Мо ба насли худ то чӣ андоза хуб хидмат мекунем? Ҳамчун занони масеҳӣ, мо аз бисёр ҷиҳатҳо дучори мушкилот ҳастем. Ҷомеа ақидаҳои худро дар бораи он ки чӣ тавр мо бояд оилаҳои худро идора кунем ва фарзандони худро тарбия кунем, пешниҳод мекунад. Мо аз мақолаҳои маҷаллаҳо ва барномаҳои телевизионӣ ва радиоӣ, ки ба мо беҳтарин роҳи волидайн будан, бо мардони худ муносибат кардан, пеш рафтан ва хушбахт буданро мегӯянд, бомбаборон мешавем. Ба мо мегӯянд, ки чӣ тавр либос пӯшем, чӣ тавр мардонро ҷалб кунем ва чӣ тавр «ҷаззоб» бошем. Барои муқобила бо ҳамаи ин, мо бояд доимо дар бораи мувофиқат накардан ба ин ҷаҳон ёдоварӣ шавем (Румиён 12:2). Тааҷҷубовар нест, ки дастурҳои Худо дар Титус 2:3-5 дар бораи чизҳое, ки занон бояд омӯзанд, сухан мегӯянд. Таълимоти ҷаҳон барои ҳар як банди дар он оятҳо номбаршуда хеле фарқ мекунад.
Оё мо мисли Нӯҳ ҳастем?
Худо ба Нӯҳ гуфт: «Ту ва тамоми хонаводаат ба киштӣ дароед, зеро Ман дидам, ки ту дар пеши Ман одилу росткор ҳастӣ» (Ҳастӣ 7:1 NIV). Худо мушоҳида мекард, ки Нӯҳ чӣ гуна зиндагӣ мекард. Ӯ аз он чизе ки дид, шарафманд шуд.
Дар замони Нӯҳ ҳеҷ кас дар пеши Худо дуруст зиндагӣ намекард. Ҳеҷ кас дар имон самимӣ набуд, ба Худо эътимод надошт. Ҳар кас он чиро, ки дар назари худаш дуруст буд, мекард (Доварон 21:25). Замин аз зӯроварӣ пур буд ва ягона хоҳиши инсон доимо бадкорӣ кардан буд (Ҳастӣ 6:5). Ин маҳз ба имрӯз монанд аст. Худо пушаймон шуд, ки ӯ ҳеҷ гоҳ инсонро наофаридааст! Аз ин рӯ, ҳукми тӯфон ба амал омад.
Худо моро назорат мекунад! Ӯ Нӯҳро барои он ки ба насли худ хуб хидмат кардааст, ситоиш кард. Оё мо низ метавонем ситоиш шавем?
Оё мо мисли Аюб ҳастем?
Ба замонҳои Нӯҳ монанд буд замони Аюб. Ҳеҷ кас аз Худо наметарсид ва аз бадӣ нафрат надошт. Худо дар бораи хизматгори худ Аюб мегӯяд, ки ӯ «беайб ва росткор» буд (Аюб 1:1). Ӯ ҳамчунин гуфт: «Мисли ӯ дар рӯи замин касе нест» (Аюб 1:8). Ин маънои онро дошт, ки Аюб хислати ахлоқии қавӣ дошт, ростқавл, одилона ва шарафманд буд. Ӯ ба он чизе ки дар назари Худо дуруст буд, эҳтироми баланд дошт. Аюб ҳамчунин Худоро мешинохт ва Ӯро эҳтиром мекард! Аюб барои амалҳои худ масъулияти шахсӣ дошт. Ӯ аз ҳар чизе ки бад буд ё бад ҳисобида мешуд, худдорӣ мекард.
Аюб ба насли худ ҳатто дар замонҳои фоҷиа ва талафоти шахсӣ хуб хидмат кард. Сарфи назар аз душмани хонаводаи худ – занаш (Аюб 2:9) – ӯ хуб хидмат кард ва новобаста аз он ки дигарон дар бораи ӯ чӣ фикр мекарданд, ба Худо итоат карданро идома дод. Ӯ ба иттиҳомоти сахт ва нофаҳмиҳои бузург тоб овард. Ӯ худро ба тавре рафтор кард, ки ҳатто дар миёни беморӣ дуруст буд.
Ҳамон тавре ки Худо Аюбро пеш аз харобии ӯ ва дар давраи бӯҳрони ӯ назорат мекард, Ӯ моро назорат мекунад! Вақте ки мо дар бораи ҳаёти Аюб мехонем, мо инчунин мебинем, ки Худо ба сӯҳбатҳои ӯ бо дигарон гӯш медод. Худо ҳама чизҳоеро, ки одамон дар бораи Аюб мегуфтанд, инчунин он чизеро, ки ба ӯ мегуфтанд, шунид. Дар ҳеҷ ҷои Аюб гуфта нашудааст, ки Аюб бо забонаш гуноҳ кардааст, аммо Худо баъдтар се дӯсти Аюбро ба гуноҳ кардан бо забонашон айбдор мекунад (Аюб 42:7-8). Надоштани дониш ва фаҳмиши Худо боиси он шуд, ки онҳо ба Аюб суханони нодуруст гӯянд. Онҳо ба Аюб нодуруст маслиҳат доданд. Онҳо барои озмоишҳо ва азобҳои ӯ сабабҳои нодуруст оварданд. Худо ба ҳар як калима гӯш медод!
Барои Худо устувор бошед!
Худо моро дар ҳама муносибатҳои мо бо дигарон мушоҳида мекунад. Навиштаҳо ба мо мегӯянд, ки «онҳое ки аз Худованд метарсиданд, бо ҳамдигар сухан мегуфтанд, ва Худованд гӯш медод ва онҳоро мешунид; ва китоби ёдбуд дар пеши Ӯ барои онҳое ки аз Худованд метарсанд ва дар бораи номи Ӯ мулоҳиза мекунанд, навишта шуд» (Малокӣ 3:16). Танҳо номҳои онҳое, ки Худовандро бо лабони худ эҳтиром мекарданд, дар он ҷо сабт шуда буданд. Бале, ҳамаи онҳое ки имон доранд ва наҷот ёфтаанд, номҳои худро дар китоби ҳаёти Барра навиштаанд, аммо ин сабти онҳоест, ки аз Худо метарсиданд, дар бораи Ӯ сухан мегуфтанд ва дар бораи номи Ӯ мулоҳиза мекарданд!
Дар замоне, ки номи Худо рад ва аз байн бурда мешавад, мо бояд барои Ӯ устувор бошем. Мо бояд номи Ӯро зуд-зуд эҳтиром кунем. Инро метавон тавассути интихобҳое, ки мо ҳамчун занон, модарон ва ҳамсарон мекунем, анҷом дод. Мо эълон мекунем, ки мо аз они Ӯ ҳастем! Ҳамаи онҳое, ки аз роҳи мо мегузаранд, бояд ба он чизе ки мо дорем, таваҷҷӯҳ кунанд! Ҳамеша онҳое хоҳанд буд, ки зани худотарсро рад мекунанд, аммо дигароне низ хоҳанд буд, ки тавассути ӯ ба Худо ҷалб мешаванд. Оҳ, кош Худо дар бораи мо бигӯяд, ки мо дар насли худ одилу росткор будем!
Нӯҳ ва Аюб комил набуданд. Онҳо танҳо он чиро, ки дар пеши Худо дуруст буд, дар миёни гуноҳ мекарданд. Онҳо эҳтироми Худоро авлавият доданд. Ҳаёти онҳо бо итоаткорӣ нишон дода шуда буд! Худо моро ҳамеша назорат мекунад. Мо чӣ гуна кор мекунем?
