Аз ҷониби: Э.С.Н.
«Зеро агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ…» (Румиён 10:9).
Эътирофи масеҳӣ
Яке аз нишонаҳое, ки дар Навиштаҳо дар бораи масеҳии ҳақиқӣ оварда шудааст, ин аст, ки ӯ бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф мекунад ва яке аз сабабҳое, ки Худованд моро дар ин ҷо нигоҳ медорад, ин аст, ки мо бояд хушхабари наҷоти аллакай ба амаломадаи Масеҳро ба ҳар махлуқ расонем. Дар замонҳои қадим, қавми Худо ба ҳар ҷо рафта, каломро мавъиза мекарданд. Ҳоло, гарчанде ки на ҳама хушхабардиҳандаанд, ҳама даъват шудаанд, ки Масеҳро бо даҳон, инчунин дар зиндагӣ ва рафтор эътироф кунанд. Масеҳӣ бо Масеҳ шинохта мешавад ва дар Навиштаҳо чунин дониста мешавад, ки ӯ дигар манфиатҳое ҷуз Масеҳ надорад, Масеҳро на танҳо ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ, балки ҳамчун сарчашмаи худ дар ҳама давру замон — ганҷи худ медонад. Оҳ, чӣ қадар осон аст дар бораи Масеҳ ва барои Масеҳ сухан гуфтан, вақте ки Ӯ воқеан ганҷи мост, вақте ки дил аз муҳаббати Ӯ лабрез аст! Ҳамватанони азизи масеҳиёни ҷавон, биёед мо аз ҳарвақта дида ҷиддитар Масеҳро эътироф кунем ва сарватҳои файзи Худоро ба атрофиён нақл кунем.
Фармони Худованд ва оби зинда
Бале, ин фармони Худованд аст, ки Инҷил ба «ҳар махлуқ» расонида шавад. Ҳамин тавр, ҳаввориён онро фаҳмиданд ва аз ин рӯ баъдтар ба мо гуфта мешавад, ки онҳо «рафтанд ва каломро дар ҳама ҷо мавъиза карданд». Мутмаин бошед, ки агар мо аз Масеҳ зиндагӣ кунем, мо бо худ «дарёҳои оби зинда»-ро мебарем. Ба ин суханон диққат диҳед:
«Агар касе ташна бошад, назди Ман ояд ва бинӯшад. Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, чунон ки Навишта гуфтааст, аз даруни ӯ дарёҳои оби зинда ҷорӣ хоҳад шуд» (Юҳанно 7:37, 38).
Бигзор мо мисли Худованди худ эътирофи некро эътироф кунем, бигзор мо файз ва ҷасорат дошта бошем, ки Масеҳро эътироф кунем!
Дуо мекунем, ки Худованд мақолаҳои ин шумораро барои сохтани шумо дар имони муқаддастарини шумо истифода барад, то шумо дар моҳҳои тобистон ба Ӯ наздиктар шавед.
Ташаккур барои почтаҳои электронии рӯҳбаландкунандаи шумо, ки мо аксар вақт мегирем.
