Ва аз кӯдакӣ ту Навиштаҳои Муқаддасро медонӣ, ки тавонои он доранд, ки туро ба наҷот ҳикмат бахшанд, ба воситаи имоне ки дар Исои Масеҳ аст (2 Тимотиюс 3:15); ҳеҷ кас ҷавонии туро нахор дорад, балки барои имондорон намуна бош, дар имон, дар покӣ (1 Тимотиюс 4:12); Аммо ту, эй марди Худо, аз ин чизҳо гурез ва адолат, парҳезгорӣ, имон, муҳаббат, сабр, фурӯтании рӯҳро пайгирӣ кун (1 Тимотиюс 6:11).
Дар ин се ояти Китоби Муқаддас ҳавворӣ Павлус Тимотиюсро ҳамчун кӯдак , як ҷавон, ва як марди Худоном мебарад. Ҳарчанд ин ибораҳо метавонанд ба рушди табиӣ ишора кунанд, ман фикр мекунам, ки мо метавонем ба онҳо ҳамчун марҳилаҳои рушди рӯҳонӣ низ назар кунем. Ҳар яки мо бояд ҳамчун кӯдак оғоз кунем ва Павлус ба имтиёзи Тимотиюс, ки дар кӯдакӣ Навиштаҳои Муқаддасро омӯхта буд, ишора мекунад. Мо инчунин медонем, ки ӯ модар ва бибии парҳезгор дошт ва ҳамаи онҳо бо имони ҳақиқӣ фарқ мекарданд. Ин барои рушди рӯҳонии мо дар корҳои Худо муҳим аст.
Аҳамияти Каломи Худо
Дар ин номаи дуюм, ки Павлус ба Тимотиюс навиштааст (охирин номаи ӯ), ӯ ба аҳамияти каломи Худо таъкид мекунад. Дар 1 Тимотиюс 1:13 ӯ дар бораи «намунаи суханони солим»сухан меронад; сипас дар 1 Тимотиюс 4:2 «калом», 1 Тимотиюс 4:3 «таълимоти солим», ва дар 1 Тимотиюс 4:4 «ҳақиқат». Ӯ дар 2 Тимотиюс 3:15 гуфта буд: «Навиштаҳои Муқаддас, ки тавонои он доранд, ки туро ба наҷот ҳикмат бахшанд, ба воситаи имоне ки дар Исои Масеҳ аст». Аммо ӯ дар 2 Тимотиюс 3:16 ва 17 идома медиҳад: «Ҳар як навиштае, ки аз илҳоми Худост, барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат фоиданок аст; то ки марди Худо комил бошад, барои ҳар кори нек пурра муҷаҳҳаз гардад».
Танҳо бо омӯзиши бодиққати Навиштаҳо, ҳам Аҳди Қадим ва ҳам Аҳди Ҷадид, мо метавонем дар Масеҳ рушд кунем.
Онҳо, ки аз Худо нафас гирифтаанд, метавонанд бо ҳар як ҳолати ҷони мо мубориза баранд, то дар мо хислатҳои мардони Худо ба вуҷуд оянд ва моро барои хидмат ба Худо дар ин ҷаҳон комилан муҷаҳҳаз созанд.
Рушди рӯҳонии Тимотиюс
Тимотиюс бешубҳа аз ҷиҳати рӯҳонӣ рушд кард. Вақте ки Павлус аз Эфсӯс, ки дар он ҷо се сол бо таълими тамоми маслиҳати Худо заҳмат кашида буд, рафт, ӯ пиронро дар Аъмол 20:29-30 ҳушдор дод: «Баъд аз рафтани ман гургҳои дарранда ба миёни шумо дохил хоҳанд шуд, ки рамаро дареғ нахоҳанд дошт. Ва аз худи шумо мардоне бархоста, суханони каҷ хоҳанд гуфт, то шогирдонро аз паси худ кашанд». Аз ин рӯ, ӯ ба касе ниёз дошт, ки ба ӯ бовар карда метавонист, то дар он ҷо бимонад ва ҳақиқатеро, ки ӯ мавъиза карда буд, нигоҳ дорад. Ӯ дар хоҳиш кардани Тимотиюс барои иҷрои ин кори душвор ҳеҷ дудилагӣ надошт. Павлус ин ҷавонро мушоҳида карда буд, ки чӣ тавр ӯ рушд карда, он хислатҳоеро инкишоф додааст, ки ӯро барои иҷрои ин кор муҷаҳҳаз месозанд.Бихонед, ки ӯ дар Филиппиён 2:20-22 дар бораи ӯ чӣ мегӯяд: «Зеро ман касеро надорам, ки ҳамфикр бошад ва табиатан ба ҳолати шумо ғамхорӣ кунад. Зеро ҳама чизи худро меҷӯянд, на он чизҳоеро, ки аз Исои Масеҳ аст. Аммо шумо далели ӯро медонед, ки ӯ мисли писар бо падар, бо ман дар Инҷил хидмат кардааст».
На танҳо имони Тимотиюс ба Худо ҳақиқӣ буд, балки ғамхории ӯ нисбат ба муқаддасон низ ҳамин тавр буд. Ӯ худро сазовори эътимоде, ки Павлус ба ӯ дошт, исбот карда буд. Дар муқобили заминаи торикии аксарияти имондорон, ки рӯй мегардонанд ва чизи худро меҷӯянд, Тимотиюс ба нигоҳубини корҳои Худованд машғул буд. Ӯ ҳанӯз ҷавон буд. Баъзеҳо кӯшиш карда буданд, ки аз ин истифода баранд ва ҷавонии ӯро нахор доранд. Аммо Павлус менависад: «Ҳеҷ кас ҷавонии туро нахор дорад; балки ту барои имондорон намуна бош, дар сухан, дар рафтор, дар муҳаббат, дар рӯҳ, дар имон, дар покӣ». Муҳим набуд, ки ӯ ҳанӯз ҷавон буд, агар тарзи зиндагии ӯ ба ҳақиқате, ки ӯ кӯшиш мекард нигоҳ дорад, мувофиқ бошад. Аммо ӯ бояд идома медод ва ба атои худ ё мулоҳиза дар бораи ин чизҳо беэътиноӣ намекард. Аз ин рӯ, Павлус дар 1 Тимотиюс 4:16 мегӯяд: «Ба худ ва ба таълимот диққат деҳ; дар онҳо идома деҳ: зеро бо ин кор ҳам худро ва ҳам онҳоеро, ки туро мешунаванд, наҷот хоҳӣ дод».
Биёед аз худ бипурсем: «Оё Худованд ба ман эътимод дорад, ки бо зиндагӣ кардани ҳақиқат, таълимотеро, ки мардони Худо 150 сол пеш барои Калисо барқарор карда буданд, нигоҳ дорам?» Павлус ба Тимотиюс ин эътимодро дошт; бигзор ин дар бораи мо низ дуруст бошад.
Марди Худо
Аммо Тимотиюс ҳатто дар он ҷо ҳам наистод - ӯ ба рушд идома дод. Ӯ шарафи ягона шахс буданро дар Аҳди Ҷадид дорад, ки «марди Худо» номида мешавад.
Чунин ба назар мерасад, ки Тимотиюс шояд то замони навиштани номаи дуюми Павлус рӯҳафтода шуда бошад. Ӯ шояд шахси шармгин буд: Павлус ашкҳои ӯро ба ёд меорад. Шояд ӯ саломатии хуб надошт ва Павлус дар ин бора маслиҳат медиҳад. Корҳо дар Калисо бад шуда буданд. Павлус дар зиндон буд. Тамоми Осиё аз ӯ рӯй гардонда буд. Таълимоти солим барои бисёриҳо қобили қабул набуд ва баъзеҳо, ки замоне содиқ буданд (мисли Димас), рафта буданд. Албатта, ин барои рӯҳафтода кардани марде мисли Тимотиюс кофӣ буд? Аммо не, Павлус ӯро ба пешравӣ ташвиқ мекунад: «Зеро Худо ба мо рӯҳи тарсро надодааст, балки рӯҳи қудрат, муҳаббат ва ақли солимро додааст». Аз ин рӯ, ин марди Худо амр дода мешавад: «Эй Тимотиюс, он чиро, ки ба ту супурда шудааст, нигоҳ дор», ва боз: «Намунаи суханони солимро, ки аз ман шунидаӣ, дар имон ва муҳаббате, ки дар Исои Масеҳ аст, маҳкам дор. Он чизи некеро, ки ба ту супурда шудааст, ба воситаи Рӯҳи Муқаддас, ки дар мо сокин аст, нигоҳ дор».
Бисёре аз мо имрӯз сарвати бузурги ҳақиқатро мерос гирифтаем, ки аз ҷониби мардони парҳезгор, ки ҳоло бо Худованд ҳастанд, ба мо дода шудааст. Саволе, ки ман аз худ ва аз ҳамаи мо мепурсам, ин аст: «Оё мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ рушд кардаем, то дар замони худ он чиро, ки ин мардони Худо дар замони худ карданд, нигоҳ дорем?»
