Ваҳдати масеҳӣ: Барҳам додани мазҳабгароӣ ва тафриқа

«То ки ҳама як бошанд». (Юҳанно 17:21)
Албатта, ҳеҷ чизе нест, ки калисоҳои масеҳӣ ин қадар сабаб дошта бошанд, ки арфаҳои худро ба бед овезанд, ба мисли он ки Шибболет (ниг. Доварон 12:6) мазҳабгароӣ дар урдугоҳи мӯъминон шунида мешавад — мазҳабгароӣ деворҳои бетаъсири худро дар дохили дарвозаҳои маъбад бардошта истодааст!

Фикри Исо чӣ қадар фарқ дошт! Ӯ, ки «ба гӯсфандони гумшудаи хонадони Исроил» фиристода шуда буд (Матто 15:24), ҳеҷ гоҳ дигар гӯсфандонеро, ки аз он рама набуданд, инкор намекард. «Онҳоро низ меорам» (Юҳанно 10:16), иддаое буд, ки пайваста бо аъмоли Ӯ тасвир мешуд.

Як мисолро гиред: Зани сомарӣ он чизеро ошкор кард, ки, вой бар ҳол! дар ҷаҳон хеле маъмул аст — набудани комили ҳама дини ҳақиқӣ, дар баробари ғайрати шадид ба мазҳаби худ. Вай дар гуноҳи ошкоро зиндагӣ мекард, аммо вай ба фарқияти нозуки байни яҳудӣ ва сомарӣ — байни кӯҳи Ҷаризим ва кӯҳи Сион комилан зинда буд: «Чӣ тавр ту, ки яҳудӣ ҳастӣ, аз ман, ки зани сомарӣ ҳастам, об металабӣ?» (Юҳанно 4:9).

Оё Исо мазҳабгароии ӯро тасдиқ кард ё ҷавоб дод? Оё Ӯ таассуби ӯро бе танбеҳ гузошт? Ҷавоби ӯро бишнавед: «Агар ту атои Худоро медонистӣ ва кӣ аст он ки ба ту мегӯяд: «Ба ман об деҳ», ту аз Ӯ металабидӣ, ва Ӯ ба ту медод» (Юҳанно 4:10). Ӯ намегузошт, ки чунин истиснои маҳдуд ба мубодилаи муомилаҳои меҳрубонона бо бегона халал расонад. Не, Ӯ ба шумо, беҳтар аз ҳама, «оби зинда»-ро медод, ки «ба ҳаёти ҷовидонӣ ҷӯш мезанад» (Юҳанно 4:14).

Чӣ қадар ғамгин аст, ки вақте душман «мисли обхез меояд» (Ишаъё 59:19) — сафҳои куфр ва беимонӣ дар иттиҳоди марговар ва даҳшатнок пайвастаанд — сарбозони Масеҳ маҷбуранд, ки ба ҳамла бо парчамҳои аз ҷанҷолҳои дохилӣ олуда ва вайроншуда муқобилат кунанд! «Якрангӣ» шояд набошад, аммо «ваҳдат», ба маънои аслии калима, бояд бошад.

Мо метавонем либосҳои гуногун пӯшем, аммо биёед дар паҳлӯи ҳамдигар ва саф ба саф истода, барои Худованди худ мубориза барем. Мо метавонем шохаҳои гуногуни ҳафт шамъдони тиллоӣ бошем, ки дар шакл ва коркарди зоҳирӣ гуногун ва мухталифанд, аммо биёед дар «намоиши ситоиши Ӯ» (1 Петрус 2:9) муттаҳид шавем, ки Ӯ ҳамчун ягона «калисоӣ»-и ҳақиқӣ, садоқатро дар дурахшидан барои ҷалоли Ӯ «ҳамчун нурҳо дар ҷаҳон» (Филиппиён 2:15) эътироф мекунад. Чӣ тавр мо метавонем боби 13-и 1 Қӯринтиёнро хонем ва сипас дар бораи тафриқаҳои худ фикр кунем?

«Чӣ қадар бадбахт мебуд,» мегӯяд Эдвард Бикерстет (1825-1906), «як беморхона, агар ҳар як бемор аз бемории ҳамсояи худ ин қадар хафа мешуд, ки аз ин сабаб бо ӯ ихтилоф мекард, ба ҷои кӯшиши сабук кардани он!» Оҳ, агар мо бо Наҷотдиҳандаи худ муоширати воқеӣ дошта бошем, оё мо бо ҳамдигар муоширати воқеӣ нахоҳем дошт? Агар масеҳиён тирҳои худро бештар ба «балзами Ҷилъод» тар кунанд, оё дар бадани Масеҳ захмҳои камтар нахоҳанд буд?

«Чӣ тавр ин калимаи таҳаммулпазирӣ дар байни мо истифода мешавад,» гуфт касе, ки аз рӯҳи Устоди худ амиқтар аз аксарият нӯшид. «Чӣ тавр мо якдигарро таҳаммул мекунем; Дисентерҳо калисочиёнро таҳаммул мекунанд, ва калисочиён Дисентерҳоро таҳаммул мекунанд! Оҳ! Калимаи нафратовар! Касеро таҳаммул кунед, ки Исо барои ӯ мурд! Касеро таҳаммул кунед, ки Ӯ дар дили худ дорад! Маъбади Худои зиндаро таҳаммул кунед! Оҳ! Дар ин калима бояд чизе бошад, ки моро водор кунад, ки дар назди Худо шарм кунем!» Ҷ.М.Д.»