Намуна бош... Дар сухан, дар муошират, дар муҳаббат, дар рӯҳ, дар имон, дар покӣ. (1 Тимотиюс 4:12)
Калисоҳои масеҳии замони мо дар рад кардани намунаи мардони нек, ба ҷои он «маъруфияти замонро» барои намунаи худ интихоб карда, талафоти калон дидаанд.
Мо бояд розӣ шавем, ки эҳтимоли зиёд нест, ки мо медонем, ки «бузургтарин» мардони мо кистанд.
Аммо як чиз мутмаин аст — бузургтарин марди имрӯза беҳтарин марди имрӯза аст. Ин мавриди баҳс нест.Фазилатҳои рӯҳонӣ амиқ ва хомӯшона ҷорӣ мешаванд. Марди муқаддас ва фурӯтан худро таблиғ намекунад ва ба дигарон ҳам иҷозат намедиҳад, ки ин корро барои ӯ кунанд.
Масеҳие, ки барои пешбурди кори Масеҳ ғайрат дорад, метавонад бо зиндагӣ дар қудрати Рӯҳи Худо оғоз кунад ва ба ин васила ҳаёти Масеҳро дар назари одамон такрор кунад. Бо фурӯтании амиқ ва бидуни намоиш метавонад нури худро дурахшон кунад.
Хулоса: далели муассиртарин барои масеҳият то ҳол зиндагии неки онҳоест, ки онро эътироф мекунанд!
