«Шумо нури ҷаҳон ҳастед. ... бигзор нури шумо чунон дурахшад, ...» (Матто 5:14,16).Нигоҳбони маяк дар Кале бо дурахши чароғаш фахр мекард, ки онро даҳ лига дар баҳр дидан мумкин буд. Меҳмоне ба ӯ гуфт: «Чӣ мешавад, агар яке аз чароғҳо хомӯш шавад?» «Ҳаргиз! Ғайриимкон!» — бо тарс аз ин фикр фарёд зад ӯ.
«Ҷаноб,» гуфт ӯ, ба уқёнус ишора карда, «он ҷо, ки чизе дида намешавад, киштиҳо ба ҳама қисматҳои ҷаҳон мераванд. Агар имшаб яке аз чароғҳои ман хомӯш шавад, дар давоми шаш моҳ номае меояд, шояд аз Ҳиндустон, шояд аз Амрико, шояд аз ҷое, ки ман ҳеҷ гоҳ нашунидаам, ки мегӯяд, дар чунин шаб, дар чунин соат, нури Кале хира шуд, посбон вазифаи худро фаромӯш кард ва киштиҳо дар хатар буданд! Оҳ, ҷаноб, баъзан дар шабҳои торик, дар ҳавои тӯфонӣ, ман ба баҳр менигарам ва ҳис мекунам, ки гӯё чашмони тамоми ҷаҳон ба нури ман менигаранд. Хомӯш шавад? Хира шавад? Ҳаргиз!»
Раҳмати Падари мо дурахшон аст, Аз маяки Ӯ ҳамеша Аммо ба мо Ӯ нигоҳдориро медиҳад Аз чароғҳо дар соҳил.
Шаби гуноҳ торик шудааст, Мавҷҳои хашмгин баланд садо медиҳанд; Чашмони шавқманд интизоранд, орзу доранд, Барои чароғҳо дар соҳил.
Чароғи заифи худро танзим кун, бародари ман: Баъзе баҳрчиёни бечора дар тӯфон партофташуда, Ҳоло кӯшиш мекунанд, ки ба бандар расанд, Дар торикӣ гум шуда метавонанд.
Бигзор чароғҳои поёнӣ фурӯзон бошанд! Дурахшеро ба мавҷ фирист! Баъзе баҳрчиёни бечора, ки аз ҳуш рафтаанд, мубориза мебаранд Шумо метавонед наҷот диҳед, шумо метавонед наҷот диҳед.
«Зеро шумо замоне торикӣ будед, аммо акнун дар Худованд нур ҳастед: чун фарзандони нур рафтор кунед: ...» (Эфсӯсиён 5:8)
«Худовандо, маро барои Ту дурахшон нигоҳ дор, Оҳ, маро барои Ту дурахшон нигоҳ дор; Дар ҷаҳоне, ки дар шаб печидааст, Маро пок нигоҳ дор, маро сафед нигоҳ дор; Худовандо, маро барои Ту дурахшон нигоҳ дор!» Номаълум
