«Аммо шумо қудрат хоҳед гирифт, вақте ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил шавад, ва шумо шоҳидони Ман хоҳед буд ҳам дар Ерусалим, ҳам дар тамоми Яҳудия ва Сомария, ва то ақсои замин» (Аъмол 1:8)
Чӣ қадар кам кас воқеиятҳои бузурги коиноти навро медонад ё ба он дохил мешавад! Ин, ба назари ман, замони муҳим аст.
Мо, мисли Исроили қадим, аз ҷониби фалиштиён дар замин зулм дидаем. Мо, гӯё, бояд моликиятро барқарор кунем. Мо танҳо соҳибони номии он будем. Ин як номувофиқатии ҷиддӣ аст, ки дар ном осмонӣ бошем, аммо дар қудрати осмонӣ набошем. Ин аст камбудии мо, номи баланд бо амалияи паст, осмонӣ дар ном бидуни хислатҳои амалии он.
Ин як падидаи аҷиб аст, ки вақте эҳё мешавад, ҳатто ба маънои ҳақиқӣ, масеҳиён бештар ба ғолиб омадани ҷонҳо машғуланд, на ба истодан барои худи Масеҳ. Ман боварӣ дорам, ки агар охирин муҳимтар мебуд, аввалӣ камбудӣ намедошт. Ҷалбкунӣ барои артиш аст; ҳар қадар ҷанг доимӣ бошад, ҳамон қадар ба ҷалбкунандагон ниёз бештар аст; аммо тарк кардани фронт барои ҷалб кардан пешрафт нест, ин танҳо як пӯшиш барои виҷдон аст. Ҳеҷ кас ҳанӯз барои ҷалоли Масеҳ ва паҳн кардани номи Ӯ таъин нашудааст, ки аз табдили ҷонҳои самимӣ шодӣ накарда бошад.
Ҳеҷ гоҳ ҷалбкунӣ аз рӯзҳои ҷангҳои муваффақ бо душман беҳтар нест. Бешубҳа, барои ғолиб омадани ҷон мубориза вуҷуд дорад; аммо ин тавре аст, ки кас метавонад парчами осмониро дар ҳузури душман шинонад, ки мо шоҳидони Масеҳ ҳастем. Ин шаҳодат аст, ки дар ин рӯз лозим аст.
Ҳар як шоҳид як тӯҳфаи қудрати Масеҳ дар майдони ҷанг аст. Бе табдилшудагон мо шоҳидон дошта наметавонистем; аммо бисёре аз табдилшудагон ҳастанд, ки шоҳид нестанд.
