Муносибати масеҳӣ чӣ гуна аст
нисбат ба ҳукуматҳои ин ҷаҳон, ва масъулияти мо, агар бошад, дар робита бо онҳо чист? Аввалан, се фармони оддӣ тавассути ҳаввориён Павлус ва Петрус дода шудааст:
«Ҳар як ҷон бояд ба ҳокимиятҳои ҳукмрон тобеъ бошад. Зеро ҳеҷ ҳокимияте нест, магар аз Худо, ва ҳокимиятҳое, ки мавҷуданд, аз ҷониби Худо таъин шудаанд» (Румиён 13:1 NKJV).- «Ба онҳо хотиррасон кунед, ки ба ҳокимон ва ҳокимиятҳо тобеъ бошанд, итоат кунанд, барои ҳар кори нек омода бошанд» (Титус 3:1).- «Бинобар ин, ба ҳар як фармони инсонӣ ба хотири Худованд тобеъ шавед, хоҳ ба подшоҳ ҳамчун олӣ, хоҳ ба ҳокимон... Зеро ин иродаи Худост, ки бо некӣ кардан шумо ҷаҳолати мардони беақлро хомӯш кунед – ҳамчун озод, аммо озодиро ҳамчун пӯшиш барои бадӣ истифода набаред, балки ҳамчун ғуломони Худо... Аз Худо битарсед. Подшоҳро эҳтиром кунед» (1 Петрус 2:13-17).
Аз оятҳои боло маълум аст, ки мавқеи умумии масеҳӣ бояд мавқеи тобеъӣ ва эҳтиром бошад. Ҳеҷ истисноие ба ин насиҳатҳое, ки дар порчаҳои иқтибос оварда шудаанд, зикр нашудааст. Баъзе масеҳиён бовар доранд ва таълим медиҳанд, ки мо танҳо ба ҳукуматҳои одилона – онҳое, ки қонунҳои Худоро риоя мекунанд – тобеъ шуда метавонем. Аммо ин аз ҷониби ҳаввориён зикр нашудааст. Дар ҳақиқат, вақте ки Павлус ва Петрус ин фармонҳоро ба муқаддасон навиштанд, император Нерон ба империяи Рум ҳукмронӣ мекард. Ӯ бехудо ва бад буд, чунон ки ҳукуматаш низ; ӯ таъқибкунандаи масеҳиён буд. Пас, тобеъияти мо набояд бар асоси адолат ё беадолатии ягон ҳукумати мушаххас, ё шакли ҳукумат, хоҳ демократӣ, хоҳ авторитарӣ ё чизи дигар, роҳнамоӣ шавад. Ҳама ҳукуматҳо, новобаста аз шакли онҳо, дар ниҳоят ҳокимияти худро барои ҳукмронӣ аз Худо мегиранд. Агар онҳо ин ҳокимиятро сӯиистифода карда бошанд, ба Ӯ ҷавоб хоҳанд дод. Баъзан Худо ҷангҳо ё инқилобҳоро барои тағйир додани намуди маъмурияте, ки кишвар метавонад дошта бошад, истифода мебарад. Вақте ки чунин тағйирот ба амал омадааст, масеҳӣ бояд ба Худованди худ содиқ монад.
Павлус дар Румиён 13:1-7 тасвир намекард, ки ҳукуматҳо чӣ гуна бояд фаъолият кунанд. Ӯ ба ҳокимон ё онҳое, ки мехоҳанд ҳоким бошанд, дар бораи чӣ гуна фаъолият кардан ё ташкил кардани ҳукумат наменавишт. Баръакс, ҳавворӣ ба масеҳиён дар бораи чаро онҳо бояд тобеъ шаванд ва мақсади ҳукумат таълим медод. Худо ба ҳукумат қудрати «шамшер»-ро (ояти 4), хоҳ дар шакли полис ё низомӣ, барои нигоҳ доштани тартибот додааст. Дар акси ҳол, инсон аз сабаби анархия ва бесарусомонӣ дар кишвар фаъолият карда наметавонист – «шамшер» барои манфиати инсоният дода шудааст. Ин ба замони аҳде, ки ба Нӯҳ пас аз тӯфон дода шуда буд, бармегардад (Ҳастӣ 9:4-6).
Ҳавворӣ Петрус низ ба мо сабаби тобеъ шуданро медиҳад: ин «ба хотири Худованд» аст (1 Петрус 2:13). Худованд Исо инро ба Шимъӯн Петрус ба таври хеле шахсӣ дар давраи хидмати худ дар рӯи замин дар Матто 17:24-27 таълим дода буд. Дар он ҷо, ин дар робита бо ҳокимиятҳои Исроил, шӯрои ҳукмрон, Синедрион буд. Худованд ба Петрус гуфт, ки «писарон озоданд» (ояти 26), яъне писарони Худо вазифадор набуданд, ки ба қоидаҳои андозбандии онҳо тобеъ шаванд, зеро онҳо фарзандони Подшоҳи бузурги коинот буданд. Аммо, барои он ки «онҳоро хафа накунад» (ояти 27), ӯ бояд ба ҳукмронии онҳо тобеъ шавад – дарси бузурге барои Петрус! Ин муносибат дақиқан ҳамон дарсест, ки ҳавворӣ, бо роҳнамоии Рӯҳи Муқаддас, дар 1 Петрус 2:13-17 такрор кард, «ба хотири Худованд» (ояти 13) ва ҳамчун онҳое, ки «озоданд» (ояти 16). Дар ҳақиқат писарон озоданд, аммо мо бояд ҳамеша фикр кунем, ки рафтори мо дар назди ҳокимиятҳо ба шаҳодати мо барои Масеҳ чӣ гуна таъсир мерасонад.
Аммо оё истисноҳое ба тобеъӣ ба ҳукуматҳои ин ҷаҳон вуҷуд надоранд? Дар ҳақиқат вуҷуд доранд. Дар Аъмол 5:29 Петрус ба ҳокимон гуфт: «Мо [мӯъминон] бояд ба Худо итоат кунем, на ба инсон.» Ин ҳолате буд, ки ҳокимон кӯшиш мекарданд, ки масеҳиёнро аз мавъизаи Инҷил ва аз нақл кардани қиёмати Масеҳ ба мардум боздоранд. Мо дар ин масъала ҳокимияти баландтар, ҳокимияти Худоро дорем, ки ба он итоат кунем. Ӯ ба мо фармудааст, ки Инҷилро мавъиза кунем. Вақте ки ҳокимияти Худо бо ҳокимияти инсон дар мухолифат аст, мо бояд ба Худо итоат кунем, на ба инсон. Шояд мисолҳои дигари ин гуна чизҳо вуҷуд дошта бошанд, ва баъзан барои мӯъминон дар чунин ҳолатҳо чӣ кор кардан лозим аст, он қадар равшан набошад. Вақте ки ин ҳодиса рӯй медиҳад, мо бояд аз Худо барои ҳикмати Ӯ дуо кунем, ва мо бояд ба якдигар файз ва фурӯтанӣ нишон диҳем.
Аз ҷиҳати мусбат, машқҳо ва масъулиятҳои рӯҳонӣ мавҷуданд, ки бояд моро ба худ ҷалб кунанд:
«Пеш аз ҳама, пас, ман даъват мекунам, ки илтиҷоҳо ва дуоҳо, дархостҳо ва шукргузориҳо барои ҳама одамон, барои подшоҳон ва ҳамаи онҳое, ки дар ҳокимият ҳастанд, карда шаванд, то ки мо дар тамоми худотарсӣ ва шараф ҳаёти ором ва осоишта ба сар барем» (1 Тимотиюс 2:1-2 NASB95).
Мо барои ҳокимон дуо мекунем, «то ки мо ҳаёти ором ва осоишта ба сар барем.» Ба ибораи дигар, мо дуо мекунем, ки онҳо тавонанд сулҳу тартиботро нигоҳ доранд, то мо ҳаёти худро ба сар барем ва Инҷил бемамониат паҳн шавад. Боз ҳам, Нерон император буд, вақте ки Павлус ин суханонро навишт. Ва минбаъд, бояд гуфт, ки Нерон дар ниҳоят ҳам Павлус ва ҳам Петрусро қатл кард. Албатта, ӯ барои бадии худ ба Худо ҳисоб хоҳад дод.
Вақте ки Худованд Исо дар рӯи замин буд, Ӯ оромона ба мавъизаи Инҷил, шифо додани беморон ва озод кардани одамон аз қудрати девҳо машғул буд (Аъмол 10:38). Баъзе аз шогирдони Ӯ қаблан, пеш аз табдили худ, фанатик буданд, ба монанди «Шимъӯни Ғайратманд» (Марқӯс 3:18 NKJV). Истилоҳи юнонӣ, сикариои, маънои «мардони ханҷар» ё «қотилҳо»-ро дорад. Чунин ашхос ба сарнагун кардани ҳукмронии Рум дар Яҳудия бахшида шуда буданд. Аммо Исо онҳоро аз он зиндагӣ дур кард. Масеҳ ҳеҷ гоҳ ба Рум ва сиёсати он дахолат накард. Ин баръакс буд, зеро вақте ки душманони Ӯ кӯшиш карданд, ки Ӯро дар ин нуқта ба дом афтонанд, Ӯ ба онҳо гуфт, ки ба Худо ва ба Қайсар тобеъ шаванд (Матто 22:15-21).
Риёкории душманони Масеҳ
дар ин ҳолат ҳайратангез ва ошкоро буд: онҳо Ӯро маҳз бо ин иттиҳом – ки Ӯ ба Қайсар исёнгар аст, хоҳиши шӯриш ё ошӯб дорад – таслим карданд. Ин дурӯғ буд! Аммо, Ӯ ба ин иттиҳоми беадолатона эътироз накард. Ба ҷои ин, Ӯ «Худро ба Он ки одилона доварӣ мекунад, супурд» (1 Петрус 2:23), ва мо «бояд ба қадамҳои Ӯ пайравӣ кунем» (ояти 21). Таънаи бадӣ бар зидди Масеҳ дар он буд, ки онҳо Бараббосро талаб карданд, ки барои исён маҳкум шуда буд (Луқо 23:19). Масеҳ ҳеҷ гоҳ дар ошӯб ё исён иштирок накардааст, ва мо низ набояд.
Масеҳиён набояд бо ҳаракатҳои сиёсӣ, бахусус онҳое, ки тартиботи иҷтимоӣ ва сулҳро дар ҷои зисти худ халалдор мекунанд, алоқаманд бошанд. Онҳо бояд сафирони сарзамини дигар – сарзамини осмонӣ ва осоишта бошанд, ки Подшоҳи он дар вақти муқарраршуда ба ҷаҳон бо қудрат ва ҷалоли бузург ошкор хоҳад шуд. Он гоҳ ҷаҳон ниҳоят хоҳад донист ва хоҳад фаҳмид, ки ҳукумати одилона дар ҳақиқат чӣ гуна аст. То он вақт, бигзор мо хусусиятҳои Малакути Худоро дар ҳаёти шахсии худ ва дар ҷамъомадҳои худ нишон диҳем:
«Зеро Малакути Худо... адолат ва сулҳ ва шодӣ дар Рӯҳи Муқаддас аст» (Румиён 14:17)!
Омин.
