САВОЛ:
Тадҳини Рӯҳи Муқаддас чӣ гуна сурат мегирад? Он ба шахс чӣ таъсир мерасонад? Дигарон онро чӣ гуна шинохта метавонанд? Фарқи байни таъмиди Рӯҳи Муқаддас ва тадҳини Рӯҳи Муқаддас чист?
ҶАВОБ:
Дар шаби охирини худ бо шогирдонаш ва пас аз рафтани Яҳудои Исқарют, Худованд Исо бо шогирдонаш як қатор чизҳоро нақл кард. Ӯ ваъда дод, ки пас аз он ки Ӯ онҳоро тарк карда, ба назди Падар бармегардад, Рӯҳи Муқаддасро мефиристад, то ҳам дар онҳо ва ҳам бо онҳо то абад бошад. Дар Аъмол 1, каме пеш аз он ки Ӯ ба осмон сууд кунад, Ӯ ба шогирдонаш гуфт, ки онҳо шоҳидони Ӯ хоҳанд буд. Дар ҳамин ҳол, онҳо бояд дар Ерусалим бимонанд, то Рӯҳи Муқаддас биёяд ва онҳоро қувват бахшад.
Дар рӯзи Пантикост Рӯҳи Муқаддас ба таври хеле беназир бар 120 пайрави Худованд Исо, ки «ҳама якдилона дар як ҷой буданд, омад. Ва ногаҳон аз осмон садое ба мисли боди сахти вазида омад, ва тамоми хонаеро, ки онҳо нишаста буданд, пур кард. Он гоҳ ба онҳо забонҳои тақсимшуда, ба мисли оташ, зоҳир шуданд, ва яке бар ҳар яки онҳо нишаст. Ва ҳама аз Рӯҳи Муқаддас пур шуданд ва ба забонҳои дигар сухан гуфтан гирифтанд, чунон ки Рӯҳ ба онҳо нутқ медод» (Аъмол 2:1-4 NKJV).
Ба ин тариқ Рӯҳи Муқаддас ин имондоронро ба як ҷисм муттаҳид кард, ки Калисо (аслан, Ҷамъомад) номида мешавад. Калисо чизи комилан нав буд. Дар Матто 16:18 Худованд Исо ваъда дода буд, ки Ӯ Калисои Худро бино хоҳад кард. Таваҷҷӯҳ кунед, «бино хоҳад кард», на «бино карда буд» ё «бино мекард» Калисои Худро. Дар ин ҷо дар рӯзи Пантикост бинокорӣ оғоз ёфт. Исо, Сарвар дар осмон, бо ҷисме, ки Рӯҳи Муқаддас аз ин 120 имондор ташкил дода буд, муттаҳид шуд, ки ба якдигар пайваст шуданд. Ин ҷисм хеле зуд афзоиш ёфт, зеро 3000 яҳудӣ дар он рӯз ба паёми Петрус имон оварданд. Онҳо ба он чизе ки ба онҳо гуфта шуд, амал карданд, бо тавба кардан, ва онҳо ба исми Исои Масеҳ таъмид гирифтанд ва ба ин васила тӯҳфаи Рӯҳи Муқаддасро гирифтанд.
Ҳамаи онҳое, ки пас аз ин шахсан ба Худованд Исо эътимод кардаанд ва ба ин васила наҷот ёфтаанд, мувофиқи 1 Қӯринтиён 12:13, «ба як ҷисм таъмид гирифтаанд». Ба ибораи дигар, ҳар як шахсе, ки ба Худованд ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод кардааст, ба ин васила як қисми – узви зиндаи – Калисо шудааст. Ӯ ба некии таъмид гирифтан бо Рӯҳи Муқаддас расидааст. Таъмиди Рӯҳ аслан як ҳодисаи якдафъаина буд, ки дар натиҷаи он бисёр имондорони инфиродӣ ба як ҷисм, Калисо, ки Масеҳ Сарвари он аст, муттаҳид шуданд.
Мутаассифона, бисёр масеҳиён ва ҳатто бисёр воизони инро ҳеҷ гоҳ нафаҳмидаанд. Онҳо фикр мекунанд, ки таъмиди Рӯҳ чизест, ки такроран такрор мешавад, ки ин тавр нест. Аз сабаби ақидаҳои худ онҳо дуо мекунанд, ки бо Рӯҳ таъмид гиранд ва интизори он ҳастанд, ки ба онҳо чизи аҷибе рӯй диҳад, ё онҳо кӯшиш мекунанд, ки онро ба вуҷуд оранд ва аксар вақт вақте ки ин рӯй намедиҳад, ноумед мешаванд. Нафаҳмида, ки Рӯҳи Худо онҳоро ба Калисо илова кардааст, онҳо ҳис мекунанд, ки бояд ба яке аз калисоҳое, ки инсон дар ин ҷо дар рӯи замин ташкил кардааст, ҳамроҳ шаванд, чизе ки Каломи Худо таълим намедиҳад. Аммо он таълим медиҳад, ки имондорон бояд ба исми Худованд Исо ҷамъ шаванд ва аз чунин ҷамъомади худ даст накашанд (Матто 18:20; Ибриён 10:22-25).
Каломи Худо инчунин дар бораи баракатҳои шахсӣ, ки ба масеҳӣ тавассути муносибати ӯ бо Рӯҳи Муқаддас дода мешаванд, сухан меронад. Баъзе аз инҳо ин аст, ки ӯ аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас зиндагӣ мекунад, аз ҷониби Ӯ мӯҳр зада мешавад, бо Ӯ пур мешавад ва бо Ӯ тадҳин мешавад. Худованд ба шогирдонаш дар Юҳанно 14:17 гуфт, ки ҳар яки онҳо аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас зиндагӣ хоҳанд кард. Румиён 8:9-11 низ дар бораи зиндагӣ кардани Рӯҳ дар имондор сухан меронад. Ӯ манбаи ҳаёти рӯҳонии имондор аст ва шаҳодат медиҳад, ки ӯ фарзанди Худост. Ӯ имондорро роҳнамоӣ мекунад, ва ин аз ҷониби Ӯст, ки мо фарёд мезанем: «Абба, Падар» (ояти 15).
Мо инчунин бо Рӯҳ мӯҳр зада шудаем. Мӯҳрзанӣ бо моликият алоқаманд аст. Ӯст, ки моро ҳамчун моли Худованд, ки моро бо хуни гаронбаҳои Худ харидааст, нишон медиҳад. Бо ин далел, ки мо Рӯҳи Муқаддасро ҳамчун кафолати мероси худ дорем, дар асл, аз ҳама чизе ки Худо барои мо дорад, ки ҳанӯз дар оянда аст, зич алоқаманд аст (2 Қӯринтиён 1:21-22; Эфсӯсиён 1:13-14).
Имондор дар Эфсӯсиён 5:17-21 насиҳат дода мешавад, ки аз Рӯҳ пур шавад. Ин дар муқоиса бо пур шудан аз шароб аст, ҳолате, ки дар он шахс метавонад назорати худро аз даст диҳад. Баръакси дигар хусусиятҳое, ки мо баррасӣ кардем, пур шудан аз Рӯҳ ҳангоми наҷот ёфтан ба таври худкор нест. Ин талаб мекунад, ки ба як рафтори фаъол қасдан ӯҳдадор шавем. Сурудхонӣ, шодии дил, шукргузорӣ ва итоат ба якдигар ҳама фазилатҳое мебошанд, ки мо бояд кӯшиш кунем, ки ҳамчун як қисми ҳаёти худ ба даст орем.
Хусусияти дигари наҷоти аҷибе, ки ба мо аз ҷониби Худованди мо Исо дода шудааст, тадҳини Рӯҳи Муқаддас аст. Коҳинон ва подшоҳон дар Аҳди Қадим бо назардошти хидмате, ки бояд анҷом медоданд, тадҳин мешуданд. Се порча дар Аҳди Ҷадид ба тадҳине, ки мо ҳамчун як қисми ин бастаи баракатҳо, ки дар наҷоти мо ба мо дода шудааст, ишора мекунанд: 2 Қӯринтиён 1:21-22 ва 1 Юҳанно 2:20 ва 27, ки дар онҳо тарҷумаи King James Version истилоҳи кӯҳнаи «тадҳин»-ро истифода мебарад. Ин тадҳин ба имондор имкон медиҳад, ки бидонад – ба таври инстинктӣ ҳис кунад ё шиносад ё фаҳмад – чӣ аз Худост ва чӣ нест. Дар порчаи 1 Юҳанно 2 ин бо фаҳмиш ва татбиқи Каломи Худо ва ба ин васила қодир будан ба шинохтан ва рад кардани таълимоти дурӯғ ё муаллимон алоқаманд аст.
Ин тӯҳфа аз Худо чизе нест, ки ба мо дода шудааст, то онро намоиш диҳем ё фахр кунем, ё дар назди дигарон фахр кунем. Ин чизи зоҳиран аҷибе нест. Тадҳини Рӯҳи Муқаддас барои ҳифзи мост, вақте ки мо ба Худованд наздик мемонем, бо Каломи Ӯ хуб шинос мешавем, зеро дар ҳузури Худованд мо метавонем фарқ кунем, ки чизе аз Худост ё не. Дар ин ҷаҳон бисёр муаллимони дурӯғ таълимоти дурӯғро таълим медиҳанд. Мо бо таълимот ва амалияҳои хато рӯ ба рӯ мешавем ва агар рафтори мо ҷисмонӣ бошад, на рӯҳонӣ, ба таъсири писандидан ва нописандидани худ дучор мешавем. Рӯҳи Муқаддас мехоҳад дар ҳамаи ин ба мо кӯмак кунад, то ҳаёти мо он чизе бошад, ки Худованд мехоҳад.
Коҳин дар Китоби Муқаддас бояд қодир бошад, ки ба дигарон чӣ дуруст ва чӣ нодуруст аст, таълим диҳад. Подшоҳ бояд дар тарси Худо одилона ҳукмронӣ кунад. Ҳарду на танҳо бояд медонистанд, ки Худо чӣ меҷӯяд, балки онҳо бояд дар ҳаёти худ намунаи он мебуданд. Ҳар қадар ки мо дар ҷудоӣ аз ҳар он чи ки Ӯро нохуш мекунад, ба Худованд наздиктар зиндагӣ кунем, ҳамон қадар аз тадҳини Рӯҳи Муқаддас бештар лаззат мебарем ва ҳамон қадар худро камтар меҳисобем. Мо ба эътирофи дигарон нахоҳем нигоҳ кард. Ба ҷои ин, мо аз Худованди худ «Аҳсант»-ро қабул хоҳем кард.
Худованди ӯ ба ӯ гуфт: «Аҳсант, бандаи нек ва содиқ; ту дар чанд чиз содиқ будӣ, ман туро бар бисёр чизҳо ҳоким хоҳам кард. Ба шодии Худованди худ дохил шав». — Матто 25:21 NKJV
