Чӣ лозим аст? Павлус имондорони Филиппиро насиҳат кард, ки «ҳамфикр бошед, як муҳаббат дошта бошед, якдилона, якфикр бошед» (Филиппиён 2:2 КҶВ). Чӣ тавр имондорон аз заминаҳои гуногуни фарҳангӣ ва этникӣ, бо мушкилот ва душвориҳои беназир, метавонанд якфикр бошанд? Ҷавоб дар изҳороти дигари Ҳавворӣ ошкор шудааст: «Бигзор ин фикр дар шумо бошад, ки дар Исои Масеҳ низ буд» (Филиппиён 2:5). Вақте ки ҳамаи имондорон ақли фурӯтани Масеҳро доранд, мо якфикр хоҳем буд. Ин як тафаккурест, ки аз шӯҳрати беҳуда ғарқ нашудааст, балки ба ниёзҳои дигарон тамаркуз кардааст. Масеҳ пеш аз он ки Подшоҳи подшоҳон бошад, Хизматгори хизматгорон буд. Бигзор ин фикр дар шумо бошад.
Калисои ибтидоӣ, мувофиқи китоби Аъмол, ба назар мерасад, ки якфикриро доштааст: «Ва шумораи зиёди имондорон як дил ва як ҷон буданд: ҳеҷ яке аз онҳо намегуфт, ки чизе, ки ӯ дошт, аз они ӯст; балки онҳо ҳама чизро умумӣ доштанд» (Аъмол 4:32). Танҳо вақте ки имондорон ақл, дил ва ҷони худро – бале, ҳама чизеро, ки онҳоро ҳамчун шахси зинда муайян мекунад – таслим кардаанд, дар бадани Масеҳ ваҳдати комил хоҳад буд. Зеро Бадани Ӯ, Калисо, набояд аз ашёи бегона иборат бошад, ки ба фаъолияти илоҳии он тавассути амбисҳои инфиродӣ ва худхоҳона таъсири манфӣ мерасонанд. Худо ба мо бо моҳияти Худаш ошкор кардааст, ки дар куҷо худотарсӣ вуҷуд дорад, инфиродият ва ваҳдат низ дар ҳамоҳангии комил вуҷуд хоҳад дошт.
Чӣ мешавад?
Вақте ки ҳама дар ҷамъомад бо Масеҳ комилан муттаҳид мешаванд, калисои маҳаллӣ чӣ гуна таъсир мерасонад? Равшан аст, ки калисои ибтидоӣ ин муттаҳидшавиро бо Масеҳ ба даст овард – оқибатҳои он то имрӯз намоёнанд. Дар зер ҳафт мисоли зерини ваҳдати Калисо ва натиҷаҳои мӯъҷизавии башоратдиҳиро қайд кунед.
1. Мисол:
«Ҳамаи инҳо якдилона дар дуо ва илтиҷо давом медоданд» (Аъмол 1:14). «Вақте ки рӯзи Пантикост пурра омад, онҳо ҳама якдилона дар як ҷо буданд» (Аъмол 2:1).
Натиҷа:
«Ҳама аз Рӯҳи Муқаддас пур шуданд» (Аъмол 2:4), «Ва дар ҳамон рӯз ба онҳо тақрибан 3000 нафар илова карда шуд» (Аъмол 2:41).
2. Мисол:
«Онҳо ҳар рӯз якдилона давом медоданд» (Аъмол 2:46).
Натиҷа:
«Ва Худованд ҳар рӯз ба Калисо илова мекард» (Аъмол 2:47).
3. Мисол:
«Ҳоло Петрус ва Юҳанно якҷоя ба маъбад рафтанд» (Аъмол 3:1).
Натиҷа:
Марди ланг шифо ёфт (Аъмол 3:8), ва «бисёре аз онҳое, ки Каломро шуниданд, имон оварданд; ва шумора ... тақрибан 5000 нафар буд» (Аъмол 4:4).
4. Мисол:
«Онҳо овози худро ба Худо якдилона баланд карданд» (Аъмол 4:24). «Онҳое, ки имон оварданд, як дил ва як ҷон буданд» (Аъмол 4:32).
Натиҷа:
«Ҳама аз Рӯҳи Муқаддас пур шуданд ва онҳо Каломи Худоро бо ҷасорат мегуфтанд» (Аъмол 4:31).
5. Мисол:
«Онҳо ҳама якдилона дар айвони Сулаймон буданд» (Аъмол 5:12).
Натиҷа:
«Ва имондорон ба Худованд бештар илова карда шуданд, мардон ва занон» (Аъмол 5:14).
6. Мисол:
«Ва ҳар рӯз дар маъбад ва дар ҳар хона, онҳо аз таълим додан ва мавъиза кардани Исои Масеҳ даст намекашиданд» (Аъмол 5:42).
Натиҷа:
«Ва дар он рӯзҳо ... шумораи шогирдон афзуд» (Аъмол 6:1).
7. Мисол:
«Ва ғавғои юнониён бар зидди ибриён ба амал омад, зеро бевазанони онҳо беэътиноӣ карда мешуданд» (Аъмол 6:1). Дар ин ҷо қайд кунед, ки бори аввал номуттаҳидӣ вуҷуд дорад ва кори башоратдиҳӣ монеъ мешавад.
Натиҷа:
Пас аз он ки ҳаввориён ба ҷамъомади масеҳӣ дастур доданд – ки онҳо диконҳоро барои роҳбарӣ кардани хидмат ба бевазанон интихоб кунанд – ки мушкилотро ба таври муассир ҳал кард, мо мехонем, «Ин сухан ба тамоми мардум писанд омад» (Аъмол 6:5). Дар натиҷаи боз ба даст овардани якфикрӣ, «Каломи Худо афзуд ва шумораи шогирдон дар Ерусалим хеле афзуд» (Аъмол 6:7).
Хулоса, калисои ибтидоӣ дар башоратдиҳӣ муваффақ буд, вақте ки дар байни шогирдон ваҳдат ва фикри Масеҳ вуҷуд дошт. Вақте ки дар Калисо тақсимот ва гурӯҳҳо буданд, шаҳодати онҳо хароб шуд, Рӯҳ хомӯш карда шуд ва самаранокӣ қатъ гардид. Дарси мо ҳама ин аст, ки ақли Масеҳро ба даст орем. Ин ба Калисо ваҳдат меорад, ки пас аз он танҳо як ҳадаф хоҳад дошт: «ки ҳама чиз барои ҷалоли Худо бошад». Дар арафаи азоби худ, Худованд бо дуои худ робитаи ҷудонашавандаи байни доштани ваҳдат ва намоиши ҷалоли Худоро эътироф кард. «Ва ҷалолеро, ки Ту ба Ман додӣ, Ман ба онҳо додам, то ки онҳо як бошанд, чунон ки Мо як ҳастем» (Юҳанно 17:22). Вақте ки Калисо муттаҳид аст, ҷалоли Худо намоиш дода мешавад ва наҷотнаёфтагон ба Масеҳ бурда мешаванд.
Мо чӣ кор карда метавонем?
Энтони Норрис Гроувс аз касби сердаромади дандонпизишкӣ даст кашид, то дар солҳои 1830-ум ба Ҳиндустон миссионер шавад. Ӯ ва занаш сарвати худро дар байни ниёзмандони Англия тақсим карданд ва ба Ҳиндустон рафтанд, ки ҳамаи таъминоти худро ба Худованд бовар карданд. Ҷ. Ҳ. Ланг дар тарҷумаи ҳол навиштааст, Энтони Норрис Гроувс, дар бораи ҳаваси Гроувс ба хидмати Инҷил ва ваҳдати зарурии байни коргарони Худо барои иҷрои он: «Вақте ки байни коргарон ихтилоф ба миён меояд, онҳо бояд ё ҷудо шаванд, чунон ки Барнабос ва Павлус карданд, ё кор аз реша хушк мешавад. Аммо иттиҳоди рӯҳонӣ қувваи рӯҳонӣ аст.» 1
Дар ин тарафи ҷалол, масеҳиён на ҳамеша розӣ хоҳанд шуд. Аммо, пас аз омадани Масеҳ барои Калисои худ, мо ваъдаи пурҷалол дорем, ки ҳамаи бародарон ба ваҳдат хоҳанд омад (Эфсӯсиён 4:13). То он вақт, биёед дар тамоми ё қисман муттаҳид бошем, то ки Комиссияи Бузург бе камбудӣ идома ёбад. Вақте ки мо ақли Масеҳро ба даст меорем, мо метавонем дуо кунем, ки мунаққидони мо низ Инҷили Масеҳро пеш баранд. Павлус метавонист аз хидмати Инҷили мунаққидони худ шодӣ кунад, гарчанде ки онҳо ҳангоми мавъиза ӯро тӯҳмат мекарданд (Филиппиён 1:17). Чаро? Зеро онҳо Масеҳро мавъиза мекарданд!
Уоррен Вирсбе, ки мисоли муосиртари ин муносибати беғаразонаи ақли Масеҳро нақл мекунад, навиштааст:
Ин як далели таърихӣ аст, ки ду евангелисти бузурги англис, Ҷон Уэсли ва Ҷорҷ Уайтфилд, дар масъалаҳои доктринӣ ихтилоф доштанд. Ҳардуи онҳо хеле муваффақ буданд, ба ҳазорон нафар мавъиза мекарданд ва шумораи зиёди одамонро ба Масеҳ меоварданд. Гуфта мешавад, ки касе аз Уэсли пурсид, ки оё ӯ интизор аст, ки Уайтфилдро дар осмон бубинад, ва евангелист ҷавоб дод: «Не, ман интизор нестам.» Пурсанда гуфт: «Пас шумо фикр намекунед, ки Уайтфилд табдил ёфтааст?» Уэсли гуфт: «Албатта ӯ табдил ёфтааст! Аммо ман интизор нестам, ки ӯро дар осмон бубинам, зеро ӯ ба тахти Худо хеле наздик хоҳад буд ва ман он қадар дур, ки ӯро дида наметавонам!» Гарчанде ки ӯ бо бародараш дар баъзе масъалаҳо ихтилоф дошт, Уэсли дар дили худ ҳасад надошт ва кӯшиш намекард, ки ба хидмати Уайтфилд муқобилат кунад. 2
Эзоҳҳо
- Ҷ. Ҳ. Ланг, Энтони Норрис Гроувс (Paternoster Press, Лондон: 1949), саҳ. 197
- Уоррен Вирсбе, Тафсири Китоби Муқаддас, Ҷилди 2 (Victor Books, Уитон, Иллинойс: 1989), саҳ. 69
