Инро барои Соли нав баррасӣ кунед
Бо оғози соли нав, ман метавонам се чизи хеле муҳимро барои баррасӣ пешниҳод кунам. Дар Филиппиён 3:10-14, Ҳавворӣ Павлус бо замон дар се замон – гузашта, оянда ва ҳозира – сару кор дошт.
Дар мавриди гузашта, Павлус мегӯяд, ки мо бояд «он чизҳоеро, ки дар паси сар мондаанд, фаромӯш кунем». Дар мавриди оянда, ӯ мегӯяд, ки мо бояд «ба сӯи он чизҳое, ки дар пешанд, даст дароз кунем». Ва дар бораи ҳозира ӯ ба мо мегӯяд, ки «ба сӯи нишон бишитобем».
Муҳим аст, ки дар бораи гузашта андеша кунем, аммо дар он зиндагӣ накунем. Ба ҳамин андоза муҳим аст, ки барои оянда омода шавем, аммо кӯшиш накунем, ки фардоро имрӯз зиндагӣ кунем. Ҳар рӯз тӯҳфаи Худо ба мост, ва шояд ин охирин рӯзе бошад, ки мо дорем. Аз ин рӯ, мо бояд омӯзем, ки ҳаётро рӯз ба рӯз зиндагӣ кунем.
Ин рӯзест, ки Худованд сохтааст, мо шодӣ хоҳем кард ва дар он хурсанд хоҳем шуд. (Забур 118:24)
Бигзор Худо ба шумо имкон диҳад, ки дар ҳар рӯзи наве, ки Ӯ ба шумо бахшидааст, шодӣ кунед.
Калимаи хубе, ки ба мо дар гузашта кӯмак мекунад, «шукргузорӣ» аст. Калимаи хубе, ки ба мо дар оянда кӯмак мекунад, «эътимод» аст. Ва калимаи хубе, ки ба мо дар ҳозира кӯмак мекунад, «вафодорӣ» аст.
Касе хуб гуфтааст, ки «ҳаёт бо ярд душвор аст, аммо ҳаёт бо инч осон аст!»
— Ҷек Палмер
