Масеҳиён: Дар ҷаҳон, аммо на аз он - Даъвати ҳақиқии мо

Масеҳиён: Дар ҷаҳон, аммо на аз он

«Бигзор нури шумо дар назди одамон дурахшад, то ки онҳо аъмоли неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҷалол диҳанд». — Матто 5:16 NIV

Чӣ қадар ғамгин аст, ки ин қадар масеҳиён ба корҳои ин ҷаҳон гирифтор мешаванд ва намефаҳманд, ки онҳо бо ин кор аз ҷониби Шайтон истифода мешаванд! Мақсади Шайтон парешон кардани масеҳиён аз рисолати аз ҷониби Худо муқарраршудаи онҳо ва истифодаи онҳо барои иҷрои кори худ бидуни дарк кардани он, ки онҳо тахриб шудаанд, мебошад. Вақте ки масеҳиён ин қадар ба кӯшиши беҳтар кардани ин ҷаҳон барои зиндагӣ машғул мешаванд, онҳо даъвати ҳақиқии худро аз даст медиҳанд. Вақте ки онҳо ин қадар ба ин ҷаҳони ҳозира ошиқ мешаванд, ки мехоҳанд дар ин ҷо ҷойгир шаванд, онҳо инчунин ба кӯшиши он, ки онро ба ҷои мувофиқтар барои зиндагии доимӣ табдил диҳанд, машғул мешаванд.

Албатта, бисёре аз масеҳиён дарк намекунанд, ки бо ин кор онҳо ба мақсадҳое мухолифанд, ки ба даъвати осмонии онҳо ҳамчун шаҳрвандони як олами дигар мухолифанд. Дар 1 Тимотиюс 6:13 гуфта мешавад, ки Худованд Исо ба Понтиюс Пилат шаҳодати хубе додааст, вақте ки ба ӯ гуфт: «Малакути Ман аз ин ҷаҳон нест. Агар Малакути Ман аз ин ҷаҳон мебуд, хизматгорони Ман меҷангиданд, то ки Ман ба яҳудиён супурда нашавам. Аммо Малакути Ман аз ҷаҳон нест» (Юҳанно 18:36 ESV).

Масеҳиён «шаҳодати хуб»-ро (1 Тимотиюс 6:13) надодаанд, вақте ки онҳо барои Масеҳ дар ин ҷаҳон ҷой пайдо кардан мубориза мебаранд. Намунаи ин муборизаи бенатиҷа барои навиштани Даҳ Аҳком дар деворҳои толорҳои судии дунявӣ мебошад. Дар куҷои Навиштаҷот барои ин ҷустуҷӯ иҷозат ҳаст? Оё мумкин аст, ки кӯшиши мо барои ҷойгир кардани Масеҳ дар муассисаҳои ҷомеаи мо ҳамчун амали тавба барои ҷойгир накардани Ӯ дар дилҳо ва ҳаёти мо анҷом дода мешавад? Худованд Исо барои худ дар ин ҷаҳон ҷойе наҷуст, вақте ки Ӯ дар ин ҷо буд ва Ӯ ҳоло ба он ниёз надорад, зеро Ӯ ба баландтарин ҷой дар баландтарин ҷалол баланд карда шудааст (Филиппиён 2:9).

Дар Луқо 20:43 Худованд Исои Масеҳ нубуввати шоҳ Довудро дар бораи Ӯ иқтибос меорад: «Худованд ба Худованди ман гуфт: «Ба дасти рости Ман нишин, то даме ки душманони Туро зери пои Ту гардонам»» (инчунин Аъмол 2:35). Ӯ дар маъбадҳои шарирон, дар низомҳои ин ҷаҳон ҷои шарафро намеҷӯяд. Ӯ аз ҷониби Худои Падар – аз ҷониби тамоми Худоӣ бо ҷалол ва шараф тоҷгузорӣ шудааст.

Аксар вақт чунин кӯшишҳо дар асл кӯшиши он аст, ки ҷаҳонро барои мо дӯстонатар, дилхоҳтар гардонем, то ки мо дар он бароҳаттар ҷойгир шавем ва аз тарзи ҳаёти бароҳат ва сарватманди худ лаззат барем, дар ҳоле ки мо интизори он ҳастем, ки бо Ӯ ба ҷалол гирифта шавем. Аммо ин он чизе нест, ки мо барои он дар ин ҷо мондаем. Худованд ба шогирдони худ дар Луқо 19:13 гуфт: «То омадани Ман тиҷорат кунед!» Яъне, кори Ӯро ҳамчун идоракунандагони бо масъулият боваркардашуда иҷро кунед (Матто 25). Ва бо гирифтани боварӣ ҳамчун идоракунандагон, мо интизорем, ки дар иҷрои ин боварӣ содиқ бошем (1 Қӯринтиён 4:2).

Вақте ки мо маъракаҳо ва намоишҳоро барои маҷбур кардани ҷаҳон ба қабули принсипҳои масеҳӣ мегузаронем, чунон ки бо талабҳои баъзе доираҳои ҷомеаи евангелӣ, ки дуо дар мактабҳои давлатӣ иҷозат дода шавад, нишон дода шудааст, мо худро душмани ҳамон одамоне мегардонем, ки ба онҳо паёми наҷот аз зулмотро расонидаем. Дар ҳақиқат, ин барои мо шармандагист, ки мо ба ҷои он талаб мекунем, ки ғайримасеҳиён ҳамчун масеҳиён амал кунанд, дар ҳоле ки мо худро ҷангҷӯёна рафтор мекунем. Бо ин кор мо нармии Масеҳро нишон намедиҳем ва меваи Рӯҳро зоҳир намекунем. Ба ҷои ин, мо ба корҳои ҷисм машғул мешавем.

Вақте ки мо бо чунин таҷовуз ва милитаризми бемаънӣ амал мекунем, вақте ки мо мубориза ва ҷангҷӯиро интихоб мекунем, мо танҳо дунявии худро фош мекунем ва худро нолоиқ барои расонидани паёми оштӣ, ки Худо ба мо барои расонидан ба ҷаҳони гумшуда супурдааст, исбот мекунем (2 Қӯринтиён 5:18). Биёед фаромӯш накунем! Гуноҳкорон гуноҳ мекунанд, зеро табиатан онҳо қудрати муқобилат кардан ба онро надоранд. Онҳо наметавонанд аз гуноҳ кардан худдорӣ кунанд, ҳамон тавре ки буттаи хор наметавонад аз баровардани хор худдорӣ кунад. Онҳо танҳо табиати гуноҳеро, ки онҳоро соҳиб аст, зиндагӣ мекунанд.

Масеҳиён, аз тарафи дигар, дигар ғуломи гуноҳ нестанд, зеро ба онҳо табиати нав дода шудааст. Дуюми Петрус 1:4 таълим медиҳад, ки масеҳиён шарики табиати илоҳӣ шудаанд. Бале, мо қудрат дорем, ки мувофиқи Рӯҳи Худо зиндагӣ кунем ва Худованди мубораки мо Исо ҳангоми ин кор эҳтиром карда мешавад. Ва ҳангоми муомила бо дигарон, муқаддасон ё гуноҳкорон, ба мо хотиррасон карда мешавад, ки хизматгори Худованд нарм аст (2 Тимотиюс 2:24). Аз ин рӯ, бар хилофи рӯҳе, ки бар онҳое, ки дар роҳи мо ҳастанд, қасос мехоҳад, мо бояд худро бо рӯҳи илтиҷо ва сабр нисбат ба онҳое, ки ба онҳо паём барои расонидан дода шудааст, муаррифӣ кунем.

Вақте ки масеҳиён вақт ва энергияи худро сарф мекунанд, то бо фаъолияти сиёсӣ ҷаҳонро маҷбур кунанд, ки Масеҳро дар ҷойҳои ҷамъиятӣ эҳтиром кунад ва вақте ки мо кӯшиш мекунем, ки қонунҳоро ҷорӣ кунем, то одамони ин ҷаҳонро маҷбур кунем, ки мисли масеҳиён мувофиқи меъёрҳои аз ҷониби Худованди мо дар Каломи Ӯ муқарраршуда зиндагӣ кунанд, мо роҳи худро ва шаҳодати ҳақиқии худро гум кардаем.

Масеҳиён барои тоза кардани кишвар фиристода нашудаанд. Онҳо барои расонидани паёми фаврии оштӣ бо Худо ба одамоне, ки Ӯро намешиносанд, фиристода шудаанд. Худованд Исо ба шогирдони худ гуфт: «Чӣ тавре ки Падар Маро фиристод, Ман ҳам шуморо мефиристам» (Юҳанно 20:21). Ӯ на барои одилона кардани ҷаҳон ва на барои дуруст кардани ҳама чиз дар ин ҷаҳон омад. Ӯро бишнавед, ки чӣ тавр ба марде, ки аз Ӯ хоҳиш кард, ки ба бародараш гӯяд, ки меросро бо ӯ тақсим кунад, ҷавоб медиҳад: «Эй одам, кӣ Маро довар ё ҳакам бар шумо таъин кард?» (Луқо 12:14). Ӯ нақшеро, ки баъзеҳо мехоҳанд ба Ӯ таҳмил кунанд, комилан рад мекунад, аммо Ӯ ваъда додааст, ки вақте ки боз меояд, ҳама чизро дуруст мекунад.

Дар Юҳанно 6:15 ба мо гуфта шудааст, ки баъзеҳо мехостанд Ӯро бо зӯрӣ подшоҳ кунанд. Албатта, ин одамон танҳо ба манфиати моддии доштани ҳокими хайрхоҳе таваҷҷӯҳ доштанд, ки нишон дод, ки Ӯ қодир аст, ки онҳоро бо моҳӣ ва нон сер кунад – манфиатҳои муваққатӣ, ки барои онҳо зиндагӣ мекарданд. То он даме, ки подшоҳ будани Масеҳ ба хоҳишҳои худхоҳонаи онҳо ҷавоб медод, то ин даме, ки онҳо мехостанд Ӯро подшоҳи худ кунанд. Аммо Ӯ барои ин мақсад наомада буд. Ӯ барои наҷот додани гуноҳкорон, барои муқаддас кардани одамон омад ва Ӯ аз ин рисолат дур намешуд.

Исо на барои он омад, ки одамонро водор созад, ки гӯё муқаддас бошанд; Ӯ омад, ки одамонро воқеан муқаддас гардонад. Ба ҳамин монанд, Ӯ моро ба ҷаҳон на барои лоббигарӣ барои қонунгузорӣ дар соҳаи дунявӣ фиристод, то одамонро маҷбур кунад, ки одилона зиндагӣ кунанд. Қонунҳо ҳеҷ гоҳ ин мақсадро ба даст оварда наметавонистанд. Ӯ моро барои мавъизаи хушхабар фиристод, ки тавассути он одамон аз дарун эҳё ва табдил меёбанд, то ки онҳо ба таври ғайритабиӣ хоҳиши зиндагии одилона дошта бошанд. Агар мо дар ин кор муассир мебудем, одамон одилона ва шоиста зиндагӣ мекарданд, зеро онҳо аз қудрат ва хоҳиши Рӯҳи Муқаддас аз дарун амал мекарданд.

Худованд Исои Масеҳ на барои рондани зулмот аз ҷаҳон, балки барои наҷот додани одамон аз зулмот омад. Ба ҳамин монанд, рисолати масеҳӣ ба ҷаҳон кӯшиши бартараф кардани зулмот нест. Балки дар зулмот дурахшидан аст, то ки «мардуме, ки дар зулмот нишастаанд, нури бузургро бубинанд ва онҳое, ки дар сарзамини сояи марг зиндагӣ мекунанд, нурро дурахшанд (Матто 4:16; Ишаъё 9:2).