Вақте ки Юҳанно ба анҷом додани муқаддимаи китоби Ваҳй шурӯъ мекунад, ӯ ба мавзӯи асосии тамоми китоб мегузарад: омадани Худованд Исои Масеҳ! Ин омадани Ӯ барои худаш нест, чунон ки дар Юҳанно 14:1–3 ваъда дода шудааст ва дар 1 Қӯринтиён 15:50–58 ва 1 Таслӯникиён 4:13–18 тасвир шудааст. Ин зуҳури пурҷалоли Ӯ аст, вақте ки Ӯ бо худаш барои ҳукмронӣ ва подшоҳӣ меояд. Ин дар Дониёл 7:13–14 ва бисёр ҷойҳои дигар дар Каломи Худо пешгӯӣ шудааст.
Юҳанно мехоҳад таваҷҷӯҳи моро ба ин ҳақиқати аҷиб ҷалб кунад: «Ӯ меояд!» Ӯ бо калимаи «Инак» оғоз мекунад, ки ин даъват ба таваҷҷӯҳ аст, ки бодиққат нигоҳ кунем. Ин ҳамон калимаест, ки ӯ дар Инҷили худ чанд маротиба истифода мебарад, то моро водор созад, ки ба Худованд Исои Масеҳ нигоҳ кунем ва дар бораи Ӯ мулоҳиза ронем (Юҳ. 1:29, 36; 19:4, 5, 14). Мо мефаҳмем, ки ин дуруст аст, ки Ӯ барои мо меояд, аммо омадани Ӯ дар ҷалол низ як воқеияти муайян аст, ки ба амал хоҳад омад!
Вақте ки Худованд ба замин бармегардад, Ӯ бо абрҳо меояд. Абрҳо дар Навиштаҷот аксар вақт ҳузур ва ҷалоли Худоро рамзӣ мекунанд (Хур. 13:21–22; 16:10; Ададҳо 10:34). Мо ин робитаро бо абрҳо ҳам дар хаймаи муқаддас ва ҳам дар маъбад мебинем (Хур. 40:34–38; 1 Подшоҳон 8:10–12).
Ҷолиб аст, ки дар болоравии Худованд қайд кунем, ки «вақте ки Ӯ ин суханонро гуфт, дар ҳоле ки онҳо тамошо мекарданд, Ӯ боло бурда шуд, ва абр Ӯро аз назари онҳо пинҳон кард» (Аъмол 1:9). Дар омадани дуюми Ӯ абрҳо боз истифода хоҳанд шуд, аммо ин дафъа барои ошкор кардани Ӯ. Масеҳи як бор радшуда дар он вақт ба ҷаҳони беимон ҳамчун Масеҳи ҷалолдор ошкор хоҳад шуд; ҳатто онҳое, ки Ӯро сӯрох карда буданд, Ӯро мебинанд, ки Ӯ кист!
Чӣ рӯзе хоҳад буд он барои Наҷотдиҳандаи мубораки мо, вақте ки Ӯ дар ҷалоли худ ошкор мешавад!
