«Тамошобинони» масеҳӣ
Ҳарчанд аҷиб ба назар мерасад, бисёр одамон ҳаёти масеҳиро гӯё як намуди варзиши тамошобинӣ медонанд. Барои баъзеҳо дар ҷамъомаде будан, ки дар он шумо ҳаяҷони паёми шавқоварро бо шӯхиҳои зиёди воиз ё гурӯҳи мусиқии пурғавғоро, ки сурудҳои аз ҳафт калима иборат буда, ёздаҳ маротиба такрор мешаванд, эҳсос карда метавонед, танҳо шавқовар аст. Шояд ҳатто як намоишнома ё рақси тафсирӣ бо паёми ахлоқии хуб бошад. Сипас, калисочиён метавонанд бо эҳсоси хуб рафта, шӯхии сеюми воизро дар ёд дошта бошанд, аммо чизи дигареро не.
Барномаҳо аз калисо ба калисо фарқ мекунанд ва «масеҳии тамошобин» аз як ҷой ба ҷои дигар меравад ва чизеро меҷӯяд, ки ба он чизе ки ӯ мехоҳад бишнавад ё таҷриба кунад, мувофиқат кунад. Баъзе иштирокчиён расму оинҳо ё шояд мусиқии органро дӯст медоранд, ки эҳсосотро барангезанд. Дигарон чизи зоҳиран «рӯҳонӣ»-тарро меҷӯянд, ки дар он «пасторҳои амалкунанда» «шифо»-ҳо ё дигар намоишҳои радикалиро ташкил мекунанд – ваъдаи пули зиёд ё ҷавоб ба дуо барои чизҳои моддӣ, агар шумо «бидиҳед, бидиҳед, бидиҳед». Онҳо дӯст медоранд, ки пастор табассум мекунад, вақте ки мегӯяд: «Хеле шодам, ки шумо имрӯз субҳ омадед». Ба ин онҳо ҷавоб медиҳанд: «Ман аз паём хеле лаззат бурдам», дар ҳоле ки фикр мекунанд: «Ин дар бораи чӣ буд?» Ин масеҳиёни тамошобин он чизеро, ки гуфта шуд, дар ҳақиқат нашуниданд, зеро онҳо дар бораи он лоиҳае фикр мекарданд, ки бояд рӯзи душанбе барои кор ба итмом расад ё бозӣ, ки оила бояд зуд ба хона рафта тамошо кунад. Аммо онҳо таассуроти хуб гузоштанд, ки сабаби асосии «иҷрои» калисо буд.
Бисёре аз ин барномаҳои калисо аъзоёнро ба он водор намекунанд, ки аз минтақаи бароҳати худ берун оянд, аз танбалӣ ҳамчун масеҳиён тавба кунанд ва салиби худро бардошта, дар ҳақиқат ба Худованд пайравӣ кунанд. Онҳо танҳо як муҳитро барои иштирокчиён фароҳам меоранд, то дар бораи худ худро хуб ҳис кунанд, бидуни он ки ба Худо ягон мулоҳизаи пурмазмун диҳанд.
«Бозингарони» масеҳӣ
Чӣ рӯй дода истодааст, ки ҳаёти воқеии рӯҳонӣ ва иштирокро аз ҳаёти масеҳӣ дур мекунад? Ман боварӣ дорам, ки мо ҷомеаи дунявиро, ки дар он зиндагӣ мекунем, ҳамчун муқаррарӣ қабул кардаем. Мутаассифона, калисо низ беш аз пеш дунявӣ шуда истодааст ва тамоюлҳои кунунии системаи ҷаҳонии гумшударо қабул мекунад. Ин дар навбати худ ба тафаккури мо, тарзи амал ва тарзи зиндагии мо ворид шуда, ҳоло ҳукмронӣ мекунад. Ҳарчанд технологияи муосир аз бисёр ҷиҳатҳо муфид аст, мо ба интернет, телевизион ва дигар васоити ахбори омма иҷозат додем, ки моро ба қабули системаи ҷаҳонии дунявӣ ҳамчун муқаррарӣ омӯзонанд. Сипас, он тафаккур ва амали моро аз нав тартиб медиҳад, зеро он ақли моро карахт мекунад ва виҷдони моро ба нақшаи Худо барои ҳаёт ва зиндагӣ месӯзонад. Вақтхушӣ ва худқаноатмандӣ дар ҳар як қисми ҳаёти мо, аз ҷумла ҳаёти калисо, пас меъёр мегардад.
Вақте ки мо ин тафаккури дунявиро пайравӣ мекунем, мо мисли Лут мешавем, ки аввал замини осонтар, водии хуб обёришудаи Урдунро интихоб кард, ки ба «боғи Худованд» монанд буд... «Лут дар шаҳрҳои водӣ сокин шуд ва хаймаҳои худро то Садӯм кӯчонд» (Ҳастӣ 13:10,12 NASB). Ӯ ба Садӯм наздиктар ва наздиктар шуд ва дере нагузашта Лут ба шаҳр кашида шуд. Мо мехонем:
Лут, марди одиле, ки аз ҳаёти ифлоси мардони беқонунӣ ғамгин буд (зеро он марди одил, ки рӯз аз рӯз дар миёни онҳо зиндагӣ мекард, аз корҳои беқонуние, ки медид ва мешунид, дар ҷони одилаш азоб мекашид) (2 Петрус 2:7-8). Ӯ муоширати худро бо Худо, шаҳодати худро аз даст дод ва ҳеҷ кас ба ӯ бовар накард, вақте ки ӯ онҳоро ҳушдор дод, ки доварӣ наздик аст. Оилаи ӯ аз тарзи ҳаёти Садӯм чунон олуда шуда буд, ки ҳатто ду духтараш Лутро маст карданд ва бо ӯ муносибати гунаҳкорона доштанд.
Дар ҷомеае, ки мо зиндагӣ мекунем, бо арзишҳои пасткунандаи он, ба дом афтодан хеле осон аст. Чизҳое, ки мо мехонем, мебинем ва мешунавем, дигар моро ба ҳайрат намеоранд. Мо бояд худро мисли Иброҳим ҷудо кунем, ки зиндагӣ дар хаймаро афзалтар донист. Ӯ Лутро тарк кард ва ба Ҳеброн (маънои «муошират») кӯчид ва ба Худо содиқона ибодат мекард. Ҳастӣ 13:18 мегӯяд: «Пас, Иброҳим хаймаи худро кӯчонд ва омада, дар назди дарахтони сарви Мамре, ки дар Ҳеброн аст, сокин шуд ва дар он ҷо барои Худованд қурбонгоҳе сохт».
Дар саросари Китоби Муқаддас мо мебинем, ки Худо мардону занонеро меҷуст, ки бо имон қадам зада, ба Ӯ пайравӣ кунанд. Худованд Исо бо мақсади наҷот додани мо тавассути марги худ дар салиб омад, ки ин кори комиле буд, ки ба мо имкон дод, ки на танҳо наҷот ёбем, балки моро ба муносибат бо Худаш ва Худои Падари мо биёрад. Худо то ҳол мардону занонеро меҷӯяд, ки ба Худованд Исо ҳамчун тарзи зиндагӣ пайравӣ кунанд, на танҳо ҳамчун дини якшанбе. Худованд Исо мардонро даъват кард ва барои шогирдони худ меъёри баланде барои зиндагӣ муқаррар кард.
«Агар касе назди Ман ояд ва аз падар ва модар ва зан ва фарзандон ва бародарон ва хоҳарони худ, балки аз ҷони худ низ нафрат накунад, шогирди Ман буда наметавонад. Ҳар кӣ салиби худро барнадорад ва аз паси Ман наояд, шогирди Ман буда наметавонад» (Луқо 14:26-27). Ӯ шогирдони худро аз табақаҳои гуногуни ҳаёт бо тӯҳфаҳо ва қобилиятҳои гуногун даъват кард, ки Ӯ онҳоро ҳангоми супоридани коре, ки Ӯ оғоз карда буд, истифода мебурд.
Баъзе «бозингарони» библиявӣ
Намунаҳои зиёде мавҷуданд, ки Худованд Исо мардонро ба пайравӣ аз Ӯ даъват кардааст, зеро Ӯ барои ҳаёти онҳо нақша ва мақсад дошт. Ду нафар аз пайравони Юҳаннои Таъмиддиҳанда шуниданд, ки Юҳанно мегӯяд:
« ‘Инак, Барраи Худо! ...’ Ва Исо рӯй гардонд ва дид, ки онҳо аз паси Ӯ меоянд ва ба онҳо гуфт: ‘Чӣ меҷӯед?’ Онҳо ба Ӯ гуфтанд: ‘Устод, Шумо дар куҷо меистед?’ Ӯ ба онҳо гуфт: ‘Биёед, ва хоҳед дид’ » (Юҳанно 1:36-39 NASB). Онҳо ба Худованд Исо пайравӣ карданд, он рӯз бо Ӯ монданд ва сипас Андриёс «аввал бародари худ Шимъӯнро ёфт ва ба ӯ гуфт: ‘Мо Масеҳро ёфтем.’ Ӯ ӯро назди Исо овард» (Юҳанно 1:41-42).
Дар Марқӯс 1:16-18 мо мехонем:
«[Исо] Шимъӯн ва Андриёс, бародари Шимъӯнро дид, ки дар баҳр тӯр мепартофтанд; зеро онҳо моҳигир буданд. Ва Исо ба онҳо гуфт: «Аз паси Ман биёед, ва Ман шуморо моҳигирони одамон хоҳам кард. Онҳо дарҳол тӯрҳои худро партофта, аз паси Ӯ рафтанд.» Худованд онҳоро даъват кард ва ба онҳо кори беҳтар ва тамаркузи навро барои ҳаёташон дод. Онҳо «моҳигирони одамон» мешуданд. Онҳо дигар «мушоҳидакунандагон» набуданд, балки «бозингарон» дар бозии воқеии ҳаёт буданд.
Як ҷамъоварандаи андоз, Матто, дар кор банд буд, вақте ки Худованд аз он ҷо гузашт.
«Вақте ки Исо аз он ҷо мерафт, Ӯ мардеро дид, ки Матто ном дошт, дар дӯкони ҷамъоварандаи андоз нишаста буд; ва Ӯ ба ӯ гуфт: ‘Аз паси Ман биё!’ Ва ӯ бархост ва аз паси Ӯ рафт» (Матто 9:9). Сипас Худованд ба хонаи Матто рафт, ки дар он ҷо ӯ тавонист бо бисёр ҷамъоварандагони андоз сӯҳбат кунад. «Пас, чунин шуд, ки вақте Исо дар хона дар сари миз нишаста буд, инак, бисёр ҷамъоварандагони андоз ва гунаҳкорон омада, бо Исо ва шогирдони Ӯ хӯрок мехӯрданд» (Матто 9:10). Матто роҳро барои Худованд кушод, то бо ҳамаи ин ҷамъоварандагони андоз ва дигар гунаҳкорон сӯҳбат кунад. Баъдтар Матто Инҷилро навишт, ки номи ӯро дорад.
Ҳавворӣ Павлус ба таври хеле ғайриоддӣ даъват карда шуд, вақте ки Худованд ба ӯ дар роҳи Димишқ зоҳир шуд.
«Вақте ки ӯ сафар мекард, чунин шуд, ки ӯ ба Димишқ наздик мешуд, ва ногаҳон нуре аз осмон дар атрофи ӯ дурахшид; ва ӯ ба замин афтод ва овозеро шунид, ки ба ӯ мегуфт: ‘Шоул, Шоул, чаро Маро таъқиб мекунӣ?’ Ва Шоул (ки номаш баъдтар ба Павлус тағйир ёфт) гуфт: ‘Ту кистӣ, Худованд?’ Ва Ӯ гуфт: ‘Ман Исо ҳастам, ки туро таъқиб мекунӣ, аммо бархез ва ба шаҳр даро, ва ба ту гуфта хоҳад шуд, ки чӣ бояд кунӣ’» (Аъмол 9:3-6). Павлус ҳамчун асбоби интихобшудаи Худованд барои расонидани паёми Инҷил ба халқҳо, подшоҳон ва писарони Исроил супорида шуд. Ин кори осон нахоҳад буд, зеро он роҳи азоб, таъқиб ва шаҳодат хоҳад буд. Ба ӯ гуфта шуд, ки Худованд «ба ӯ нишон хоҳад дод, ки барои номи Ман чӣ қадар азоб кашад» (Аъмол 9:16). Павлус яке аз бузургтарин ҳаввориён шуд ва тавассути азобҳои худ барои навиштани қисми зиёди Аҳди Ҷадид истифода шуд. Ҳаёти ӯ нишон медиҳад, ки Худо бо онҳое, ки омодаанд бо тамоми дили худ ба Худованд пайравӣ кунанд, чӣ кор карда метавонад!
Баҳонаҳо
Худованд дар Луқо 14:16-20 масалеро гуфт, ки баъзе баҳонаҳоеро, ки одамон барои назди Ӯ наомадан меоранд, тасвир мекунад. Онҳо маъмулӣ ва то ҳол имрӯз дар мӯд мебошанд. Як мард замин харида буд ва мехост онро бубинад. Бисёр вақт дороиҳои мо барои мо муҳимтар аз хидмат ба Худованд мешаванд. Сарват ва дороиҳо монеаи зиндагии «ҳаёти воқеӣ» мешаванд.
«Ба онҳое, ки дар ин ҷаҳони ҳозира сарватманданд, фармон деҳ, ки на мағрур бошанд ва на умеди худро ба сарват гузоранд, ки ин қадар номуайян аст, балки умеди худро ба Худо гузоранд, ки ба мо ҳама чизро барои лаззат бурдан фаровон медиҳад. Ба онҳо фармон деҳ, ки некӣ кунанд, дар корҳои нек сарватманд бошанд ва саховатманд ва омодаи мубодила бошанд. Бо ин роҳ онҳо барои худ ганҷе ҳамчун таҳкурсии мустаҳкам барои оянда ҷамъ хоҳанд кард, то ки онҳо ба ҳаёти воқеӣ даст ёбанд» (1 Тимотиюс 6:17-19 NIV).
Марди дигар панҷ гов харида буд ва бояд онҳоро «озмоиш» мекард. Ӯ деҳқон буд ва говҳо як қисми муҳими кори ӯ буданд. Аммо ин баҳона ба мо хотиррасон мекунад, ки мо набояд ин қадар ба пул кор кардан машғул бошем, ки барои пурра ба Худованд бахшидан вақт надорем. Бисёр вақт тиҷорат ин қадар вақт ва тафаккури моро ишғол мекунад, ки мо на танҳо оилаҳои худро беэътиноӣ мекунем, балки мо низ тамошобин мешавем, на ба Худованд хидмат мекунем.
Намунаи сеюм дар бораи марде буд, ки нав издивоҷ карда буд ва аз ин сабаб омада наметавонист. Вақте ки мо издивоҷ мекунем, ҳам шавҳар ва ҳам зан бояд якдил бошанд ва Худованд Исоро дар ҳаёти худ ҷои аввал гузоранд. Ҳамоҳангие, ки ҷуфт дорад, бо ҳамоҳангие, ки ҳар яки онҳо бо Худованд доранд, инъикос хоҳад ёфт. Издивоҷ ҳеҷ гоҳ набояд баҳонае барои ҳар рӯз бо Худованд роҳ накардан ва якҷоя ба Ӯ хидмат накардан бошад.
Барои онҳое, ки салиби худро бардошта, ба Худованд пайравӣ мекунанд, баракатҳои воқеӣ мавҷуданд.
«Петрус гуфт: ‘Инак, мо хонаҳои худро тарк карда, аз паси Ту омадем.’ Ва Ӯ ба онҳо гуфт: ‘Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳеҷ касе нест, ки хона ё зан ё бародарон ё волидон ё фарзандонро ба хотири Малакути Худо тарк карда бошад, ки дар ин замон ва дар оянда, ҳаёти ҷовидонӣ, бисёр маротиба зиёдтар нагирад’» (Луқо 18:28-30 NASB).
Мо низ имрӯз даъват шудаем, ки ба Худованд пайравӣ кунем ва ба Ӯ итоат кунем, зеро Ӯ моро барои хидмат муҷаҳҳаз ва омода мекунад. Ӯ на ҳамаро даъват мекунад, ки миссионерони хориҷӣ ё евангелистҳои маъруф бошанд, аммо Ӯ барои ҳар як нафар ҷой дорад ва моро барои расонидани Инҷил ба ҷаҳон истифода мебарад. Ӯ ба ҳар як имондор тӯҳфаҳои рӯҳонӣ медиҳад ва вақте ки мо якҷоя кор мекунем, Худо гуногунии тӯҳфаҳо ва қобилиятҳои моро, ҳатто баъзан заъфҳои моро, барои зоҳир кардани бузургӣ ва қудрати худ истифода хоҳад кард.
Тамошобин набошед! Худро ба Худованд пешниҳод кунед, пас омода бошед, ки ҳар чизеро, ки Ӯ барои шумо дорад, дар ҳар ҷое, ки Ӯ шуморо беҳтар истифода бурда метавонад, иҷро кунед.
