Қисми 2
Кӯдаке дар рушд ва қад, Аммо пур аз ҳикмати нодир; Писарӣ, дар табиати огоҳ, Суханон ва рафтори Ӯ эълон мекунанд. Аммо боз дар итоати фурӯтанӣ Роҳи сабуронаи худро тай кард, Барои интизори рисолати осмониаш, Ба ҷуз Худо ба ҳеҷ кас маълум нест. Аммо кӣ, роҳи хидмати Туро, Қадамҳои Туро аз бадӣ дур карда, Муҳаббати сабуронаи Туро барои хидмат ба мо, Бо забони инсонӣ метавонад нақл кунад? Дар миёни гуноҳ ва ҳама фасод, Дар он ҷое ки нафрат фаровон буд, Роҳи комили ҳақиқии Ту Барои ҳама атроф нур буд. Дар тамасхур, беэътиноӣ, дашном, Файзи сабуронаи Ту устувор буд; Бадхоҳии инсон бефоида Барои тезонидани дили Ту. Бар ҳама, некии комили Ту Ба таври муборак илоҳӣ баланд шуд; Дилҳои бечорае, ки бо ғамгинӣ фишор ёфта буданд, Ҳамеша дар Ту оромӣ ёфтанд. Марди қавӣ дар зиреҳи худ Туро дар файзи Ту вохӯрдӣ, Ҷодугари тавоноро ғорат кардӣ Аз насли бадбахти мо. Занҷирҳои инсон, қурбонии ӯ, Аз ҷониби дасти Ту кушода шуданд; Ҳеҷ бадие, ки ӯро азият медиҳад, Пеш аз қудрати Ту истода наметавонист. Беморӣ, ва марг, ва дев, Ҳама пеш аз каломи Ту гурехтанд, Чунон ки торикӣ ҳукмронии Худованди бозгаштаи рӯзро! Муҳаббате, ки бори моро бардошт Дар дарахти лаънатӣ, Ба дил бахшиш медод, Ва гуноҳкорро озод мекард! Муҳаббат, ки Туро дар ин ҷаҳони ғамгин Мотамдор кард, Инсони бадбахтро тамасхуркунанда кард Аз файз — ки Туро паст кард. Ҳанӯз дар Ту бӯи ширини муҳаббат Дар ҳар амал дурахшид, Ва файзи муҳаббати Худоро нишон дод Ба ҳар ҷоне, ки ниёзманд буд.
