
1 Юҳанно 2:15-17 ба мо мегӯяд, ки ҷаҳонро ё чизҳоеро, ки хоси ҷаҳон аст, дӯст надорем. Ин порча то он ҷо меравад, ки мегӯяд, онҳое, ки ҷаҳонро дӯст медоранд, аз муҳаббати Худо холӣ ҳастанд. Ба ибораи дигар, сабаби асосии дунявият дӯст доштани ҷаҳон бештар аз дӯст доштани Худо аст.
Вақте ки мо ҳаёти хонаводагӣ ва оилавии худро арзёбӣ мекунем, оё мегӯем, ки далели муҳаббати мо ба Худо ё ҷаҳон бештар аст? Барномаҳои телевизионӣ, ки мо тамошо мекунем, видеоҳое, ки мо мехарем ё иҷора мегирем, китобҳо ва маҷаллаҳое, ки мо мехонем, ҷойҳое, ки мо меравем, лаззатҳое, ки мо мебарем, намуди либосе, ки мо мепӯшем, мусиқие, ки мо гӯш мекунем, тарзи муносибати мо бо ҳамдигар, чизҳое, ки мо дар бораи онҳо гап мезанем, ҳама дар бораи он чизе, ки мо дӯст медорем, изҳороти ҷасур мекунанд. Оё онҳо мегӯянд, ки мо оилае ҳастем, ки Худоро дӯст медорад ё оилае, ки ҷаҳонро дӯст медорад?
Лаънат
Он чизе, ки дунявиятро ин қадар харобиовар месозад, ин аст, ки ҷаҳон мехоҳад моро мисли худ созад. Румиён 12:2 мегӯяд, ки мо набояд «ба ин ҷаҳон мувофиқат кунем». Ҷаҳон мехоҳад моро ба қолаби худ фишурда, то ки мо мисли он шавем. Ҷаҳон хеле доно аст. Он медонад, ки агар он моро мисли худ созад, он фарқият ва шаҳодати моро ҳамчун масеҳиён хароб кардааст. Вақте ки ин рӯй медиҳад, мо самаранокии худро барои Худо аз даст медиҳем.
Агар мо мисли ҷаҳон шавем, ба ҷаҳон чизе барои пешниҳод кардан надорем. Ин хеле содда аст. Дар Такрори Шариат 7, Худо ба халқи худ, Исроил, се манъи мушаххас медиҳад, вақте ки онҳо ба ворид шудан ба замини ваъдашуда омода мешаванд: худоёни онҳоро ибодат накунед (7:5); бо онҳо издивоҷ накунед (7:3); тарзи ҳаёти онҳоро қабул накунед (7:6). Худо инро кард, зеро онҳо халқи махсуси Ӯ буданд, ки танҳо ба Ӯ тааллуқ доштанд:
Ту халқи муқаддас барои Худованд ҳастӣ... Худованд Худо туро халқи махсус барои Худ интихоб кардааст. (Такрори Шариат 7:6) Агар онҳо фарқияти худро таслим мекарданд, онҳо барои Худо бесамар мебуданд. 1 Петрус 2:9-12 ҳамин чизро ба онҳое мегӯяд, ки аз ин ҷаҳон ба воситаи файзи Худо наҷот ёфтаанд. Оё оилаи мо ба ин ҷаҳон барои Масеҳ таъсир мерасонад, ё ҷаҳон ба оилаи мо барои душман таъсир мерасонад?
Табобат
Агар дунявият ба оилаҳои масеҳӣ таъсири харобиовар дошта бошад, Каломи Худо ба мо мегӯяд, ки чӣ тавр мо метавонем инро баргардонем ва самаранокии худро барои Худованд инкишоф диҳем: бо қудрати ҳаёти тағйирёфта (Румиён 12:1-2); бо фаҳмидани иродаи Худо барои оилаи мо (Ғалотиён 1:4); бо рад кардани таъсир аз ҷаҳон (Яъқуб 1:27); бо зиндагӣ кардан комилан вобаста ба Худо (1 Юҳанно 5:4). Имони мо ба мо имкон медиҳад, ки аз ҷаҳон ғолиб оем, на ин ки аз ҷаҳон ғолиб оем.
Ягона умеди мо ҳамчун оилаҳои масеҳӣ ин аст, ки ба Худо комилан таслим шавем, то ҷаҳон дар ҳаёти шахсии мо, издивоҷҳои мо ё оилаҳои мо ҷое барои оғози кори харобиовари худ пайдо накунад.
