Ҳукмронии Масеҳ барои ҳазор сол (Ваҳй 20:4) бар замини покшуда ва тобеъшуда, ки аз он шайтон ронда шуда ва дар варта баста шудааст, ва ҳар як таркиши беитоатӣ ва беқонунии инсони таваллуднашуда бо доварии фаврӣ боздошта шудааст, гарчанде ки давраи сулҳ ва баракати аҷибест, ки ҷаҳони Одамӣ аз рӯзи афтодани Одам ва тобеъ шудани инсон ба гуноҳ ва Шайтон ҳеҷ гоҳ надидааст, ҳолати комили чизҳо нахоҳад буд. «Ҳукмронии адолат» (Ишаъё 32:1), ки дар он қудрат дар дасти Масеҳ бадиро саркӯб мекунад ва боиси «шукуфоӣ»-и одилон мегардад (Забур 72:3), набояд ҳамчун ҳолате дониста шавад, ки дар он ҳама чиз аз Худост, ё дар он «чизҳои кӯҳна» комилан «гузаштаанд».
Гарчанде ки мо метавонем дуруст тахмин кунем, ки ҳамаи онҳое, ки аз Исроил ҳастанд, воқеан аз нав таваллуд шудаанд, пеш аз он ки ба Малакути Худо дохил шаванд (Юҳанно 3:3), ва ҳама «одилон» ҳастанд (Ишаъё 60:21) ҳамчун шахсони алоҳида ва ҳамчун «миллати одилон» (Забур 118:20), наслҳое ба дунё хоҳанд омад, ки дар давраи ҳазорсола дар рӯи замин зиндагӣ хоҳанд кард, ки ҳамаи онҳо воқеан одилон нахоҳанд буд, ё воқеан аз Худо таваллуд нашудаанд. Ва дили инсон дар он рӯз аз ҳозира беҳтар нахоҳад буд, зеро инсоният дар ҳеҷ давраи таърихи худ ва дар ҳеҷ гуна фарқияти тақсимотӣ, хоҳ виҷдон, қонун, ҳукумат, файз ё ҷалол бошад, ба Худо ё ҳукмронии Ӯ тобеъ набудааст, нест ва наметавонад бошад (Румиён 8:7) ба ғайр аз аз нав таваллуд шудан. Дар ҳазорсола, кӯдакон мисли ҳозира бо дилҳои табиӣ, ки бо Худо душманӣ доранд, бо ақлҳое, ки ба иродаи Ӯ тобеъ нестанд, ва омодаанд, ки ба сафи исёни ошкоро бар зидди Масеҳ ҳамроҳ шаванд, агар тавонанд ё ҷуръат кунанд, таваллуд хоҳанд шуд. Аммо онҳо дар зери «ҳукмронии адолат» ва аз ҷониби «шоҳзодагон, ки бо доварӣ ҳукмронӣ мекунанд» (Ишаъё 32:1) чунон хуб нигоҳ дошта мешаванд, ки бисёриҳо «итоати дурӯғин» хоҳанд кард (Забур 18:44, ҳошия). Одат кардаанд, ки «осмонҳои кушода» ва «ҷалоли Худованд»-и зоҳиршударо (Ишаъё 35:2) бубинанд, ки он гоҳ ошкор хоҳад шуд ва дониши он заминро фаро хоҳад гирифт (Ибриён 2:14).
Аммо табиати таҷдиднашудаи инсони табиӣ мисли ҳозира боқӣ хоҳад монд. Ва ҳукмронии Масеҳ исбот хоҳад кард, ки дар беҳтарин шароити зиндагӣ ва муҳити зист, инсон дар табиат, таваллуднашуда ва бе Масеҳ гуноҳкор ва исёнгар бар зидди Худост.
Чӣ гуна ҳамаи ин хатоиро нишон медиҳад, ки дар байни пешвоёни динӣ ва давлатмардони ҷаҳон хеле маъмул аст, ки агар шароити беҳтар барои оммаи маҳрум таъмин карда шавад ва муҳити солимтар онҳоро иҳота кунад, онҳо дар миқёси ахлоқии зиндагӣ боло хоҳанд рафт, шаҳрвандони беҳтар хоҳанд шуд ва ҷаҳонро барои ҳама ҷои беҳтаре барои зиндагӣ хоҳанд кард, ва ҳамаи ин ба ғайр аз наҷот тавассути хуни Масеҳ ва таваллуди нав тавассути Рӯҳи Худо. Аммо ин ҳеҷ гоҳ нахоҳад шуд, зеро ҳатто дар солҳои дурахшон ва осоиштаи ҳукмронии ҳазорсолаи Масеҳ, ва пас аз он ки онҳо баракатҳои заминиро, ки Ӯ медиҳад, мубодила карданд, фавран шайтон аз зиндонаш озод карда мешавад ва одамон озоданд, ки ба қатори ӯ ҳамроҳ шаванд, тамоми ҷаҳони ғайрияҳудӣ аз чаҳор гӯшаи замини маскунӣ ҷамъ хоҳанд шуд, то дар атрофи ӯ ҷамъ оянд ва дар охирин исёни бузург бар зидди Худо ва Масеҳи Ӯ бо шумораи «регҳои баҳр» ҳамроҳ шаванд. Аммо танҳо барои рӯ ба рӯ шудан бо доварии фаврӣ, зуд ва ниҳоии Худо бо оташ аз осмон, ки фавран онҳоро фурӯ мебарад. Доварии ниҳоии «мурдаҳо» (1 Вақоеънома 20:12) аз дасти Писари Одам (Юҳанно 5:27-28) пайравӣ мекунад, ва осмон ва замин мегурезанд, «унсурҳо бо гармии шадид об мешаванд» ва мераванд, ва ба ин тариқ таърихи инсон дар ин замин бо доварӣ ба охир мерасад.
