Ҳама дар бораи ҳамду сано!
Вақте ки фаришта таваллуди Наҷотдиҳандаро ба чӯпонон эълон кард, Луқо навиштааст: «Ногаҳон як лашкари бузурги осмонӣ бо фаришта пайдо шуда, Худоро ҳамду сано мегуфтанд ва мегуфтанд: «Ҷалол бар Худо дар баландтарин ҷой!»» (Луқо 2:13). Илова бар ин, «ҷалоли Худованд дар атрофи онҳо дурахшид, ва онҳо тарсиданд» (Луқо 2:9). Ва чаро не? Ин фариштагон паёмбарони Подшоҳи подшоҳон буданд.
Дар оятҳои ибтидоии Ибриён, хонандагон бо Ягонаи Бартарин шинос мешаванд: «Вақте ки Худо Нахустзодаи Худро ба ҷаҳон меорад, Ӯ мегӯяд: «Бигзор ҳамаи фариштагони Худо Ӯро ибодат кунанд»» (Ибриён 1:6). Салом нест. Ҳама чашмҳо фавран ба Шахси Илоҳӣ нигаронида шудаанд. Ӯ барои Худо сухан намегӯяд, чунон ки пайғамбарон мекарданд, зеро Ӯ Худост.
Вақте ки хонанда идома медиҳад, ӯ мефаҳмад, ки ҷалоли расмии Худованд аз оятҳо медурахшад. Он ки дар пеши ӯст, Писари Худост. Ӯ Овози Худост. Ӯ Вориси ҳама чиз аст. Ӯ Офаридгори ҳама чиз аст. Ӯ худи Сарчашмаи дурахшон аст – на танҳо инъикос, балки худи Шукӯҳ дар тамоми дурахши худ. Ӯ Нигоҳдорандаи ҳама чиз аст. Ӯ Поккунандаи гуноҳҳост. Ӯ дар дасти рости Ҳашамат дар баландӣ нишастааст. Ӯ Аъло аст – аз фариштагон хеле беҳтар аст, ки онҳо Ӯро ибодат мекунанд (Ибриён 1:1-4).
Вақте ки мо ин изҳороти ҷалоли расмии Худовандро мехонем, оё мо ба ҳайрат меоем, чунон ки он чӯпонон вақте ки дар Байт-Лаҳм бо ҷалоли Ӯ шинос шуданд? Вақте ки мо ба ҷалоли Ӯ назар мекунем, оё мо ба ибодат меафтем, Ӯро барои он ки Ӯст ва худро барои он ки мо ҳастем, эътироф мекунем? Оё мо набояд, мисли чӯпонон, аз ҳузури Ӯ баргашта, Худоро барои ҳамаи чизҳое, ки шунидаем ва дидаем, ҳамду сано гӯем (Луқо 2:20)? Ин чӣ гуна шаҳодате барои ҷаҳон хоҳад буд!
