Кормандони масеҳӣ: Вазоратро бо оила ва имон мувозинат кунед

ЭЛӢ ВА ПИСАРОНАШ Огоҳӣ ба кормандони масеҳӣ«Аммо онҳо ба овози падари худ (Элӣ) гӯш надоданд... Писарони ӯ худро паст заданд, ва ӯ онҳоро боздошт накард» (1 Подшоҳон 2:25; 3:13). Оё баъзеи мо дар кори Худо он қадар банд ҳастем, ки корҳоеро, ки бояд анҷом диҳем, иҷро намекунем? Ман на танҳо як корманди масеҳӣ, балки падари масеҳӣ ва шавҳар низ ҳастам. Баъзе аз вайроншавиҳо дар хонаводаҳои масеҳӣ - байни шавҳарон ва занон, волидон ва фарзандон - аз он сабаб аст, ки мо масъулияти худро дарк намекунем. Маҳз аз он сабаб, ки Элӣ дар кори Худо хеле банд буд, писаронаш ба воя расида, ба хонаи худаш шармандагӣ оварданд. На танҳо дар ин хона дастуре набуд, балки таъсире ҳам набуд. Писаронаш Худовандро намешинохтанд ва падари худро ҳам намешинохтанд. Оё дар ин ҷо барои баъзеи мо, ки ба кори масеҳӣ машғулем, огоҳӣ нест? Мо дар маркази хидмати Худованд ҳастем. Мо онро дӯст медорем ва то сар дар он ғарқ шудаем. Фарзандони мо чӣ гуна ба воя мерасанд? Оё онҳо моро мешиносанд? Оё мо масъулияти худро барои таълим додани онҳо иҷро мекунем, ё инро ба муаллимони Мактаби якшанбе ё ба каси дигар вогузор мекунем? Чизи дуюм дар бораи ин мард набудани рӯҳонӣ буд, ки кори ӯро хароб кард. Дар паси мушкилоти хонаи ӯ мушкилот дар дили худаш буд. Ин марде буд, ки он қадар ба нигоҳубини дигарон банд буд, ки худашро нигоҳубин намекард. Дар Суруди Сурудҳо 1:6 мехонем: «Маро нигаҳбони токзорҳо карданд; токзори худро нигоҳ надоштам». Ман як боғбонро тасаввур мекунам, ки тамоми вақти худро барои тоза нигоҳ доштани боғҳои дигарон сарф мекард, аммо боғи худаш бетартиб буд! Ӯ вақт надошт, ки алафро бурад, алафҳои бегонаро тоза кунад ё гулҳоро бурад. Қитъаи боғбон дар тамоми кӯча бетартибтарин буд. Ин Элӣ буд. Ин набояд мо бошем. Муаллиф номаълум