Дар байни бисёр шарафҳое, ки Худованди ҷалолёфтаи мо дар осмон дорад, тавре ки дар Нома ба Ибриён баён шудааст, яке аз онҳо камтар аз аҳамияти худ дар байни масеҳиён умуман таваҷҷӯҳ зоҳир мекунад. Мо дар боби 8 мехонем,
Акнун аз чизҳое, ки мо гуфтем – онҳое, ки дар бобҳои 1-7 номбар шудаанд – ин хулоса аст – нуқтаи асосӣ. Мо чунин Саркоҳине дорем, ки дар дасти рости Бузургӣ дар осмон нишастааст, як Ходими маъбад ва хаймаи ҳақиқӣ, ки Худованд барпо кардааст, на инсон.
Дар нишасти ҳозираи худ дар дасти рости Худо, Худованди илоҳии мо вазифаи Саркоҳини Бузургро, ва инчунин вазифаи «Ходими Маъбад»-ро иҷро мекунад, ки ин маъбад хонаи бо даст сохташуда нест, ба монанди хайма дар биёбон, ки танҳо «намуна ва сояи чизҳои осмонӣ» буд, балки «хаймаи ҳақиқӣ», ки дар осмон аз ҷониби Худованд худаш барпо шудааст – ки дар он Ӯ дар ду хислати «Саркоҳини Бузург бар хонаи Худо» (Ибриён 10:21) ва ҳамчун «Ходими Маъбад» хидмат мекунад.
Ва ин вазифаҳоро Ӯ барои халқи Худ ва нисбат ба онҳо, бо тамоми шараф ва қудрати Шахсияти беҳамтои Худ, ва арзиши кори комили Худ иҷро мекунад. Дар ин маъбад ҳамаи имондорон коҳинон ва ибодаткунандагонанд, ва дар «як Рӯҳ» ҳама ба Падар «ба воситаи Масеҳ» (Эфсӯсиён 2:18) дастрасии баробар доранд. Тамоми ҷамъияти наҷотёфтагон он «коҳинии муқаддас»-ро ташкил медиҳанд, ки ҳамаи онҳо ба Худо наздик карда шудаанд, то дар маъбади Ӯ истода, дар он Ӯ ҳамчун Падар ибодатро меҷӯяд (Юҳанно 4:23). Ҳоло «ҷои ибодат»-и заминӣ вуҷуд надорад. Ва на коҳинии сакралӣ, ки дар он чанд нафари интихобшуда ҷойҳои наздикии имтиёзнок ба Худо доранд. Танҳо як «Саркоҳини Бузург» бар хонаи Худо вуҷуд дорад. Ва шарафи истисноии ин вазифа ба Худованди ҷалолёфта, Писари Худои даъватшуда ва тадҳиншуда тааллуқ дорад. Ва ин ҳамон Худованди баландпоя ва пурҷалол «Ходими» маъбади ҳақиқӣ дар осмон аст, ки дар он Ӯ «барои мо» дар назди Худо зоҳир мешавад. Дар он ҷо низ (Ибриён 9:24) Ӯ ба мо аз Худо он файзеро медиҳад, ки «ҳамеша, дар ҳама чиз» аст; барои ҳар як намуди эҳтиёҷ аз осмон пайваста аз пуррагии Худ ба халқи Худ, ки дар ин ҷо дар замин ҳастанд. «Ба воситаи Ӯ» дуоҳои онҳо ба Худо мебароянд, «ба воситаи Ӯ» ва аз Худо ҳамаи таъминоти онҳо меоянд, ҳам ба имондори инфиродӣ ва ҳам ба «калисоҳои муқаддасон» (1 Қӯринтиён 14:33).
Аммо ин кори душман аст ва ҳамеша будааст, ки ин муносибати мустақим ва худотарсонаро бо Худованди зинда нисбат ба халқи Худ халалдор кунад. Ӯ мекӯшад, ки байни ҷонҳои онҳо ва Саркоҳини Бузурги онҳо дар осмон, одамонеро, ки вазифаҳои коҳинӣ иҷро мекунанд, ҷой диҳад, ки амалан озодиҳои ба ҳамаи муқаддасон ҳамчун ибодаткунандагон додашударо (Ибриён 10:20-22) ба коҳинии осмонӣ рад мекунанд ва мекӯшанд, ки ҳамаи тӯҳфаҳои хидматро нисбат ба муқаддасон, ки аз ҷониби Худованди зинда дар осмон дода шудаанд (Эфсӯсиён 4:11-12) барои сохтани калисо, дар худ ҷабб кунанд. Дар ҷамъомадҳои муқаддасон, ин ҳақиқат, ки Худованд «Ходими маъбад» аст, ва Сарчашмаест, ки аз он ҳама хидмати ҳақиқии таъминот меояд, ба воситаи ҳар кӣ Ӯ хоҳад фиристад, бояд ҳамеша дар хотир бошад, ва имконияти пурра барои иҷрои он дода шавад, агар Худованд дар миёни халқи Худ ҷой ва шарафи сазовори худро дошта бошад.
Ва дар он ҷое ки Масеҳи ҷалолёфта ҳамчун «Ходими маъбад» дар таъиноти Худои Худ ба таври ҳақиқӣ эътироф карда мешавад, барои ҳеҷ кас, ҳарчанд боистеъдод бошад, ҷойе нахоҳад буд, ки унвони «Ходим»-ро дар ягон ҷамъомад ё калисои наҷотёфтагон ба зимма гирад. Зеро дар ҳоле ки онҳое ҳастанд, ки тӯҳфаҳои хидматро гирифтаанд ва онҳоро барои сохтани бародарони худ истифода мебаранд, ҳеҷ кас ҳуқуқи истисноӣ ба номи «Ходим» надорад, гӯё ки дигарон қобилият ва ҳуқуқи хидмат кардан аз «файзи гуногуни Худо» (1 Петрус 5:10) ба муқаддасон, ё эълон кардани Инҷили файзи Худо (Аъмол 20:24) ба гунаҳкоронро надошта бошанд. Ҳамаи онҳое, ки аз ҷониби Худо бо Инҷили Ӯ «боварӣ» шудаанд (1 Таслӯникиён 2:4), ҳамчун мудирони Ӯ ҳама масъуланд, ки онро паҳн кунанд, то ҳадди имкон (Румиён 1:15), ва ҳамаи онҳое, ки «тӯҳфаи» хидмат кардани Каломро ба муқаддасон гирифтаанд, бояд онро ҳамчун «суханони Худо» (1 Петрус 4:11) бигӯянд, ки интизори тасдиқи инсон нестанд ва аз хашми ҳеҷ кас наметарсанд. Аммо ҳамчун хизматгорони Худо, танҳо барои писандида будан ба Ӯ кӯшиш мекунанд ва дар назари комили курсии доварии Масеҳ (2 Қӯринтиён 5:10) хидмат мекунанд, ки дар он ҳама хидмат зоҳир, баррасӣ ва мукофотонида хоҳад шуд, мувофиқи баҳодиҳии Ӯ аз он чӣ ки будааст.
