«Қонуни Мусо» 21 маротиба дар Навиштаҳо омадааст ва ба қонуне ишора мекунад, ки Худо ба Исроил тавассути Мусо дод. Ин чизе нест, ки Мусо бо кӯшиши худ ба даст оварда бошад. Даҳ аҳком қисми ин қонун мебошанд. Ҷолиб он аст, ки барои онҳое, ки рақамҳоро дар Библия меомӯзанд, 21 баробари 3х7 аст, ки се ба шоҳиди комил ва ҳафт ба комилият ё камолот ишора мекунад.
Қонун, гарчанде ки қонуни Мусо нест, дар ҳар нуқтаи таърихи инсон ҳукмронӣ кардааст. Ба Одам фармон дода шуд, аммо ӯ итоат накард. Ҳар як шахс аз замони Одам таҳти як навъ қонун зиндагӣ кардааст (Румиён 2:12-16), зеро интизориҳои Худо ба ҳама одамон маълум карда шуда буданд (Румиён 1:18-19). Аммо, инсон ҳеҷ гоҳ натавонистааст он чизеро, ки Худои муқаддас ва одилона мехоҳад, комилан иҷро кунад ва аз ин рӯ инсон бо доварӣ рӯ ба рӯ мешавад. Барои онҳое, ки дили нарм доранд, ин дурнамо онҳоро ба Масеҳ овардааст. Аммо, дигарон дар кӯшишҳои бефоидаи худ исрор меварзанд, зеро он ба онҳо як навъ қаноатмандӣ медиҳад.
Параграфи охирин аз Таърифи Луғати мухтасари Библия дар бораи қонуни Мусо мегӯяд: «Инсон табиатан ба қонун часпида мегирад, зеро он ӯро дар ҷисм зинда мешиносад. Ва гарчанде ки лаънат аз паи риоя накардани он дар ҳама ҷиҳатҳо меояд, аммо ӯ намехоҳад, ки он заминро тарк кунад. Масеҳи ҷалолдодашуда Он касест, ки Худо ҳоло мешиносад – танҳо Ӯ ба ҷалоли Худо мувофиқат мекунад. Аз ин рӯ, ҳар касе, ки ‘дар Масеҳ’ нест, гунаҳкорест, ки аллакай аз рӯи нуре, ки омадааст, маҳкум шудааст.»
Оё шумо ин шарҳро пай бурдед: «Танҳо Ӯ ба ҷалоли Худо мувофиқат мекунад»? Худованд Исои Масеҳ камолот аст! Барои инсон, бо қувваи худ, ҳеҷ роҳе барои қонеъ кардани талаботи Худо дар бораи ҳаёти комил вуҷуд надорад. Ягона воситае, ки мо метавонем ба меъёрҳои Худо ноил шавем, дар Масеҳ ёфт мешавад. Ин танҳо тавассути имон, бо қабули пешниҳоди наҷоти Худо тавассути кори анҷомёфтаи Худованд Исо дар Ҷолҷото анҷом дода мешавад.
Ҳатто ҳамчун имондорон мо наметавонем ҳаёти комилро ба сар барем, зеро ҷисм дар мо боқӣ мемонад, то даме ки мо аз ин саҳна гирифта шавем. Аммо, вақте ки мо Каломи Худоро мехонем, дуо мекунем ва ба Наҷотдиҳандаи маҳбуби худ наздиктар мешавем, дилҳо ва ақлҳои мо тағир меёбанд ва мо кӯшиш мекунем, ки аз муҳаббат ба Наҷотдиҳанда амал кунем, на аз системаи қоидаҳо ва муқаррарот. Бигзор мо ҳамеша ба Исо нигоҳ кунем!
